Δηλωνεται κατηγορηματικα οτι, ολα τα δημοσιευομενα ποιηματα, αποσπασματα ποιηματων η, και στιχοι κ.λπ. λογοτεχνικα κειμενα ειναι απο εντυπες εκδοσεις ευρισκομενες στη κατοχη του διαχειριστη αυτου του ιστολογιου. Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση, γινεται link κατ' ευθειαν στα ιστολογια στα οποια βρισκονται και οχι αναδημοσιευση τους, ακομη κι αν δεν υπαρχει σχετικο απαγορευτικο σημα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ξενοι λογοτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ξενοι λογοτεχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

ΕΠΕΙΔΗ...


...εκτός από ψευδο-καλλιτέχνες όλων των ειδών και φύλων... που έψαχναν, πάντα, και ψάχνουν χωρίς καμμιά αιδώ και χωρίς να ερυθριούν... για γιουκάλια και... ντίβες ανά την υφήλιο...

υπάρχουν και,
ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ / ΕΣ καλλιτέχνες / ιδες...




...στη μνήμη της Έμιλυ Ντίκινσον !!!

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

ΦΑΟΥΣΤ


Η μπαλάντα για τον "Βασιλιά της... > Θούλης < ..."
(από τον ΦΑΟΥΣΤ του... > Γκαίτε < ...)


Του βασιλιά της Θούλης
πεθαίνοντας χρυσό
του χάρισε η καλή του
ποτήρι έναν καιρό.

Όλα για κείνο δίνει
του κόσμου τα καλά'
όταν με κείνο πίνει
το δάκρυ του κυλά.

Σαν είταν να πεθάνει,
τις χώρες του μετρά
και χάρισμα τις κάνει
και μόνο αυτό κρατά.

Και τους ιππότες κράζει
στη σάλα την ψηλή,
στο πατρικό παλάτι
στο ακροθαλάσσι εκεί.

Και μπρος στο παραθύρι
φλόγα στερνή ρουφά
και το άγιο το ποτήρι
στο πέλαγο πετά.
Τα κύματα το αρπούνε,
το βλέπει να βυθά,
τα μάτια του σφαλούνε,
και δεν ξανάπιε πιά.

(Από: ΦΑΟΥΣΤ, μτφ.: Κωνσταντίνος 
ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ - κλασσικά Παπύρου
- ΒΙΠΕΡ αρ. 1 / σ. 101,102)





Πέμπτη 2 Μαΐου 2013

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΪΣ ΜΠΟΡΧΕΣ


Μ. ΠΕΜΠΤΗ



" [] Ποιός, όμως, αφοσιώνεται ν' αποδείξει κάτι στο οποίο δεν πιστεύει ή του οποίου τα κηρύγματα δεν τον ενδιαφέρουν;"



^^^
(Ο Μυστικός Δείπνος)
Θεοφάνης ο Κρης


"Η πρώτη έκδοση του Kristus och Judas φέρει την εξής κατηγορική προμετωπίδα, το νόημα της οποίας έμελλε να διαπλατύνει τερατωδώς, χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Νιλς Ρούνεμπεργκ : Όχι μόνο ένα πράγμα, αλλά όλα τα πράγματα που η παράδοση αποδίδει στον Ιούδα Ισκαριώτη, είναι ψευδή (Ντε Κουίνσι, 1857). Ακολουθώντας κάποιον Γερμανό, ο Ντε Κουίνσι διατύπωσε την άποψη πως ο Ιούδας κατέδωσε τον Ιησού Χριστό για να τον εξαναγκάσει να διακηρύξει τη θεότητά του και να πυροδοτήσει μιά εξέγερση κατά του ρωμαϊκού ζυγού' ο Ρούνεμπεργκ προτείνει μιά υπεράσπιση μεταφυσικής τάξεως. Αρχίζει επιδέξια, καταδεικνύοντας την περιττότητα της ενέργειας του Ιούδα. Παρατηρεί (όπως ο Ρόμπερτσον) πως, για ν' αναγνωριστεί ένας διδάσκαλος που αγορεύει κάθε μέρα στη συναγωγή και θαυματουργεί μπροστά σε συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων, δεν απαιτείται  η προδοσία ενός αποστόλου. Κι όμως, αυτό συνέβη. Το να υποθέσει κανείς ένα σφάλμα στην Αγία Γραφή, είναι ασύγγνωστο' εξίσου ασύγγνωστο είναι να δεχτείς ένα τυχαίο συμβάν στο πιό ανεκτίμητο επεισόδιο της παγκόσμιας Ιστορίας. Ergo, η προδοσία του Ιούδα δεν ήταν τυχαία' ήταν ένα προκαθορισμένο συμβάν, που κατέχει τη μυστηριώδη θέση-του στην οικονομία της Λύτρωσης. Και συνεχίζει ο Ρούνεμπεργκ : Όταν ενσαρκώθηκε ο Λόγος, πέρασε απο την πανταχού παρουσία στο χώρο, από την αιωνιότητα στην Ιστορία, από την απεριόριστη ευτυχία στην αλλαγή και στο θάνατο' μια τέτοια θυσία απαιτούσε το αντίστοιχό της : ένας άνθρωπος, εκπροσωπώντας όλους τους ανθρώπους, έπρεπε να προβεί σε μιά θυσία αντάξια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ιούδας Ισκαριώτης' ο Ιούδας, ο μόνος από τους αποστόλους που διαισθάνθηκε τη μυστική θεότητα και τον τρομερό σκοπό του Ιησού. Ο Λόγος είχε ταπεινωθεί ως τον εξανθρωπισμό' ο Ιούδας, μαθητής του Λόγου, μπορούσε να ταπεινωθεί ως την προδοσία (τη χειρότερη μορφή ατιμίας) και να ενοικήσει αιώνια το πυρ το εξώτερον. Η κατώτερη τάξη καθρεφτίζει την ανώτερη' οι μορφές της Γης αντιστοιχούν στις μορφές του ουρανού' οι δερματικές κηλίδες μας είναι ένας χάρτης των ακατάλυτων αστερισμών' κατά κάποιον τρόπο, ο Ιούδας αντικατοπτρίζει τον Ιησού. Εξ ου τα τριάκοντα αργύρια  και το φιλί'  εξ ου ο εκούσιος θάνατος : έτσι, είναι ακόμα πιό επάξια κολασμένος. Με αυτά τα επιχειρήματα, ο Νιλς Ρούνεμπεργκ διαφώτισε το αίνιγμα του Ιούδα."


( 2 αποσπάσματα από : "Μυθοπλασίες", κομμάτι : "Τρείς εκδοχές του Ιούδα", έκδ. "Ελληνικά Γράμματα", αθήνα 2005, μτφ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ )


σημ. :
Η υπογράμμιση με κόκκινο χρώμα του 1ου αποσπάσματος είναι του blogger.






^^^
(Ο Μυστικός Δείπνος)
Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Κυριακή 21 Απριλίου 2013

KHALIL GIBRAN



^^^
Κλικ στην φωτό!!!



-- Δεν υπάρχει πέρα από την ομορφιά, ούτε θρησκεία, ούτε επιστήμη.


^^^
Υδατογραφία
(του Khalil Gibran)



-- Το φθινόπωρο, συγκέντρωσα όλες μαζί τις λύπες μου και τις έθαψα στον κήπο μου.
    Κι όταν ο Απρίλης ξαναγύρισε κι ήρθε η άνοιξη να παντρευτεί τη γη, ξεπρόβαλαν στον κήπο μου όμορφα λουλούδια που δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα.
    Κι ήρθαν οι γείτονές μου να τα δουν, κι όλοι μαζί μου είπαν,     "Όταν ξανάρθει το φθινόπωρο, η εποχή της σποράς, θα μας δώ-
σεις   απ' τους σπόρους αυτών των λουλουδιών για νά 'χουμε κι εμείς στον κήπο μας;"

-- Η τέχνη ειν' ένα σκαλοπάτι απ' τη φύση προς το Άπειρο.

-- Το έργο τέχνης είναι μιά ομίχλη που λαξεύτηκε σε μιά εικόνα.


-- Λαχταρώ την αιωνιότητα, γιατί εκεί θα συναντήσω τα ποιήματα που δεν έγραψα και τους πίνακες που δεν ζωγράφισα.


-- Τα πιό ιερά δάκρυά μας ποτέ δεν ανεβαίνουν στα μάτια μας.



(Από : "Άμμος και Αφρός", απόδοση ΦΩΝΤΑΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, έκδ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, αθήνα 1981 / σελ. 59, 81 και 82)




^^^
"evocation of sultana tabet" 
κάρβουνο
(του Khalil Gibran - 1908)

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΟΥΛΓΚΑΚΟΦ






^^^^
Κλικ στη φωτό!




ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19

Μαργαρίτα



   Ακολούθα με, αναγνώστη! Ποιός σου είπε πως δεν υπάρχει στον κόσμο ο αληθινός, ο πιστός, αιώνιος έρωτας; Ας κόψουν τη σιχαμερή γλώσσα του ψεύτη!

   Ακολούθα με, αναγνώστη, εμένα ακολούθα και θα σου δείξω έναν τέτοιο έρωτα!
Όχι! Ο μαιτρ έκανε λάθος, όταν έλεγε με πικρία στον Ιβάνουσκα στο νοσοκομείο, τη νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα, ότι εκείνη τον είχε ξεχάσει. Αυτό δεν μπορούσε να συμβεί.
Πρώτα απ' όλα ας αποκαλύψουμε το μυστικό που ο μαιτρ δεν ήθελε να αποκαλύψει στον Ίβάνουσκα. Την αγαπημένη του τη λέγανε Μαργαρίτα Νικολάγιεβνα. Όλα όσα διηγόταν ο μαιτρ γι' αυτή στον καημένο τον ποιητή ήταν πέρα για πέρα αληθινά. Είχε περιγράψει σωστά την αγαπημένη του. Ήταν όμορφη και έξυπνη. Σ' αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε ακόμη κάτι' με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως πολλές γυναίκες θα δίνανε ό,τι είχαν και δεν είχαν για ν' ανταλλάξουν τη ζωή τους με τη ζωή της Μαργαρίτας Νικολάγιεβνα. Η Μαργαρίτα, τριάντα χρονών και χωρίς παιδί, ήταν γυναίκα ενός πολύ μεγάλου επιστήμονα, που είχε πραγματοποιήσει μάλιστα μια σημαντικότατη ανακάλυψη εθνικής σημασίας. Ο άντρας της ήταν νέος, όμορφος, καλός, τίμιος και λάτρευε τη γυναίκα του. [...]. 
   [...]. Τι άλλο μπορεί να επιθυμούσε αυτή η γυναίκα; Γιατί στα μάτια της έκαιγε πάντα μια ανεξήγητη μικρή φλόγα; [...]. Δεν ξέρω. Μου είναι άγνωστο. Φαίνεται όμως πως έλεγε αλήθεια ότι χρειαζόταν εκείνον, το μαιτρ, και όχι το γοτθικό αρχοντικό, ούτε τον ξεχωριστό κήπο, ούτε τα χρήματα. Είναι αλήθεια ότι τον αγαπούσε. [...].
   Το όνειρο που είδε την προηγούμενη νύχτα η Μαργαρίτα ήταν πραγματικά ασυνήθιστο. Γιατί σ' όλη τη διάρκεια αυτού του μαρτυρικού χειμώνα δεν είχε δεί ποτέ στον ύπνο της το μαιτρ. Τη νύχτα την εγκατέλειπε και βασανιζότανε μόνο τη μέρα. Αλλά εκείνο το βράδυ τον είδε. [...].

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32


Η άφεση και η αιώνια κατοικία



   [...].
Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα είδαν ν' ανατέλει η αυγή που τους είχε υποσχεθεί εκείνος. Διαδεχόταν γοργά τη νύχτα της πανσελήνου. Ο μαιτρ βάδιζε με τη φίλη του, φωτισμένος απ' τις πρώτες  πρωινές αχτίδες, πάνω σ' ένα πέτρινο με μούσκλα γεφυράκι. Το διέσχισαν. Το ρυάκι έμεινε πίσω από τους πιστούς εραστές, κι εκείνοι ακολούθησαν έναν αμουδερό δρόμο.
[...].


[Από : "Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα", μτφ. Τίνα Καραγεώργη, Γιούρι Γιαννακόπουλος / α' έκδ. "Θεμέλιο", αθήνα - 1991 / ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη - 2007 - isbn 978-88-6239-010-1 / σελ. 255, 256, 257 και 448]

σημ. : Η υπογράμμιση του κειμένου, στο τελευταίο απόσπασμα, είναι του blogger.





Σάββατο 23 Μαρτίου 2013

JULIO CORTAZAR




^^^
Έλενα Σταγκουράκη!
( Κλικ στην φωτογραφία )


Σημ. :
Η φωτογραφία είναι του καλλιτέχνη φωτογράφου ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΟΥΛΑ, κι έχει τον τίτλο "Χορογραφία"!












^^^
Κλικ στην φωτό




ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΑ ΤΗ ΜΑΓΑ; Τόσες φορές έφτανε να κάνω τη βόλτα μου ακολουθώντας την οδό ντε Σαιν ως την αψίδα που βγάζει στο Και ντε Κοντί, και μόλις το σταχτί και λαδί φως που απλωνόταν πάνω στο ποτάμι μου επέτρεπε να διακρίνω τις μορφές, η λεπτή σιλουέτα της διαγραφόταν στο Πον Ντεζ Αρ, άλλοτε να πηγαινοέρχεται, άλλοτε ακουμπισμένη στο σιδερένιο κιγκλίδωμα να σκύβει πάνω στο νερό. Και ήταν εντελώς φυσικό να διασχίσω το δρόμο, να ανεβώ τα σκαλιά της γέφυρας, να μπω στο στενό της πέρασμα και να πλησιάσω τη Μάγα που μου χαμογελούσε χωρίς να δείχνει έκπληξη, πίστευε όπως κι εγώ πως οι τυχαίες συναντήσεις είναι ό,τι λιγότερο τυχαίο υπάρχει στη ζωή μας και πως οι άνθρωποι που κλείνουν ακριβή ραντεβού είναι οι ίδιοι που νιώθουν την ανάγκη να γράφουν σε χαρακωμένο χαρτί ή που ζουλάνε το σωληνάριο της οδοντόπαστας από το κάτω μέρος.


(Η πρώτη παράγραφος του κεφαλαίου 1, από : "Το Κουτσό" (RAYUELA), μτφ. Κώστας Κουντούρης, έκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ, αθήνα - Ιαν. 1988 / σ. 23)

Σημ. :
Η υπογράμμιση στο κείμενο, με κόκκινο χρώμα, είναι του blogger.

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

HENRI BARBUSSE




^^^^
Κλικ στην εικόνα!


Το γράμμα


Ακούει η λάμπα, κ' εγώ γράφω-σου καλή.
Μ' ανάριους χτύπους το ρολόϊ καρτεράει,
αδίσταχτα τα μάτια θέλω να σφαλί-
σω και να κοιμηθώ μαζί-σου θέλω πλάϊ...

Το φως είναι γλυκό, καίω στον πυρετό.
Ακούω μόνο τη φωνή σου αγαπημένη...
Γέλοιο στα χείλη τ' όνομά σου το κρατώ
το χάδι σου στα δάχτυλά μου μέσα μένει.

Η τελευταία η γλύκα ακόμα με μαγεύει,
και της φτωχής καρδιάς σου πνίγει-με λυγμός.
Και δεν τοξέρω καθώς είμαι μες στη ρέμβη
ποιός είναι από τους δυό που τώρα γράφει, ποιός...

(Συλλογή : Pleureuses)


(Από : "Ποιηταί της Γαλλίας", μτφ. Νίκος Στρατάκης, εκδόσεις ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ , αθήνα - Νοέμβριος 1949 / σ. 31)







Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

CHARLES BUKOWSKI



^^^
Κλικ στη φωτό !




^^^
Κλικ στη φωτό




[...].
   Ο Στομπς έμεινε ως τις πέντε το απόγευμα. Κουτσομπόλεψαν για το γράψιμο, για το πώς οι τύποι που βρίσκονταν στην κορυφή βρωμούσαν. Τύποι σαν τον Μέιλερ, τύποι σαν τον Καπότε. Έπειτα ο Στομπς έφυγε κι ο Χένρι έβγαλε πουκάμισο, πανταλόνι, παπούτσια και κάλτσες και μπήκε ξανά στο κρεβάτι. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Τεντώθηκε και το σήκωσε. Ήταν η Λου. 
   "Τι κάνεις; Γράφεις;"
   "Σπανίως γράφω".
   "Πίνεις;"
   "Ξεθυμαίνω".
   "Νομίζω ότι σου χρειάζεται νοσοκόμα".
   "Πάμε στις κούρσες απόψε;"
   "Εντάξει. Πότε θα περάσεις;"
   "Στις εξίμισι, καλά είναι;"
   "Καλά είναι στις εξίμισι".
   "Γειά σου, τότε".
   Τεντώθηκε στο κρεβάτι. Λοιπόν, ωραία ήταν που ξανάσμιξε με τη Λου. Ήταν ό,τι έπρεπε γι' αυτόν τούτη η κοπέλα. Είχε δίκιο, παραέπινε. Αν η Λου έπινε όσο αυτός, δε θα την ήθελε. Να 'σαι δίκαιος, φίλε μου, να 'σαι δίκαιος. Κοίτα τι έπαθε ο Χέμινγουεϊ που διαρκώς καθόταν μ' ένα ποτό στο χέρι. Κοίτα το Φώκνερ, κοίτα τους όλους. Ε, σκατά.
   Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Το σήκωσε.
   "Τσινάσκι;"
   "Ναι;"
   Ήταν η Τζανέσα Τιλ, η ποιήτρια. Είχε ωραίο κορμί, αλλά δεν είχε πλαγιάσει ποτέ μαζί της.
   "Θέλω να 'ρθεις για φαγητό αύριο βράδυ".
   "Έχω σταθερή σχέση με τη Λου", της είπε. Θεέ μου, σκέφτηκε, είμαι πιστός. Θεέ μου, σκέφτηκε, είμαι καλό παιδί. Θεέ μου.
   "Πάρ' τη μαζί σου".
   "Το θεωρείς σωστό;"
   "Απ' τη μεριά μου δεν υπάρχει πρόβλημα".
   "Άκου, θα σου τηλεφωνήσω αύριο. Θα σου πω αν θα έρθω".
   "Έκλεισε το τηλέφωνο και ξανατεντώθηκε. Για τριάντα χρόνια, σκέφτηκε, ήθελα να γίνω συγγραφέας και τώρα που είμαι συγγραφέας, τι σημαίνει;
   Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Ήταν ο Νταγκ Έσλεσαμ, ο ποιητής.
   "Χανκ, παλιόφιλε...".
   "Ναι, Νταγκ;"
   "Δεν έχω μία, παλιόφιλε, χρειάζομαι ένα πεντοδόλαρο, παλιόφιλε. Δωσ' μου ένα πεντοδόλαρο".
   "Νταγκ, τ' άλογα μ' έχουν ξετινάξει. Έχω μείνει εντελώς ταπί".
   "Α", είπε ο Νταγκ.
   "Συγγνώμη, παλιόφιλε".
   "Ε, δεν πειράζει", είπε κι έκλεισε.
   Ο Νταγκ του χρωστούσε ήδη δεκαπέντε δολάρια. Ωστόσο είχε τα πέντε κι ίσως έπρεπε να του τα δώσει. Ο Νταγκ πιθανότατα την έβγαζε με σκυλοτροφές. Δεν είμαι καλός άνθρωπος, σκέφτηκε. Θεέ μου, τελικά δεν είμαι καθόλου καλός άνθρωπος.
   Τεντώθηκε στο κρεβάτι, ικανοποιημένος μες στη μικρότητά του.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΦΗ ΚΑΛΑΦΑΤΙΔΗ



(Απόσπασμα από : "βρώμικος κόσμος", διηγήματα - επιλογή από το Hot Water Music, μετάφραση : Εφη Καλαφατιδη και Γιώργος Μπλάνας, έκδ. "ΑΠΟΠΕΙΡΑ" - αθήνα 1988 /διήγημα : ΒΑΛΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΟΤΑΝ ΘΑ ΚΑΙΓΕΣΑΙ - σελ. 91,92)





Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

JAMES JOYCE





[...]
Είδε τον ιερέα να σκύβει και να φυλάει την αγία τράπεζα και ύστερα να στρέφει και να ευλογεί το εκκλησίασμα. ¨Ολοι σταυροκοπήθηκαν και σηκώθηκαν. Ο κ. Μπλούμ κοίταξε ολόγυρά του και ύστερα εγέρθηκε, κοιτάζοντας πάνω από τα σηκωμένα καπέλα. Βέβαια σηκώθηκαν για το ευαγγέλιο. Ύστερα έπεσαν όλοι στα γόνατα και αυτός ξανακάθησε ήσυχα στον πάγκο του. Ο ιερέας κατέβηκε τα σκαλιά της αγίας τράπεζας, κρατώντας εκείνο το πράμα μπροστά του, και αυτός και το παπαδοπαίδι άρχισαν ένα διάλογο στα λατινικά. Ύστερα ο ιερέας γονάτισε και άρχισε να διαβάζει από ένα χαρτί :
      - Ώ, Κύριε, ημετέρα καταφυγή και ενδυνάμωσις...
Ο κ. Μπλούμ τέντωσε το λαιμό του για ν' αρπάξει τις λέξεις. Αγγλικά. Πέταξέ τους το κόκκαλο. Θυμάμαι αμυδρά. Πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία σου λειτουργία; Η Gloria και η άμωμος παρθένος. Ο Ιωσήφ, ο σύζυγός της. Ο Πέτρος και ο Παύλος. Περισσότερο ενδιαφέρον όταν καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Υπέροχη οργάνωση βέβαια, δουλεύει σαν ρολόϊ. Εξομολόγηση. Όλος ο κόσμος θέλει νά. Εντάξει, θα σας τα ομολογήσω όλα. Μετάνοια. Τιμωρήστε με παρακαλώ. Μεγάλο όπλο στα χέρια τους. Κάτι περισσότερο από τον γιατρό ή τον δικηγόρο. Η γυναίκα φλέγεται από την επιθυμία νά. Και εγώ νά ψουψουψού. Και εσείς, μήπως κάνατε τακατακατάκ; Και εσείς γιατί κάνατε τό; Κοιτάζει προς τα κάτω τη βέρα της, ώσπου να βρεί κάποια δικαιολογία. Τοίχοι που μουρμουρίζουν, τοίχοι γεμάτοι αυτιά. Ο σύζυγος το μαθαίνει κατάπληκτος. Αστειάκι του Θεούλη. Νά την που βγαίνει. Ξώπετση μετάνοια. Αξιολάτρευτη ντροπή. Προσευχή εμπρός στην αγία τράπεζα. Προσευχές επί προσευχών. Λουλούδια, θυμίαμα, κεριά που λιώνουν. Για να κρύψουν το ερύθημά της. Ο Στρατός της Σωτηρίας, μια κραυγαλέα απομίμηση. Προσηλυτισθείσα πόρνη θα ομιλήσει εις την συγκέντρωσιν. Πώς ανακάλυψα τον Κύριον. Πρέπει να έχουν τετράγωνα μυαλά αυτοί οι τύποι στη Ρώμη' κατευθύνουν όλη την παράσταση. Και μαζεύουν τα λεφτά με τη σέσουλα. Ύστερα υπάρχουν και τα κληροδοτήματα' προς μεταβίβασιν εις την απόλυτον δικαιοπραξίαν του Ποντήφικος. Δημόσιες λειτουργίες προς ανάπαυσιν της ψυχής μου. Μοναστήρια και αναχωρητήρια. Καλείται ο ιερέας να καταθέσει ως μάρτυς εις την υπόθεσιν της διαθήκης Φέρμανα. Τίποτα δεν είναι δυνατόν να τον τρομοκρατήσει. Είχε έτοιμη την απάντηση για όλα. Ελευθερία και ανύψωσις της αγίας ημών μητρός Εκκλησίας. Οι δόκτορες της Εκκλησίας' αυτοί σκαρφίστηκαν όλη αυτή τη θεολογία.
    Ο ιερέας προσευχήθηκε :
    - Μακάριε Μιχαήλ, αρχάγγελε, διαφύλαξον ημάς εν ώρα κινδύνου. Έσο φύλαξ ημών από της πονηρίας και των πειρασμών του διαβόλου (είθε ο Θεός να τον συγκρατήσει, ταπεινώς ικετεύομεν)' Συ δε, πρίγκηψ των ουρανίων λεγεώνων, κατακρήμνισον, τη βοηθεία του Θεού, τον Σατανά εις την κόλασιν και μετ' αυτού άπαντα τα πονηρά πνεύματα τα περιπλανώμενα εν τω κόσμω προς παραπλάνησιν των ψυχών.
    Ο ιερέας και το παπαδοπαίδι σηκώθηκαν και αποχώρησαν. Τέλος. Οι γυναίκες παρέμειναν στις θέσεις τους' ευχαριστούσες.
    Πρέπει να πηγαίνω. Ο αδελφός Τρακαδόρος. Ίσως κάμει κατά δώ με το δίσκο. Καταβάλλετε τον Πασχαλινόν όβολόν σας.
[...]


(Απόσπασμα από : "ΟΔΥΣΣΕΑΣ", επεισόδιο 5ο - Λωτοφάγοι, μτφ. Σωκράτης Καψάσκης, έκδ. ΚΕΔΡΟΣ - αθήνα, Σεπτέμβριος 2004 / σελ. 112 και 113)






^^^


Κλικ στην φωτό!





* * * * * * *



Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

ΜΙΓΕΛ ΝΤΕ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ




^^^
ΚΛΙΚ στην φωτό!!!




[...].
Συνέχιζε ωστόσο:
"Πόσες γυναίκες όμορφες υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο, Θεέ μου! Σχεδόν όλες. Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου. Gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam. Η δόξα Σου είναι η ομορφιά της γυναίκας, Κύριε! Και τί μαλλιά, Θεέ μου, τι μαλλιά!".
Ήταν πραγματικά σπουδαία τα μαλλιά της υπηρέτριας που με το πανέρι της στο χέρι περνούσε εκείνη τη στιγμή μπροστά του. Και την πήρε το κατόπι. Το φως σα να φώλιαζε μέσα στο χρυσάφι εκείνων των μαλλιών, κι' αυτά σα ν' αγωνίζονταν να ελευθερωθούν, να σκορπίσουν στον καθαρό και διάφανο αγέρα. Και κάτω απ' τα μαλλιά, ένα πρόσωπο όλο χαμόγελο.
"Είμαι άλλος, είμαι άλλος, - συνέχισε ο Αύγουστος ενώ ακολουθούσε αυτήν με το πανέρι, - ωστόσο μήπως δεν υπάρχουν κι' άλλες; Υπάρχουν άλλες, καί βέβαια υπάρχουν για τον άλλο! Όμως σαν τη μια, αυτή, τη μοναδική, καμιά! Όλες ετούτες δεν είναι παρά υποκατάστατα εκείνης, της μιάς, της μοναδικής, της γλυκειάς μου Ευγενίας. Δικής μου; Μάλιστα. Εγώ με τη σκέψη καί την επιθυμία την κάνω δική μου. Εκείνος, ο άλλος, δηλαδή ο ένας, μπορεί να φτάσει να την κατακτήσει υλικά. Όμως το μυστηριακό πνευματικό φως των ματιών της είναι δικό μου. Δικό μου. Δικό μου. Μά μήπως δεν αντιφεγγίζουν και τούτα τα χρυσαφένια μαλλιά μυστηριακό πνευματικό φως; Υπάρχει, άραγε, μια μονάχα Ευγενία, ή μήπως είναι δύο, μια η δική μου καί άλλη του αρραβωνιαστικού της; Τότε, αν είν' έτσι και υπάρχουν δυο, ας μείνει εκείνος με τη δική του, κι΄εγώ φυλάω τη δική μου. Όταν η θλίψη έρθει κοντά μου, προ πάντων τη νύχτα, όταν θα έχω όρεξη να κλάψω δίχως να ξέρω γιατί, ώ, τί γλυκά που θα είναι όταν θα μπορώ να σκεπάσω το πρόσωπό μου, το στόμα μου, τα μάτια μου με τούτα τα χρυσαφένια μαλλιά και ν' ανασαίνω τον αέρα που θα περνάει ανάμεσά τους για να διαλύεται και ν' αρωματίζεται. Όμως...".
[...].
Τον τράβηξε από τούτο το παραμιλητό ένα ξέσπασμα χαράς που σα να βλάσταινε από την ίδια τη γαλήνη τ' ουρανού: Δυό κοπέλλες γελούσαν δίπλα του, και ήταν το γέλιο τους σαν των πουλιών το κελάδισμα μέσα στα λουλούδια. Κάρφωσε τα μάτια του, τα διψασμένα για ομορφιά, σ' αυτό το ζευγάρι των κοριτσιών και του φάνηκε σα να είχε φυτρώσει εκεί ένα μονάχα κορμί. Ήταν πιασμένες μπράτσο. Και τον έπιασε αβάσταχτη όρεξη να τις σταματήσει, να τις πιάσει μπράτσο. μιάν από δω, μιάν κεί, να τραβήξει έτσι, ανάμεσά τους, κοιτάζοντας τον ουρανό για να τον πάει όπου της ζωής ο πρίμος αγέρας ήθελε να τον σπρώξει.
"Μά πόσες όμορφες γυναίκες υπάρχουν από τότε που γνώρισα την Ευγενία! - έλεγε ακολουθώντας ωστόσο εκείνο το γελαστό ζευγάρι. Ετούτο γίνηκε παράδεισος. Τί μάτια! Τί μαλλιά! Τί γέλιο! Η μιά ξανθή, η άλλη μελαχροινή. Μά ποιά είναι η ξανθή, ποιά η μελαχροινή; Μου μπερδεύουνται η μιά με την άλλη".
- Βρε χριστιανέ, ξυπνητός είσαι ή κοιμισμένος;
- Γειά σου Βίκτωρα.
- Σε περίμενα στο καζίνο, μα όπως δεν ερχόσουν...
- Νά που ερχόμουν...
- Από δώ; Τρελλάθηκες;
- Ναί, σωστά, δίκιο έχεις. [...].
[...]


(Αποσπάσματα από : "ΚΑΤΑΧΝΙΑ", πρόλογος - μτφ. ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΟΥ, Οι Εκδόσεις των Φίλων, αθήνα - Απρ. 1964 / σελίδες  72, 73 και 74)





* * * * * * *






^ ^ ^


ΚΛΙΚ στην φωτό!!!


Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013

J. B. PRIESTLEY



^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό!



[...]
Ο δρόμος έκανε πάλι μιάν απότομη στροφή, ούτε πενήντα γυάρδες πιό πέρα, και ο Φίλιπ αποφάσισε να την πάρη με μεγάλη προσοχή. Τι φασαρία ήταν πάλι ετούτη; Καινούργιες βροντές; Ο Φίλιπ έβαλε μιά φωνή στους άλλους. Η Μάργκαρετ έσκυψε μπροστά και προσπάθησε να δη έξω."Πρόσεξε, Ουέβερτον" του φάνηκε πως άκουσε τον Πέντερελ να φωνάζη. Έφτασε στη στροφή, που ήταν το ίδιο κλειστή όπως και η πρώτη, την πήρε και μπήκε ξαφνικά σε ένα χάος, που μούγκριζε. Ένας αφρισμένος χείμαρρος κατέβαινε από τον δρόμο και κάτι -μεγάλος σβώλος χώμα ή βράχος;- χτύπησε το αυτοκίνητο. Ολόκληρη η πλαγιά από πάνω-τους φαινόταν να βουίζη  και να τρέμη. Ακόμα μιά στιγμή και θα βρίσκονταν θαμμένοι κάτω από χώματα ή θα πετάγονταν από την άλλη μεριά του δρόμου. Μ΄όλο όμως που ήταν ζαλισμένος, κατάλαβε πως τους έμενε ακόμα μιά ελπίδα να γλυτώσουν και πάτησε το γκάζι, ενώ το άλλο τρεμάμενο πόδι-του ακουμπούσε στο ποδόφρενο, γιατί φοβόταν πως ο δρόμος μπροστά μπορεί να ήταν μπλοκαρισμένος ή να είχε πάθει κατολίσθηση. Για την ώρα όμως φαινόταν ελεύθερος, μ' όλο που ολόκληρη η βουνοπλαγιά πίσω-τους έμοιαζε να γκρεμίζεται. Ο δρόμος γύριζε  προς τα πίσω διαγράφοντας μιά καμπύλη, ίσως γιατί προχωρούσε ανάμεσα σε δυό προεξοχές του λόφου. Η Μάργκαρετ τσίριζε  στο αυτί του. "Φώτα! Κοίταξε, Φίλιπ! Φώτα! Τράβα κατά εκεί". Τα είδε, όχι πολύ μακριά μπροστά τους... [...] Το βουητό και οι βροντές πίσω του, που δυνάμωναν από στιγμή σε στιγμή, τον ξύπνησαν και τον έκαναν να καταλάβη τον κίνδυνο, που τους απειλούσε εκείνη τη στιγμή.
[...]
Έγειρε πίσω, και εκείνος έσκυψε από πάνω της και του φάνηκε πως είδε τα μάτια της να θολώνουν πάλι από τη νύστα.
"Νομίζω πως πρέπει να πάω ως το παράθυρο, για να δω τι γίνεται έξω" είπε ο Φίλιπ.
Εκείνη τον κοίταξε και προσπάθησε να χαμογελάση. "Είναι διαφορετικά τώρα" του ψιθύρισε και τον είδε να της κουνάη το κεφάλι και να απομακρύνεται ελαφροπατώντας. Η Μάργκαρετ σκέφτηκε αόριστα πως τη νύχτα της φαινόταν ότι δεν θα ξημέρωνε ποτέ, ότι θα σκοτείνιαζε ολοένα περισσότερο, ολοένα πιό φριχτά, και ότι σε λίγο θα χανόταν και η ίδια μέσα στην τρέλα.[...]
Το παράθυρο δεν έδειξε στον Φίλιπ ούτε κοκκινωπές ανταύγειες, ούτε μια φωτεινή μπάλα να ανατέλλη, ούτε τον ξαφνικό θρίαμβο της μέρας. Ήταν μιά παγερή, ομιχλιασμένη αυγή, με σταχτιά χρώματα και καπνιά.[...] Η πρωινή αλήθεια δεν θα φανερωνόταν με αναιδή βιασύνη. Θα αποκαλυπτόταν πολύ αργά και πολύ ήρεμα.
[...]


(Αποσπάσματα από : "Nύχτα Καταιγίδας", μτφ. ΚΙΡΑΣ ΣΙΝΟΥ, έκδ. "Πάπυρος"/ σειρά ΒΙΠΕΡ - ξένη λογοτεχνία, αθήνα 1974, σελ. 15, 187-188 αντίστοιχα)






^^^
Κ Λ Ι Κ στην εικόνα !



* * * * * * *


Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

OCTAVIO PAZ (II)







^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό !

[...]
Η εφηβεία αποτελεί ρήξη με τον παιδικό κόσμο και στιγμή ανάπαυλας μπροστά στον κόσμο των ενηλίκων. Ο Σπράνγκερ αναφέρει τη μοναξιά ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της εφηβείας. Ο μοναχικός Νάρκισσος είναι η ίδια η εικόνα του εφήβου. Κατά την εφηβεία ο άνθρωπος αποκτά για πρώτη φορά συνείδηση της μοναδικότητας του. Παρεμβαίνει όμως και πάλι η διαλεκτική των αισθημάτων. Η εφηβεία, ως άκρα συνειδητοποίηση του εαυτού μας, μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με την απολησμονιά του εαυτού μας, με την πλήρη παράδοση. Γι' αυτό η εφηβεία δεν είναι μόνο η ηλικία της μοναξιάς, αλλά και η εποχή των μεγάλων ερώτων, του ηρωισμού και της θυσίας. Δικαιολογημένα ο λαός φαντάζεται τον ήρωα και τον εραστή ως εφηβικές μορφές. Η εικόνα του εφήβου ως όντος μοναχικού, κλεισμένου στον εαυτό του, κατατρυχόμενου από τον πόθο ή τη δειλία, έχει πάντα σχεδόν ως αντίποδα την παρέα των νέων που χορεύουν, τραγουδούν ή περπατούν όλοι μαζί. Ή του ζευγαριού που σουλατσάρει  κάτω από πράσινες δενδροστοιχίες. Ο έφηβος ανοίγεται στον κόσμο: στον έρωτα, στη δράση, στη φιλία, στον αθλητισμό, στον ηρωισμό. Η λογοτεχνία όλων των λαών της εποχής μας -με ενδεικτική εξαίρεση την ισπανική, όπου οι νέοι εμφανίζονται μόνο ως αλήτες ή ορφανοί- είναι γεμάτη από μοναχικούς εφήβους, που επιζητούν επικοινωνία μέσω του γάμου, της στράτευσης, της υποταγής σε ένα όραμα. Η εφηβεία είναι το νυχτέρι των όπλων προτού βγείς στον κόσμο της δράσης.
[...]
Η διαλεκτική της μοναξιάς -"the twofold motion of withdrawal-and-return", η αμφίδρομη κίνηση παλίρροιας και άμπωτης, κατά τον Τόυνμπη- διαγράφεται ευκρινώς στην ιστορία όλων των λαών. Ίσως οι αρχαίες κοινωνίες, απλούστερες από τις δικές μας, να αποτελούν πιό εύγλωττα παραδείγματα αυτής της αμφίδρομης κίνησης.
[...]
Το αίσθημα της μοναξιάς, η νοσταλγία ενός σώματος απ΄όπου μας ξερίζωσαν, είναι νοσταλγία χώρου. Σύμφωνα με μιά πανάρχαια αντίληψη που απαντά σε όλους σχεδόν τους λαούς, ο χώρος αυτός δεν είναι άλλος από το κέντρο του κόσμου, από τον ομφαλό της γης. Συχνά με τον τόπο αυτό ταυτίζεται ο παράδεισος... [...]
[...]
Κάθε ετοιμοθάνατη κοινωνία ή κοινωνία που κινδυνεύει να μείνει στείρα επιζητεί τη σωτηρία της δημιουργώντας έναν μύθο λύτρωσης, που είναι ταυτόχρονα μύθος γονιμότητας, δημιουργίας. Μοναξιά και αμάρτημα ανάγονται σε "κοινωνία" και γονιμότητα. Και η δική μας κοινωνία δημιούργησε το μύθο της. Η στειρότητα του αστικού κόσμου οδηγεί στην αυτοκτονία ή σε ένα πρότυπο δημιουργικής μέθεξης. Αυτό είναι, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Ορτέγα ι Γκασέτ, το "θέμα των καιρών μας" : η ουσία των ονείρων μας και το νόημα των πράξεων μας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την αξίωση να σκέπτεται εν εγρηγόρσει. Αυτός όμως ο στοχασμός εν εγρηγόρσει είναι που μας έχει οδηγήσει στους δαιδάλους ενός εφιάλτη, όπου τα κάτοπτρα της λογικής πολλαπλασιάζουν τους θαλάμους των βασανιστηρίων. Αν ποτέ κατορθώσουμε να βγούμε, θα διαπιστώσουμε ότι ονειρευόμασταν μ' ανοιχτά τα μάτια κι ότι τα όνειρα της λογικής είναι αποτρόπαια. Ίσως τότε ξαναρχίσουμε να ονειρευόμαστε με τα μάτια κλειστά.



(Αποσπάσματα από : "Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ", κεφ. : "Η Διαλεκτική της Μοναξιάς", μτφ από τα ισπανικά : Ντιάνα Μπόμπολου, Eκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, αθήνα - Δεκ. 1995 / σελ. 273, 275, 279 και 284-285 αντίστοιχα)



* * * * * * *



Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

CORTAZAR JULIO







ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ


Αν όλα γύρω είναι καρδιά και χαλινάρια λεύτερα
και φέγγουνε τα πρόσωπα φως του μεσημεριού,
αν μες στο δάσος των λογχών μικρά παιδάκια παίζουν
και κάθε δρόμο και στενό τα κέρδισε η ζωή,

δε βρίσκεσαι στην Ασουνσιόν ούτε στο Μπουένος Άιρες

μα ούτε και που βρίσκεσαι σε λάθος αεροδρόμιο'
το τέλος της πορείας σου δε λέγεται Σαντιάγο,
αλλιώτικο έχει όνομα κι όχι Μοντεβιδέο.

Τον άνεμο της λευτεριάς τον είχες για πιλότο

και η πυξίδα του λαού σού 'δειξε το βορρά.
Χέρια απλωμένα κι ανοιχτά εσένα περιμέναν.
Γυναίκες σε περίμεναν και άντρες και παιδιά,

που όλοι μαζί υψώσανε, όλοι μαζί το μέλλον

κι όλοι μεταμορφώθηκαν μέσα τους τελικά.
Ενώ η νύχτα η μακριά, της ατιμίας η νύχτα,
στης λήθης την απέχθεια χάθηκε οριστικά.

Τη βλέπετε από ψηλά, αυτή είναι η Μανάγουα,

ολόρθη μες στα ερείπια κι ωραία μες στα ρημάδια,
φτωχή όπως και τ' άρματα όλων των μαχητών της,
πλούσια όπως ήτανε το αίμα των παιδιών της.

Ναι ταξιδιώτη, κοίταξε : η πόρτα είναι ανοιχτή,

η χώρα πιά ολόκληρη απέραντο είναι σπίτι.
Όχι, όχι δε βρέθηκες σε λάθος αεροδρόμιο :
Έμπα, στ' αλήθεια βρίσκεσαι μέσα στη Νικαράγουα.


(από : "ΜΠΡΕΝΤΑ ΡΟΤΣΑ ΤΟΣΟ ΒΙΑΙΑ ΓΛΥΚΙΑ", μτφ. Νάνα Παπανικολάου, έκδ. "ΓΝΩΣΕΙΣ", αθήνα - Νοέμβριος 1987)





(της... > Miriam Guevara < ...)



^^^

1.- ΚΛΙΚ στη ζωγραφιά 
2.- ΚΛΙΚ στο όνομα της ζωγράφου


Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013

OSCAR WILDE


Καλημέρα!


Σήμερα τα Φώτα και ο φωτισμός...






"Φέρε μου τα δύο πολυτιμότερα πράγματα σ' εκείνη την πόλη", είπε ο Θεός σ' έναν Άγγελό του' κι ο Άγγελος του έφερε τη μολυβένια καρδιά και το νεκρό πουλί.
"Σωστά διάλεξες", είπε ο Θεός, "διότι στον κήπο του Παραδείσου αυτό το πουλάκι θα κελαηδάει για πάντα, και στη χρυσή πολιτεία-μου ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας θα με δοξάζει".

(από τη μτφ. του Ερρίκου Μπελιέ)

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2012

PAUL CELAN





ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ


Χιονόπτωση, πυκνότερη και πυκνότερη,
περιστερόχρωμη, σαν χθες,
χιονόπτωση, σαν να κοιμάσαι ακόμα και τώρα.

Λευκό ολούθε στοιβαγμένο.

Προς το επέκεινα, απέραντο,
το ίχνος από το έλκυθρο του αφανισμένου.

Από κάτω, κρυμμένο,

προβάλλει ανάστροφο,
αυτό που κάνει τα μάτια τόσο να πονούν, 
λόφο το λόφο,
αθέατο.

Πάνω στον καθένα,

επαναπατρισμένο στο σήμερά του
ένα Εγώ που γλίστρησε προς τη σιωπή :
ξύλινο, ένας πάσσαλος.

Εκεί : ένα συναίσθημα,

που το φυσά προς τα δω ο παγωμένος άνεμος,
στερεώνει την περιστερόχρωμη,
τη χιονόχρωμη σημαία του.


(από : "Γλωσσικό Πλέγμα", μτφ. Ιωάννα Αβραμίδου, επίμετρο Joachim Seng, εκδόσεις ΑΓΡΑ, αθήνα - Δεκ. 2012 / σ. 31)

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

ΦΩΝΕΣ







62

Στο χτηματάκι σου, που είναι όλο λάσπη, φύτεψε ένα λουλούδι' αλλιώς το χτηματάκι σου θα το χάσεις μέσα στη λάσπη.








64


Η χαρά μου, όταν τη βλέπω σ' έναν άλλο, τι μεγάλη που είναι !



77


Τι ασήμαντος που είσαι δίχως ένα λουλούδι, δίχως ένα άστρο, δίχως ένα μαχαίρι !



85


Θα σου φέρω λουλούδια εκεί που ξέρουν πως είσαι κι εκεί που ξέρω πως είσαι' σε δυο διαφορετικά μέρη.



358

Ο έρωτας, που χωράει σε ένα λουλούδι, είναι απέραντος.


(από : ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ - "Επιλογή από τις Voces", μτφ. Έ. Χ. Γονατάς, Εκδόσεις Στιγμή, αθήνα - Δεκ. 1992 / σελ. 27, 28, 31, 32 και 91 αντίστοιχα)



Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

ΜΠΟΡΙΣ ΠΑΣΤΕΡΝΑΚ


ΜΕΡΟΣ  ΔΕΥΤΕΡΟ

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΚΥΚΛΟ




12


Ο καιρός αγωνιζόταν να μη χειροτερέψει. Οι στάλες της βροχής τονίζαν ρυθμικά το τικ - τακ τους στα λούκια και, κάθε σκεπή μετάδινε, τους δικούς της χτύπους στην πλαϊνή της, όπως την άνοιξη. Είταν αποχιονιά.

Έκανε όλη τη διαδρομή σα ναρκωμένη και μόνο όταν μπήκε στο σπίτι πήρε συνείδηση για το τι είχε γίνει.
Στο σπίτι όλοι κοιμόντανε. Ξανάπεσε σε βύθιση, κ' έτσι θολωμένη κάθησε στην τουαλέττα της μαμάς με το ανοιχτογάλαζό της φόρεμα, σχεδόν άσπρο, γαρνιρισμένο με νταντέλλα, και με το μακρύ βέλο, που τάχε πάρει για ένα βράδυ απ' το ατελιέ, σα να πήγαινε σε χορό μεταμφιεσμένων. Καθόταν απέναντι στο ίδιο της το είδωλο, μπρός στον καθρέφτη, μα δεν έβλεπε τίποτα. Ύστερα σταύρωσε τα χέρια πάνω στο τραπεζάκι κι ακούμπησε το κεφάλι.
Αν το μάθαινε η μαμά, θα τη σκότωνε. Πως μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο ; Τώρα πιά είταν πολύ αργά. Έπρεπε να το σκεφτεί από πριν.
Τώρα πιά είταν μιά γυναίκα - έτσι δεν το λένε ; - χαμένη. Μια ηρωίδα γαλλικού ρομάντζου. Αύριο στο γυμνάσιο θα καθόταν στο ίδιο θρανίο πλάι στις άλλες, αθώες παιδούλες σε σύγκριση μ' αυτή. Κύριε, Κύριε, πως μπόρεσε να μου συμβεί !
Μιά μέρα, ύστερα από χρόνια, όταν θα είναι πιά δυνατό, η Λάρα θα τα διηγηθεί όλα στην Όλια Ντέμιν. Η Όλια θα της πάρει το κεφάλι στα χέρια και θα ξεσπάσει σε αναφυλλητά.
Έξω από το παραθύρι μουρμούριζαν οι στάλες της βροχής και τριζοβολώντας απαντούσε ο πάγος που έλειωνε. Κάποιος στο δρόμο χτυπούσε δυνατά στη διπλανή πόρτα. Η Λάρα δε σήκωσε το κεφάλι. Οι ώμοι της ανασκιρτούσαν απ' τους λυγμούς.

(από : "Δόκτορ Ζιβάγκο", μτφ. Μιχ. Λίλλη - Γ. Δυριώτη, εκδοτικός οίκος ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ, αθήνα - δεκ. 1958, σ. 48)