ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

Σπουδη του κακου

Εχει ολη η νυχτα πλημμυρισει

φασματα, σκιες αλαργινες -

ποτε πια η μερα δε θα ορθριση,

Παλιες μορφες πουχουν σιωπησει,

δακρια, αναμνησεις αλγεινες

εχει ολη η νυχτα πλημμυρισει.

Η αυγη ποτε δε θα γυριση,

σβησαν κ' οι ελπιδες οι στερνες -

ποτε πια η μερα δε θα ορθριση.

Ολοι οι νεκροι ηπιαν απ' τη βρυση

της ληθης - ξερω τις φωνες

που εχουν τη νυχτα πλημμυρισει :

ποτε πια η μερα δε θα ορθριση !

* * * * *

...γιατι η ζωη - και η Τεχνη - δεν ειναι μονο... ισως δεν ειναι καθολου,

γουαου ! (wow), γιουπι !

χι ! χι ! χι !

χε ! χε ! χε !

χο ! χο ! χο !

και

χα ! χα ! χα !

...και ιδιαιτερα, σε εποχες σαν αυτη που διανυουμε

...οταν πληθος συνανθρωπων περιπιπτουν καθημερινα στη φτωχεια

και τη δυστυχια...

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Δος μου την ηδονη της ηδονης,

ζωη της ζωης, της μεθης νυχτα, οδυνη.

Το ερωτικον αποσταγμα μου ηδυνει

την υπερφιαλη σκεψη που πονει.

Μονο, τη γευση αγαπησα μονο, ω

πονω περ' απ' την αισθηση του χωρου

της γης, περ' απ' τα μακρη αυτα πονω!

Δε νιωθω, δεν αισθανομαι καθως

ανθρωπος, μα αισθανομαι θεος

και ως θεος ζουσα, μεθουσα, πληρης

απο ερωτα και δοξα κι ομορφια...

Πανω στα σουβλερα καρφια,

σαν ασκητης, ελα και συ να γειρεις,

τον ιλιγγο να δεις, το δεος να δεις,

να φτασεις στη σιγη και στο κενο να φτασεις,

κι ως ανθος τον εαυτο σου να μαδεις.

Κι οταν σταθεις στο τελευταιο σκαλι

του ερωτα και του πονου, ενα φιλι

απ' την πειρα την τοση να κρατεις:

φιλι αγριο και ζεστο να με δαμασεις.

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

Απανω σου τη ζωη μου...

Απανω σου τη ζωη μου θεμελιωνω

καθε μερα, στιγμη με τη στιγμη.

Μα δεν ακους τους χτυπους, για να μη

σου δωσω ανησυχια καμμιαν η πονο.

Και τωρα που ανυψωθη η οικοδομη

και δεν της λειπει παρα η στεγη μονο

βλεπω - κι ουδε στιγμη δε μετανοιωνω

για την πολυχρονη μου παιδομη.

Γιατι, αν η κακη γνωμη η οι περιστασεις

αναμεσα μας μπουν και με ξεχασης,

κ' η οικοδομη, πετρα σε πετρα απανω

πεση, με περηφανια, αν δεν πεθανω,

θα θυμαμαι τη ζωην οπουχα ζησει

μονο γιατι εσυ μ' εχεις αγαπησει.