ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η αλήθεια. Τη σπατάλεψα του λατρεμού την πλάνη,
ξόανα, ριγμένα από ψηλά, μου θόλωναν τα φρένα,
φως λαγαρό του διάβα-σου το φως κ' εμένα κάνει,
τώρα ήρθ' η ώρα, δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.

Στα χλωμιασμένα τ' άνθια εσύ το αχλώμιαστο βοτάνι,
μαινάδα ήταν η σκέψη μου, τη στύλωσες παρθένα
στη βραδιανή μου προσευχή με αυγερινό στεφάνι.
Τώρα ήρθ' η ώρα, δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.

Μεσ' στης καρδιάς τα πιό βαθιά που ο λόγος δεν τα φτάνει,
καημός ασώματου παλμού γιά κάποια ωραία γέννα
που θα στήση αγνάντια μου το σώμα σου έχει υφάνει.
Τώρα ήρθ' η ώρα' δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.


(Από τη συλλογή "Περάσματα και Χαιρετισμοί", αθήνα - 1931)

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

18

- Ο Ακριτας ειμαι, Χαροντα,

δεν περνω με τα χρονια.

Μ' αγγιξες και δε μ' ενιωσες

στα μαρμαρενια αλωνια ;

Ειμ' εγω η ακαταλυτη 

ψυχη των Σαλαμινων.

Στην Εφταλοφην εφερα

το σπαθι των Ελληνων.

Δε χανομαι στα Ταρταρα,

μοναχα ξαποσταινω.

Στη ζωη ξαναφαινομαι 

και λαους ανασταινω ! -

( απο : " ΙΑΜΒΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΙΣΤΟΙ " )

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ...

αναρτηση αφιερωμενη... στη σημερινη ημερα !

ΠΡΩΙΝΟ

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

σαν το τραπεζομαντηλο της Κυριακης,

σαν τ' αγορι που τοσκασε απο το σχολει'ο

σαν τα παναλαφρα ονειρα των πουλιων.

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

σαν το παραθυρο που ανοιγει μετα τη βροχη,

σαν το χνουδατο θερινο καρπο,

σαν την καρδια μας οταν πρωτοφωναξε

στην τρυφερη νυχτα του Μαρτιο'υ : Αγαπω !

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

για το κομπολ'οι τις νοτες που κρεμασε στον αερα το πρωτο χελιδονι,

γιατι δεν ξερουμε ποια ειναι πιο πολλα

τ' αστρα στον ουρανο η τα χαμομηλια στη χλοη,

για τις στοργικες ωρες που σκυβουν και μας κοιταζουν απο το ιδιο ρολ'οι.

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο,

γιατι ειναι η νιοτη μας ολη μια βαθεια-βαθεια πνοη,

γιατι ο ηλιος ανοιγει σα γαρυφαλλο καθε πρωι,

γιατι πηγαινουν διπλα-διπλα οι σκιες μας μες στον ασπρο δρομο

κ' ειναι δροσερο νερο η ζωη !

της Λινας Κασδαγλη

28

Γυμνα σαν κρατω-σου τα χερια

στα χερια - δος τα μου, δος μου -

οι ανθοι περιττευουν του κοσμου,

αδιαφορα μου ειναι τ' αστερια.

58

Σκυψε μεσ' στο βιβλιο σου, μη ζητας

προβληματα, ρωτηματα, ολα να τα καταλαβης

μονο την καρδια σου να ρωτας

μην παυης.

( απο : "Οι νυχτες του Φ'ημιου", ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ "ανθολογια",

εκλογη Γ. Κ. Κατσιμπαλη και Αντρ. Καραντωνη,

εκδ. "Εστια", ιδρυμα κωστη παλαμα, αθηνα - 1986, Β'εκδ. )

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

...του Γ. Ιακωβιδη

...του El Greco

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ 'Σ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Οι στιχοι 'ς την πατριδα μου εινε καθαριο μελι,

Απ' της καρδιας βυζαινονται το ανθος μυστικα,

Μεσα 'ς το νου φυλαγονται, 'σα μεσα σε κυψελη,

Κ' εινε στολιδια της χαρας, της λυπης γιατρικα.

Οι στιχοι 'ς την πατριδα μου εινε καθαριο μελι.

Οταν γλεντουμ' ακουραστα του γαμου τις ημερες

Κ' η νυφη σερνη το χορο 'μπροστα καμαρωτη,

Με στιχους την παινευουνε παρθενες συμπεθερες

Και ζωντανευ' η ορεξι και ο χορος κρατει

Οσω γλεντουμ' ακουραστα του γαμου τις ημερες.

Οι στιχοι, οταν οι πληγες του χαρου μας λαβωνουν ,

Σε μυρολογι' ακουονται καταμαυρα, βαρεια,

Μαζη ξεσχιζουν την καρδια και τηνε βαλσαμωνουν

Και φερνουν με τα δακρυα και την παρηγορια

Οι στιχοι, οταν οι πληγες του χαρου μας λαβωνουν.

Καθ' α'ι Βασιλη και Χριστου, καθε Λαμπρη και Φωτα,

Ημερες για τα σπητια μας ευχων και παιγνιδιων,

Χελιδονακια της χαρας μας φτανουν πρωτα πρωτα

Και κελα'ι'δουν οι στιχοι μας 'ς τα χειλη των παιδιων

Καθε α'ι Βασιλη και Χριστου, καθε Λαμπρη και Φωτα.

Του ριζικαρη τ' α'ι Γιαννιου γιορτη 'σαν ξημερωση

Καθουντ' οι νιες ολογυρα 'ς ταμιλητο νερο

Και καθεμιας τη μοιρα της θαρθη να φανερωση

στιχακι ποτε ολογλυκο και ποτε αγκαθερο,

Του ριζικαρη τ' α'ι Γιαννιου γιορτη 'σαν ξημερωση.

( απο : " Ανθολογια Κωστη Παλαμα - τα τραγουδια της πατριδας μου",

εκλογη Γ. Κ. Κατσιμπαλη και Αντρεα Καραντωνη, εκδ. "Εστιας" -

Ι. Δ. Κολλαρου & Σιας Α. Ε. , αθηνα 1986, σφραγιδα - υπογραφη του

Ιδρυματος Κωστη Παλαμα )

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Παιδι, το περιβολι μου...

Παιδι, το περιβολι μου που θα κληρονομησεις,

οπως το βρεις κι οπως το δεις να μην το παρατησεις.

Σκαψε το ακομα πιο βαθια και φραξε το πιο στερεα,

και πλουτισε τη χλωρη του και πλατυνε τη γη του

κι ακλαδευτο οπου μπλεκεται να το βεργολογησεις,

και να του φερνεις το νερο το αγνο της βρυσομανας'

κι αν αγαπας τ' ανθρωπιν'α κι οσα αρρωστα δεν ειναι,

ριξε αγιασμο και ξορκισε τα ξωτικα, να φυγουν,

και τη ζωντανια σπειρε του μ' οσα γερα δροσατα.

Γινε οργοτομος, φυτευτης, διαφεντευτης !..

Κι αν ειναι

κ' ερθουνε χρονια δισεχτα, πεσουν καιροι ωργισμενοι,

κι οσα πουλια, μισεψουνε σκιασμενα, κι οσα δεντρα

για τιποτ' αλλο δε 'φελαν παρα για μετεριζια,

μη φοβηθεις το χαλασμο !.. Φωτια ! Τσεκουρι ! Τραβα,

ξεσπερμεψε το, χερσωσε το περιβολι, κοφτο,

και χτισε καστρο απανου του και ταμπουρωσου μεσα,

για παλεμμα, για ματωμα, για την καινουργια γεννα,

π' ολο την περιμενουμε, κι ολο κιναει για ναρθει,

κι ολο συντριμμι χανεται στο γυρισμα των κυκλων !..

* * * * * * *

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Το ψοφιο αλογο

Εξω απ' τα συρματα ειναι το ψοφιο αλογο'

φουσκωνει μες στον ηλιο, περιμενει...

(Αν μας πηγα'ιναν για τους λακκους σημερα'

αν φταναμε, για μια στιγμη, το ψοφιο αλογο...)

Λιγο ψωμι να ειχαμε - μπομποτα μαλιστα'

μια Κυριακη των επισ'ημων σχεσεων, που λεγαμε,

να περπατουμε εξω απ' τα φουρναρικα...

Στη φορτωμενη αγορα τωρα ο νους σου χανεται.

Ριχνουμε παλι το ψωμι μεσα στα χωματα,

πατανε παλι το ψωμι..- τα ιδια θαχουμε !

Σε επαρχια μακρυνη

Σε επαρχια μακρυνη δημοσιος υπαλληλος.

Κονταινει καθε μερα μεσα του η κραυγη

ζητω η Ελευθερια' γιατι κι αυτη καλη,

ομως γλυκο και το ψωμι - πραγματα

τοσο (για την ωρα) ασυμβιβαστα...

Διαφοροι κι απιθανοι "επαγρυπνουν" τριγυρω του.

Η ευτυχια ονομαζεται εδω εφημερις -

του κυβερνωντος, εννοειται, κομματος...

Καθε καφες, κ' ενα καινουργιο ονειρο -

προωρισμενο σε μιαν ωρα να στεγνωσει.

Και μονο τις αργιες, οταν κρυβεται

στο ξενο του δωματιο, καπως σα να ξεχνιεται...

Ισως να ξαναζει.

Η προσφορα και η ζητηση

Τον τσακισε η σοφη ζωη, τον στεγνωσε'

ξεκινησε τον κοσμο να κερδισει.

Η προσφορα και η ζητηση ψωμιου,

η προσφορα και η ζητηση καρδιας,

η προσφορα και η ζητηση...

Και με το στηθος ιδιο ροδι να τριζοβολει,

να χαιρεται, ν' αποσταζει την ανασα...

Εβρεχε διχως λογο

Εβρεχε διχως λογο ολη τη νυχτα.

Εκλαψα - χορτασε η ψυχη μου !

Σ' εφερα πιο κοντα.

Κρατησα επιτελους τη μορφη σου !

Χαραζει τωρα στις μηλιες

κεινο σου το χαμογελο...

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

η φωτο απ'... < ΕΔΩ > ...

Σωνει...

Σωνει! Να μην το ξαναπεις αυτο το

Σ ω ν ε ι!

....................

Σωνει στη γλυκα, στο φαρμακι ποιος θα ειπη?

Φιλι και χαδι και σπασμος, μια στιγμη μονη,

του αθ'ανατου ειναι και η πλασμενη κ' η αφορμη,

φευγατο ξαφνιασμα, μια ορμη, πνευμα η κορμι,

ο Ερωτας ειναι την ψυχη που αποθεωνει.

Σωνει. Να μην το ξαναπεις αυτο το Σ ω ν ε ι!

Δε γνωριζει απο γεραματα η ψυχη,

δεν υπαρχεις ο,τι χρονος λεγεσαι,

στων πνευματων την περιοχη,

Φλογα, καις, δεν καιγεσαι.

...και η αφορμη αυτης της αναρτησης... < ΕΔΩ > ...

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Τα κρινα του φθιν'οπωρου τα πιο μεθυστικα

προτου να μαραζωσουν και να σβυσουν

τους τελευταιους ανασασμους ηρθαν γλυκα γλυκα

στα ποδια μου να τους σκορπισουν.

Τ' αγγελοθωρητα ονειρα των εικοσι χρονω

το δρομο τους αγναντια-μου κρατ'ησαν,

μ' ειδανε ματια σαν το φως και σαν τον ουρανο

μ' ειδανε σαν να μ' αγαπ'ησαν.

( Κυλα το ρεμα σου βαθυ, της Λυρας ποταμε! )

Ονειρα, κρινα, εκστατικη ευτυχια,

ποια ψυχοπ'ονια υπερτατη σας εστειλε σ' εμε?..

Ποια, ταχα, υπερτατη ειρωνια?

( απο τη συλλογη : ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΡΥΦΟΜΙΛΗΜΑΤΑ )

ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΝΙΤΕΡΕΣΣΟΛΟΓΟΙ...

Ιδεολογοι και νιτερεσσολογοι...

Ιδεολογοι και νιτερεσσολογοι,

κι οσους μεθανε της ζωης οι χαρες,

και σεις με του ασκητη το κομπολογι,

και σεις τραγουδιστες με τις κιθαρες,

και σεις που τη ζωη καταρα κλαιτε,

και σεις με των παθων τις λιγωμαρες,

και σεις που σε νερα γαληνης πλετε,

των ολα αλλαζουν οι διαλαληταδες

και οσοι στο γυρισμο των ιδιων καιτε

λιβανι, κι οσοι καταφρονηταδες

των οχλων, και σεις οι αθεοι κι οσοι θρησκοι,

και σεις των προλεταριων οι λαμπαδες -

κι ολοι υπερανθρωποι, ανθρωποι, ανθρωπισκοι!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Η... < νυχτα > ... η σημερνη

Η νυχτα η σημερνη δεν εχει παραμυθια

οπως το θελουν τα παιδια και τα παλια συνηθια.

Δε σ' αγαπω... Σ' αγαπ α ω!...

Οπου στεκομαι οπου παω -

θα στο πω! -

με το νου μου λεω : Δε σ' αγαπω.

Σ' αγαπ α ω!...

Μεσα στο -αω, μεσα στο -αω,

ποτε πως ουρλιαζει ενα σκυλι,

ποτε να στεναζει ενα φιλι

γροικαω.

Κι οπου στεκομαι, οπου παω,

τραγουδαω τον ιδιο το σκοπο -

και ρωτιεμαι : Σ' αγαπω?

Κι αποκρινομαι : Οχι! Σ' αγαπ α ω!

Για ενα χα'ι'διο σου...

Για ενα χα'ι'διο σου πεθαινω

χιλιους πεθαμους!

Το φιλι σου αξιζει, αγαπη,

χιλιους λυτρωμους!

Στροφη παμπαλαια...

Στροφη παμπαλαια μου ερχεται - χωρις να τη γυρευω -,

θαμμενη, μες απ' την καρδια στα χειλια : "... Σε λατρευω!...

Σαν ερθουν τα μεσανυχτα, μην το κοιτας το αστερι...

Το χερι μου ειν' ανημπορο να παει να σου το φερει..."

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

ποιηση

Βροντη

Φωνες πνιγμενων

Σε βουλιαγμενα καραβια

( του ΤΑΝ ΤΑ'Ι'ΓΚΙ )

*************

Αλαφροησκιωτε καλε, για πες αποψε τι 'δες;

( του Διονυσιου Σολωμου )

Η νυχτα η σημερνη δεν εχει παραμυθια

οπως το θελουν τα παιδια και τα παλια συνηθια

( του Κωστη Παλαμα )