-Ελα, μου λεει η Ψυχη μου,
-τετοιες στροφες για το κορμι μου ας γραψουμε (γιατ'
ειμαστε ενα πραμα ),
-που αν λαχει μετα θανατο ξαναγυρνουσα αθωρητος εδω,
-κ' ειτε μακρυα απο δωθε, σ' αλλες σφαιρες,
-μεταρχινιζοντας για μια παρεα συντροφων τα
τραγουδια μου,
-(συνταιριασμενα με της Γης το χωμα, με τα δεντρα, με
τους ανεμους και με τ' αγρια κυματα),
-παντα να ξακολουθαγα με χαμογελο ολοχαρο,
-παντοτινα κ' αιωνια, τις στροφες αυτες να ομολογαω -
σαν και πρωτα, σαν και την ωρα αυτη, που εδωδανα,
-υπογραφοντας για Σωμα και Ψυχη, χαραζω τ' ονομα μου.
ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ
-Τραγουδω τον εαυτον, εν' απλο και χωριο προσωπο,
-Κ' εν τουτοις λεω τη λεξη Δημοκρατικο, τη λεξη Μαζα.
-Τραγουδω τη φυσιολογια απ' την κορφη στα νυχια,
-Μοναχη η φυσιογνωμια, μοναχο το μυαλο δεν αξιζουνε
τη Μουσα, και σαλπιζω πως το συστημα πλεριο αμετρα
πιοτερον αξιζει,
-Και τραγουδω το θηλυκον ομοια καθως τραγουδω το
αρσενικο.
-Της φλογερης απεραντης ζωης τη δυναμη και τον παλμο,
-Πουναι η χαρα για δραση ελευτερη πλασμενη κατω απ'
τους θειους τους νομους,
-Το συγχρονο τον ανθρωπο ανυμνω.
( απο την ενοτητα "Αφιερωματα" )
Αποσπασματα ( κατ' επιλογη του blogger ):
-Παντα η θαμπη η αρχη,
-Παντα η αναπτυξη, το στριφογυρισμα του κυκλου,
-Παντα η κορυφωση και το βυθισμα στερνα
( Για να ματαρχινισει σιγουρα αλλη γεννα )
-Ειδωλων, παντα ειδωλων.
-Παντοτ' η αστασια,
-Παντα η υλη, που ολο αλλαζει, θρυψαλιεται, ξαναπλαθεται,
-Παντοτε ταργαστηρια, οι θειες οι φαμπρικες,
-Που ολο και βγαζουν ειδωλα.
-Κοιταχτε εμενα, εσας,
-Τη γυναικα, τον αντρα η το κρατος γνωστο ειτε αγνωστο,
-Που μοιαζουμε να οικοδομουμε στερεα πλουτη, δυναμη,
ομορφια,
-Κι ομως πραγματικα χτιζουμε μονον ειδωλα.
-Το προσχημα, το αποξω ξεθωριαζει,
-Η ουσια της φωτιας του καλλιτεχνη, η απεραντη μελετη
του σοφου,
-Του αγωνιστη, του μαρτυρα η του ηρωα οι προσπαθειες
εναν εχουνε σκοπο,
-Να πλασουν το ειδωλο του.
**********
-Ατος μου εγω μονο που γραφω ενα-δυο λογια
προειδοποιησης για το μελλον,
-Μοναχα που προβαινω μια στιγμη πιο μπρος να γυροφερω
την τροχια μου και να ξαναγυρισω γοργα στη σκοτεινια.
-Εγω ειμαι καποιος οπο'υ περιπλανιεται χωρις ποτε να
στεκεται εντελως, οπου σας ριχνει , στην τυχη, καποιο
βλεμμα, κι απε γυριζει κατ' αλλου την οψη
-Αφινοντας σε σας να το αποδειχτε και να το ξηγηστε,
-Ακαρτερωντας το Κυριοτερο απο σας.
**********
-Ειμ' ενας ανθρωπος απλος στις ιδιοτητες, στους αιωνες,
στις φυλες,
-Κραταω απο το ιδιο το πνευμα του λαου,
-Για τουτο κιολας τραγουδω με τοσο πλερια πιστη.
-Τα παντα ! Ναι, τα παντα ! Κι ας βρισκονται αλλοι που
δεν ξερουνε τι θελουν.
-Φκιανω ως και του κακου το ποιημα ακομα, μνημονευω
κι αυτην ακομα τη μερια,
-Ειμαι κι ατος μου κακος, οσο ειμαι και καλος, και το εθνος μου
παρομοια, και τονιζω πως δεν υπαρχει τιποτα πραγματικα κακο,
-( Μα κι αν τυχον υπαρχει, το επιμενω οτ' εχει την ιδια με
το καθετι σπουδαιαν αποστολη, και για σε και για με
και για τη χωρα ).
( η μτφ. ειναι του Νικου Προεστοπουλου )
