RIMBAUD ARTHUR

^^^

Κ Λ Ι Κ στην φωτό

^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό

Φωνήεντα

Α μαύρο, Ε άσπρο, Ι κόκκινο, Ο μπλάβο, Υ σμαραγδί,
θα ειπώ πως ήρθετε κρυφά στον κόσμο μιά φορά.
Α μαύρος χνουδωτός κορσές σ΄έντομα αστραφτερά
που σ' ανυπόφορες βρωμιές γυροβολούνε ομάδι,

ισκιεροί κόρφοι. Ε βαποριών, σκηνών ασπράδα τόση,
ρήγας λευκός, παγωτατζή δόρυ, ρίγη ανθών.
Ιώτα πορφύρες, αιμόφτυσμα, γέλοιο ωραίων χειλιών 
σ' ώρα θυμού ή μάνητας που έχουμε μετανιώσει.

Υ, κύκλος, θεϊκοί παλμοί σε θάλασσα αγριεμένη,
αγρών σιγή με ζωντανά, ειρήνη τυπωμένη
αλχημικά, σε μέτωπα μεγάλα και σοφά.

Ο, σάλπιγγα που ξαπολνά στριγγές δαιμονισμένες,
Κόσμων κι Αγγέλων σιωπές μακροταξιδεμένες.
Ω μέγα, από τα μάτια Του ακτίνα βιολετιά!


(από : "ΠΟΙΗΤΑΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ", μτφ. ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΑΚΗ,
σελίς 238)

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το φιλμ... > Ε Δ Ω < ... !

Ανάρτηση αφιερωμένη,
στην φίλη Σ. Κ.

VERLAINE PAUL

^ ^ ^

ΚΛΙΚ στην εικόνα

Κλάμα μες στην καρδιά μου...

Βρέχει σιγά πάνω στην πόλη

Αρθούρ Ρεμπώ

Το δάκρυ στην καρδιά μου στάζει
καθώς πάνω στην πόλη βρέχει.
Τί νάναι τούτο το μαράζι
που την καρδιά μου την σπαράζει;

Ώ !  τί γλυκά πέφτει η βροχή
κάτω στη γη, πάνω στη στέγη!
Για τη στενάχωρη ψυχή,
ώ !  το τραγούδι σου βροχή!

Κλαίει η καρδιά χωρίς αιτία,
ετούτη που έχει σιχαθεί.
Μα πώς! καμμία προδοσία;
Δίχως αιτία αυτή πενθεί.

Χειρότερα έχει λαχταρήσει
που δε γνωρίζει το γιατί,
δίχως αγάπη δίχως μίση,
έχει η καρδούλα μου πενθίσει!

(Romances sans paroles)


(από : "ΠΟΙΗΤΑΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ", μτφ. ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΑΚΗ* / σ. 271)


* Για τον μεταφραστή ΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΑΚΗ, διαβάστε... > Ε Δ Ω < ... !

PAUL VERLAINE

... ενας, ακομα, Γαλλος , καταραμενος ποιητης...

ΟΙ ΡΑΘΥΜΟΙ

- Μπα ! Και η μοιρα μας εγινε πεζη.

Αν θελετε, πεθαινουμε μαζι ?

- Σπαν'ια η προταση, ορισμενως.

- Ωραιο το σπανιο. Λοιπον εμπρος.

Ο τοπος θαυμασιος και ο καιρος.

- Χι ! χι ! χι ! Απογοητευμενος !

- Ισως. Αλλα προπαντων εραστης

αψογος. Ανεκαθεν ιδεαλιστης.

Να πεθανουμε τωρα ελατε.

- Περσοτερο ειρωνευεστε, θαρρω,

παρα οσο κανετε τον τρυφερο.

Παψετε, κυριε, αν αγαπατε.

Ετσι το βραδυ κεινο απανω στη

χλοη, και στ' ανθη απανω καθιστοι,

δυο περιεργοι ερωτευμενοι

αναβαλανε τετοιο ζηλευτο

θανατο, κι απομεινανε γι' αυτο

- χι ! χι ! χι ! - καταγοητευμενοι.

μτφ. ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

... ποζαρισμα...

(... κορυφαια Τεχνη ειναι αυτη

που μπορει να σε κανει να λυπασαι,

η, και,

να κλαις...

γιατι η θλιψη και πανω απ' ολα, το κλαμα

ξεχωριζει τον ανθρωπο απ' τον υπολοιπο ζωικο κοσμο )

STEPHANE MALLARME

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΥΡΑ

Θλιμμενη η σαρκα, αχ ! τα βιβλια τα διαβασα ολα, περα

μακρυα να φυγω ! Τα πουλια, νιωθω, ειναι μεθυσμενα

στους ουρανους και στον αφρο τον αγνωστο να ζουνε !

Τιποτα, μητε κ' οι παλαιοι, που τους αντανακλουνε

τα ματια, κηποι, την καρδιαν αυτη, που τη μουσκευει

το πελαγος, δε συγκρατουν, ω νυχτες, ουτε η λαμψη

η ερημικη της λαμπας μου στο αγραφο χαρτι απανω

που το φρουρει η λευκοτης του κι ουδε κ' η νεα γυναικα

που γαλουχει το τεκνο της. Θα φυγω. Για μια φυση

ξωτικη, πλοιο, τα ξαρτια σου που τα λικνιζεις, συρε

την αγκυρα. Μια ανια, απο ανηλεη ελπιδα ερημωμενη,

στων μαντηλιων το υπερτατο χαιρε πιστευει ακομη !

Κ' ισως οι ιστοι, που ανεμικες καλουν, να 'ναι απο κεινους

που σε ναυαγια τους κρεμα ενας ανεμος χαμενα

χωρις ιστους, χωρις ιστους ουδ' ευφορα νησακια...

Μα, εσυ, καρδια μου, των ναυτων ακουγε το τραγουδι !

[ μτφ. ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ, "Ανθολογια Παγκοσμιου Ποιησεως",

κεφ. ΙΧ. : η ποιηση μετα το ρομαντισμο - οι καταραμενοι

ποιητες της γαλλιας (st. mallarme - p. verlaine - trist. corbiere -

arth. rimbaud), σελ. 611-618, εκδ. "ΦΕΞΗ" , αθηνα - 1960 ]