ΠΑΣΧΑ ΡΩΜΕΪΚΟ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!!

Χριστός Ανέστη!

^^^
Κλικ στην κάρτα!!!

Στίχοι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Προσκύνημα


Το ταξίδι ευόδωσέ μας στον ιερό της Σκέψης Άθω,
κύλα μας, σκοπέ μας άγιε, μπάτη μου, άφρινα άτια,
γλυκομούρμουρο του Αιγαίου, σίμωνέ μας προς τη Σκιάθο,
προς τη Σκιάθο που μας γνέφουν τ' αβασίλευτά του μάτια.

Με τα σύννεφα που φεύγουν αρμαθιά κατά τη δύση,
σα λιβανωτός που υψώνουν οι βωμοί της,
ταξιδεύουν τα πανιά μας κι η καρδιά μας κι η ορμή της,
κι έτσι πάνω απ' τους αφρούς θα τραγουδήσει:

Πίσω από τη νέα Αργώ μας η παλιά Κολχίδα σβύνει
και μιά νέα μας περιμένει Μέδινα από γη φτωχή, 
κι ένας ντροπαλός ιεράρχης δίχως άμφια κι άγιων σμήνη,
μ' ένα σκήπτρο απ' άγριο ξύλο και μιά Βίβλο για ψυχή.

Τα καίκια, συναγμένα στου Μπουρτζιού τα βράχια γύρα,
του πελάου χελιδόνες με πεσμένα τα φτερά,
τη γλυκιά σου αναθυμιούνται που τους τραγουδούσες λύρα,
καθώς έσκιζαν, σαίτες, τα νερά τ' αστραφτερά.

Και των δειλινών τις ώρες τις κεντούσες με ιστορίες
με τ' απλοϊκά γερόντια στα σκαμνάκια πες και πες,
καθισμένα στο προσήλιο στα φτωχά καφενεδάκια
με τις καλαμένιες τις σκεπές.

Κι όντας  λυπημένα ο ήλιος κύλαε στ' ασήμια μέσα
και φουσκώναν τα καράβια και μισεύανε γι' αλλού,
έγια μόλα-τους ψυχή-τους και ψυχούλα-σου έγια λέσα
και σμαράγδια και φεστόνια και μαντήλια του γιαλού.

Τώρα πιά ο Χριστός στο Κάστρο δεν ακούει την ψαλμουδιά σου
κι ούτε ο λόγος σου ακούεται ο αίδιος ,
ξεχασμένα στο μανάλι έχουν σβήσει τα κεριά σου,
και σαν σιγανή λαμπάδα έσβυσες κι ο ίδιος.

Πνίγηκε στα πένθη η σκέψη, μοίρεται ο γιαλός φαιός
στο σεπτό νησί της Σκιάθος πούγινε ναός της,
που γεννήθηκε κι εχάθη ένας ταπεινός θεός --
ο Θεός της !

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ - Νέα Εστία 1941


(Από "Παπαδιαμαντικά Τετράδια", τεύχος 2 - Φθινόπωρο 1993, Εκδόσεις Δόμος / σελ. 111-112)

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ


Ομόφυλοι, ετερόφυλοι, πασίφυλοι, γυναίκες
με τα σκέλια ορθάνοιχτα, οι νυχτερίδες 
μπαινοβγαίνουνν, απόπνοιες άπλυτων φιλιών
ματωμένα μπαμπάκια βιαστικά μαντίλια
μάτια σαν τις πληγές του χειμώνα, γλώσσες
σαρκωματώδεις, σήραγγες αιδοίων, ο ναύτης
με το κεραμιδί πέος, η ελληνικότητα
διαγκωνίζονται κυρίες κι ερμηνευτές
τ' αρχέτυπα, τ' αποτριχωτικά, τα κολπικά υγρά
οι σύζυγοι πλαγιοθετούν τους φωτισμούς
στα καφενεία θεραπεύονται ορμονικές ανεπάρκειες
λύνονται προβλήματα ψυχής και σώματος
πέφτουν με κούφιο ήχο οι λέξεις
σα μισογεμισμένα προφυλακτικά
το γκαρσόνι γνωμοδοτεί για ποίηση
βαθμολογεί επιδόσεις παίρνει τα ποσοστά του
φως θαμπό όπως πρόωρη εκσπερμάτωση.
Περσινοί αφροδισιολόγοι φετινοί ψυχαναλυτές.

(Από τη συλλογή : "Αντιδικίες", εκδόσεις "Ύψιλον" - α' έκδοση Ιουν. 1981 / σ. 44)


ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ


Έλεγα πάντα πως έπρεπε να μπω
στη θέση του άλλου για να τον καταλάβω.

Έτσι με παγιδέψανε οι άλλοι, μ' έδεσαν 
με κάναν ό,τι θέλαν.

Κι εγώ δεν ξέρω πως κατόρθωσα
να ξαναβγώ από τη θέση τους.


ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ


Δεν ξέχασα ποτέ τη σπουδαιότητα
της επικαιρικής ποίησης
ούτε της εύληπτης γραφής.
Να λοιπόν ένας στίχος
σημερινός, ευκολονόητος
και πανελλήνιος:
"Τι λέτε ρε μαλάκες!"


(Το 2ο και 3ο ποίημα από τη συλλογή: "Αντικριστοί Καθρέφτες", έκδ. Στιγμή - αθήνα Δεκ. 1988 / σελ. 46 και 59 αντίστοιχα)


Σημ. του blogger : οι υπογραμμίσεις με κόκκινο χρώμα είναι δικές μου.

* * * * *

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΠΡΕΜΙΕΡΑ

...Τετάρτη 27 Μαρτίου, ώρα 21!

Καλή επιτυχία Μάριε!

^^^
Κλικ στη φωτό

^^^

Κλικ στην φωτό!

^^^

Κλικ στη φωτό

****************************

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Θεατές, του Μάριου Ποντίκα: Πρεμιέρα στις 27 Μαρτίου!

Επί (Πλαγίας) Σκηνής (Κεντρική Σκηνή)

Σε ένα δωμάτιο ενός άθλιου ξενοδοχείου, ένας «θεατής» παρακολουθεί από μία τρύπα στον τοίχο το δράμα ενός ανάπηρου πρώην ταγμασφαλίτη και της γυναίκας του. Την τρομερή μαρτυρία του θα μοιραστεί στη συνέχεια με τη δική του σύντροφο καθώς το κοινό κρυφοκοιτάει τώρα τη δική του ιστορία.

Οι Θεατές του Μάριου Ποντίκα είναι ένα έργο που, αν και γραμμένο 40 περίπου χρόνια πριν,  αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρο στη σημερινή κοινωνία διατηρώντας, με την καθαρή, οξεία ματιά του, μια εκρηκτική δυναμική! Στην παράσταση που σκηνοθετεί η Κατερίνα Ευαγγελάτου, οι θεατές αποκαλύπτουν το σκηνικό και κρυφοκοιτούν μέσα από τις τρύπες και τα ανοίγματά του τους τέσσερις πρωταγωνιστές .

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Σκηνικά – κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Βλάχου

Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Νικόλας Παπαγιάννης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Νίκος Ψαρράς

Πρώτη παράσταση: 27 Μαρτίου 2013
Τελευταία παράσταση: 24 Μαΐου 2013

Ημέρες και ώρες παραστάσεων 

Τετάρτη, Κυριακή 21.00

Σάββατο 17.00

ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

... > ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ < ... 

τη νύχτα εκείνη διαισθάνθηκα τα γεγονότα 
           να πλησιάζουν
αφού ο καιρός είχε αλλάξει δραματικά
η βροχή πύκνωνε τα φώτα λιγόστευαν οι μέρες
            ήταν πένθιμες και αργές
και τα όνειρα μου μιλούσαν όλο και πιό ανάγλυφα 

[]

ταυτισμένα με την απλότητα δυό χείλη απόψε θα μισανοίξουν
σ' αυτό το γύρισμα του φεγγαριού που η λύκαινα κρατά
         στα δόντια και κραδαίνει
ενώ η νύχτα με μολυβί χορτάρι θα γεμίζει τους δρόμους
κι όρνεα του απείρου θα ξεχυθούν από ψηλά για να γευτούν
          το πτώμα που πέταξαν αγύρτες
πάνω στη στέρφα γη της εξαύλωσης

[]

και το τραγούδι έρχεται μ' ένα αυλάκι δάκρυα
δάκρυα που πηγάζουν απ' την πέτρα της καρδιάς
ή ξεπετιούνται απότομα - κύμα χαράς και πίκρας -
όταν σκεφτόμαστε για τη ζωή
και βλέπουμε τα θαύματα τριγύρω μας να υπάρχουν
χωρίς καν να το θέλουμε χωρίς καν να το νιώθουμε
τότε από την ανάσα μας λέξεις αναπηδούνε

[]

βαδίζοντας με απάθεια στα κραυγαλέα φώτα
καθώς περνούσαν απ' τα μάτια του οι γδαρμένες ψυχές
μουρμούρισε "O God, this endless heaven,
and your angels walking on the rigorous path"


(αποσπάσματα απο τη συλλογή ΚΩΜΩΔΙΑ, εκδ. ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ, αθήνα - Δεκ. 1998 / σελ. 9, 26, 35 και 36 αντίστοιχα)

* * * * * * *

(φωτογραφία του Πλάτωνα Ριβέλλη*)

* Ο Πλάτων Ριβέλλης, καθηγητής φωτογραφίας, είναι απόφοιτος του ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΥ του έτους 1963

(του Ζαχαρία Βολίκα)

^^^

Κ Λ Ι Κ στη ζωγραφιά

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

(ο Χρόνος θα το δείξει...)

ΘΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ

Όσο ψηλά κι αν ανεβείς εδώ θα παραμένεις.
Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα
χαράζοντας γραμμές
εδώ θα επιμένεις δίχως βία
χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση
                                                                   ποτέ στην περιφρόνηση
κι ας έχουν σήμερα τη δύναμη εκείνοι που οικοδομούνε 
        ερημώσεις
κι ας βλέπεις φάλαγγες ανθρώπων να τραβάν συντεταγμένοι
        για το ξυλουργείο
να δέχονται περήφανοι
την εκτόρνευσή τους
και να τοποθετούνται στα αυστηρά τετράγωνα
                                                                    σαν πιόνια.
Εσύ θα επιμένεις σαν να μετράς το χρόνο με τις σειρές
                                                                           των πετρωμάτων
σάμπως να 'σουν σίγουρος πως θα ΄ρθεί μιά μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ' οι επαγρυπνητές θα βγάλουν τις στολες 
      τους.
Εδώ μες στα χαλάσματα που τα σπείραν άλας
θέλεις δε θέλεις θα βαδίζεις
υπολογίζοντας την κλίση που θά ΄χουν τα επίπεδα
θα επιμένεις πριονίζοντας τις πέτρες μοναχός σου
θέλεις δε θέλεις πρέπει ν' αποχτήσεις έναν δικό σου χώρο.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ

Φίλε ή αντίπαλε μην τ' αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοίς ένδον ρήμασι πειθόμενος.


(απο: "ΠΟΙΗΜΑΤΑ"  1941-1974, έκδ. ύψιλον / βιβλία, αθήνα 1991, ενότητα : Ευθύτης Οδών / σ. 128 και 129)


σημ. του blogger :
Ο Άρης Αλεξάνδρου ήταν απόφοιτος του Βαρβακείου του έτους 1940.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

του Φώτη Κόντογλου

Εικόν' αχειροποίητη...

Εικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μιά της κορφής σου τρίχα !
Ονείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.
Κίνδυνο, μαύρο σύγνεφο, οι μάγισσες μου λένε'
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.
Να σε χαρή κ' η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια,
οπούναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.
Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια'
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τάβρες τα φαρμάκια ;
Στα μάτια τα ψιχαλιστά, πόχει ο έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας θεός το ξέρει.
Τα μάτια τα ψιχαλιστά γύρνα σ' εμέ, πουλί μου,
αγάπη μου περήφανη, αγάπη διαλεχτή μου !
Κι αυτό το μορφοδούλικο, το τιμημένο χέρι, 
αν έσφιξε ή τόσφιξαν ένας θεός το ξέρει...
Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ΄αρνηστής, πουλί μου,
αγάπη μου αιώνια, αγάπη μου υστερνή μου !..


( του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ, από Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας - Η Ποίηση των Ρένου Ηρακλή & Στάντη Αποστολίδη, αθήνα 1983, τ. Β' - σ. 969 )

σημ. του blogger :
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ήταν αριστούχος απόφοιτος του Βαρβακείου, του έτους 1874.

Ευσταθίου εξ Ιωαννίνων (1638)

του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ( EL GRECO)

Αγνώστου (16ος αιών - Μόσχα)

ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΤΙΤΟΣ

Από τη παρουσίαση, χθες το απόγευμα, στον ΙΑΝΟ (Σταδίου),
της νέας ποιητικής συλλογής του Τίτου Πατρίκιου :

ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ !

από τις εκδόσεις ΚΙΧΛΗ.

ανάρτηση αφιερωμένη!

ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ  ΕΛΠΙΣ

"Σουρούπωνε. Μερικά φώτα είχαν ανάψει κιόλα στα μαγαζιά αντίκρυ. Στο καφενείο δεν είχανε ανάψει ακόμα τα φώτα. Του άρεσε έτσι το ημίφως.
Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση...
Δεν έφταιγε η εφημερίδα που έκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε όλα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα, που κρέμεται από μιά κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπεί στις καρδιές.
Στον καθρέφτη, δίπλα του, είδε το πρόσωπό του. Ένα πολύ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δε μαρτυρούσε την ταραχή που είχε μέσα του.
Είχε πολεμήσει κι αυτός στον τελευταίο πόλεμο. Και είχε ελπίσει. Μα τώρα είτανε πια χωρίς ελπίδα. Ναί, δε φοβότανε να τ' ομολογήσει στον εαυτό του πως είτανε χωρίς ελπίδα !
Μιά σειρά από διαψεύσεις ελπίδων είταν η ζωή του. Είχε ελπίσει τότε... Είχε ελπίσει ύστερα...
Κάποτε, πριν από χρόνια, είχε ελπίσει στον κομμουνισμό. Μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα δεν είχε ελπίδα σε καμιάν ιδεολογία !
Ζήτησε ένα ποτήρι νερό ακόμα. Αυτή η διάψευση απ' τις λογής - λογής ιδεολογίες είτανε βέβαια γενικό φαινόμενο. Και παραπάνω απ' τη διάψευση, η κούραση, η αδιαφορία, που οι πιό πολλοί, η μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστά στις διάφορες ιδεολογίες.
Κοίταζε τα τρόλεϋ που περνάγανε ολοένα στη λεωφόρο, το πλήθος... Μπροστά του, η εφημερίδα ανοιχτή. Όλα αυτά που είχε δεί και πρωτύτερα : η σκιά του καινούργιου πολέμου, η Ινδοκίνα, οι δυό αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η "Κοσμική Κίνησις"...
- Τσιγάρα ! ένας πλανόδιος μπήκε.
Πήρε ένα πακέτο.
Στις έξι σελίδες της εφημερίδας : η ζωή. Κι αυτός, είτανε τώρα ένας άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα.
Θυμήθηκε, πριν από χρόνια, είτανε παιδί ακόμα, είχε αρρωστήσει βαριά μιά θειά του, ξαδέρφη της μητέρας του. Την είχανε σπίτι τους. Ήρθε ο γιατρός' βγαίνοντας απ' το δωμάτιο της άρρωστης, είπε με επίσημο ύφος :
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Έτσι κι αυτός, τώρα, είχε φτάσει στο σημείο να λέει :
-Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Του φάνηκε φοβερό που είτανε χωρίς ελπίδα. Είχε την αίσθηση, πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζαν κι άλλοι απ' το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους : " Αυτός εκεί δεν έχει ελπίδα ! " Σα να είταν έγκλημα αυτό. Σα νάχε ένα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σα να είτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους.
Σκέφτηκε τα διηγήματα που είχε γράψει, δίνοντας έτσι μιά διέξοδο στην αγωνία του. Άγγιζε θέματα του καιρού μας : τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία... Ώστόσο, δεν τ' αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε ! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Όχι έπρεπε να τα βγάλει ! Στο διάολο η ετικέτα ! Αυτός είταν ένας άνθρωπος, τίποτ' άλλο... Ούτε αριστερός, ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πεί αυτό. Βέβαια, άλλοι θάχουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δε μπορεί παρά νάχουν.
Ξανάριξε μιά ματιά στην εφημερίδα : η Ινδοκίνα, η " Κοσμική Κίνησις ", το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυό αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι " Μικρές Αγγελίες "...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός...
Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς

Ύστερα πρόσθεσε τ' όνομά του και τη διεύθυνσή του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπεί οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο. "


(απόσπασμα από το διήγημα ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, από το ομώνυμο βιβλίο, έκδ. Εστία, αθήνα - 1962, σ. 67, 68, 69 και 70)


σημ. του blogger :

Ό Άντώνης Σαμαράκης ήταν απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, του έτους 1935.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

...παρουσιάστηκε, χθες βράδυ στις 8:30 μ.μ., στο: art bar ποιήματα και εγκλήματα:

το βιβλίο του ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ:

"Κουταμάρες ( και μια εξυπνάδα )".

^^

Από αριστερά προς τα δεξιά, στο πάνελ:

ο συγγραφέας Μάριος Ποντίκας

ο συγγραφέας Δημήτρης Καλοκύρης

ο ηθοποιός Κωνσταντινος Τζούμας 

(διαβάζει απόσπασμα απο το βιβλίο)

και

ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας.

^^

Στη φωτογραφία, διακρίνονται: 

ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος

και ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης.

Από τον χώρο των εικαστικών τεχνών παρευρέθη 

ο γλύπτης Θεόδωρος.

^^^

Ο εκδότης Σάμι (Σαμουήλ) Γαβριηλίδης.

ΠΟΝΤΙΚΑΣ ΜΑΡΙΟΣ

Αναφώνησε δε ο Θεός απαυδισμένος: "Ρε, δεν πάτε όλοι σας να συνευρεθείτε (αλλιώς το είπε) μ' έχετε πρήξει πια". Και φωνή τραχειά, εξίσου απαυδισμένη, απάντησε στα ίσα: "Να πας εσύ να συνευρεθείς" (άλλο ρήμα ακούστηκε). Και αφού το σκέφτηκε ο Θεός, πήγε. Για μέρες δεν μπορούσε να καθίσει μεγαλοπρεπώς στο θρόνο του. Είχε δε ένα χαμόγελο, μα τι χαμόγελο. Απερίγραπτο και ανεικονικό. Θα δούμε τώρα.

Οι αστυνομικοί των Ειδικών Δυνάμεων στέκονταν απέναντί μας αρματωμένοι και ακίνητοι, σαν πύργοι σιδερόφρακτοι, φυτεμένοι στην άσφαλτο. Εμείς φωνάζαμε "μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι" φωνάζαμε και "προδότες - πολιτικοί - θα μπείτε - φυλακή" φωνάζαμε "ουουουου", ώσπου εμφανίστηκαν οι πρώτοι πολιτικοί, περιστοιχισμένοι από τους μπράβους τους. Ανάμεσά τους αναγνωρίσαμε κάποιους δημοσιογράφους. Ξεσπάσαμε. Ο,τι χυδαιότερο σκεφτόταν κάποιος το φώναζε, "γαμήσου στον έναν, κωλόγρια στην άλλη, πού τα βρήκες μωρή κότα τα χρυσαφικά" - τέτοια πράγματα. Και ξαφνικά, οι άντρες των Ειδικών Δυνάμεων άρχισαν να μας πετούν ντομάτες. Οπισθοχωρήσαμε βλαστημώντας. Κάποιοι αγρίεψαν και απαιτούσαν ρίψη δακρυγόνων, τι μας περάσατε ρε μαλάκες, πλατς - πλαφ, βροχή οι ντομάτες στα μούτρα, στα ρούχα μας, όλα βάφτηκαν κόκκινα. Πού τις είχαν κρύψει τόσες ντομάτες; Διαλυθήκαμε, ο αιφνιδιασμός ήταν τέλειος. Αυτό. "Και θ' αγωνιστούμε για να μην επαναληφθεί", είπε αποχωρώντας η κυρία Κωνσταντίνα Κανδαύλη-Παπαπέτρου, της οποίας η πρώτη εκ μητρός εξαδέλφη, η Αύρα, συζούσε με τη φίλη της Αλεξάνδρα, εξαιρετική πιανίστρια, είχαν δε και οι δυό αδυναμία στις καρδερίνες και στα καναρίνια, το σπίτι τους ήταν γεμάτο κλουβιά και, όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, άνοιξαν τις πορτούλες των κλουβιών και τα παράθυρα του σπιτιού, και πέταξαν τα πουλιά ελεύθερα, στον κατεχόμενο πλέον αέρα.

Οι υποθέσεις είναι πολλές, θα εξετασθεί όμως μια: έστω ότι πωλούνται οι χώρες, δηλαδή μια χώρα ή ένας κροίσος αγοράζει μια άλλη χώρα. Στα συμβόλαια αγοραπωλησίας θα περιληφθούν και οι τιμητικές φρουρές; Θα πωληθούν οι φρουροί στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας;  Θα πωληθούν οι φρουροί της Βασίλισσας της Αγγλίας στο Μπάκιγχαμ, οι footguards και οι horseguards; Θα πωληθούν οι Σκωτσέζοι φρουροί με τα κιλτ; Ή θα πωληθούν οι Ελβετοί Φρουροί του Βατικανού; Η Βασιλική φρουρά της Ισπανίας, της Δανίας; Και βέβαια οι Εύζωνοι - θα πωληθούν κι αυτοί μαζί με τη χώρα;



(από : "ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ (ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΞΥΠΝΑΔΑ) - Στη Βίκυ πάλι; Στη Βίκυ / τόμος α', εκδ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, αθήνα - 2012, σελίδες 11, 23 και 43)

Κι... > Ε Δ Ω < ... 

ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΤΙΤΟΣ

IV

Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες όσο
      σ' αγαπήσαν
πως ήθελες την απόλαυση μόνο για να την ξαναγευτείς
πως γύρευες περιπέτειες μόνο για να τις αφηγείσαι 
      αργότερα
πως μοιραζόσουν σε κομμάτια που λειτουργούσαν χωριστά
αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του
πως κι αν τον συναντούσες είχε τόσα κενά, τόσες
      αντιδρομές
που σε βασάνιζε πιό πολύ απ' ό,τι η απουσία του
εκεί που τα χάνεις άμα ένα πάθος, ακόμη και φευγαλέο
ανατρέπει όσα είχες σιγουρευτεί πως τα ελέγχεις
που ψάχνεις να βρείς τί πράγματι έγινε
και η αγνοημένη ηδονή μεταμορφώθηκε σε μίσος
που δεν επιχειρείς να εξαγοράσεις, δεν αφήνεσαι
      να εξαγοραστείς
που υποκύπτεις, εκλιπαρείς, τα δίνεις όλα χωρίς επιφυλάξεις
που απαιτείς αποκλειστικότητα, βιαιοπραγείς απο ζήλεια
που όλα σου παραδίδονται άνευ όρων, βέβαια στην αρχή
εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες
μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν
κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη
ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πείς πως
      αγαπάς...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.



(από την νέα ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου : "Σε βρίσκει η ποίηση", εκδ. ΚΙΧΛΗ, αθήνα - Νοέμβριος 2012 [η επίσημη παρουσίασή της θα γίνει στον ΙΑΝΟ - Σταδίου, με ομιλητές την Χριστίνα Ντουνιά, αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικης Φιλολογίας στο Παν/μιο Αθηνών και την Μαρία Στασινοπούλου, φιλόλογο, κριτικό λογοτεχνίας, στις 21 Δεκ. 2012] σελ. 13)

* * * * *

for you...

for...  yourself... (selves)

key key is right...

telling you : DO IT...

Εγώ στο λέω... 

do you remember... (???)

ΒΛΑΣΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ

σημ. του blogger :
Ο Βλάσης Κανιάρης υπήρξε απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, του έτους 1946.

ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

...με συγχωρείτε λάθος

^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό!

...Φρέντυ Γερμανός... ο ροκάς που του άρεσε το blues!

σημ. του blogger :
Ο Φρέντυ Γερμανός ήταν απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, του έτους 1952.

Καλημέρα

ΧαΡα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ

^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό!

σημ. του blogger :
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, του έτους 1959.


Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη
σε μιά, επίσης, μεγάλη και σεμνή της Ελληνικής Τηλεόρασης και Ραδιοφωνίας,
την αγαπητή φίλη, την Κέλλυ Σακάκου !

ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ ΓΚΕΚΑ

^^^^

... > Εσμεράλδα < ... Γκέκα

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Κάποτε μου εμφανίστηκε μια νύμφη.
Ήταν απ' τον ήλιο πιο λευκή
και φορούσε ένα λευκό φουστάνι
και μια πλεξούδα ανέμων έπεφτε στα στήθη της.
Οι κόρφοι της φύλαγαν ένα μυστικό.

Ορφανή από γλώσσα
η μάνα-της της άφησε χρησμό :
"να 'σαι διάφανη λευκή
κομμένη από τυφλής μαντίλι
έτσι που να μην ξεχωρίζεις τους καιρούς
και τη γλώσσα τους να μιλάς με άκρατη ευφράδεια
κάθε που η ψυχή του κόσμου ζητά διερμηνέα".

Την ομορφιά μου αντάλλαξα για ένα καρβέλι στίχους.
Την ψυχή μου πούλησα στην ποίηση.


Πιστεύω εις μίαν θεάν ερώτων παντοκράτειρα
ποιητήν ουρανών μα πεσμένην κατά γης
μουσών τε πάντων και νεράιδων.
Και εις μίαν ωκεάνιον ψυχήν,
την αντεράστρια της θεάς την αειθαλή
την εκ του έρωτος γονιμοποιηθείσα προ πάντων των θαυμάτων.
Ως εκ του χάους, συνειδέναι αληθινόν εκ λήθης λιθίνου
κερασθέντα και ονομασθέντα άσπιλον ως εξ αυτής.
Εις μίαν αγ εί αν,* καθολικήν και συμπαντικήν αλήθειαν.
Ομολογώ εν νύμφης άρπισμα γονίδιο ξωθιών.
Προσδοκώ ανάταση φτερών και ζωήν πέραν του νομικού κανόνος.
Αιθήρ.

*   Από το άγειος : χωρίς γη, υπερβατικός, απόκοσμος.

( Από "Pulchritudo Bestiae", εκδόσεις Γαβριηλίδης, αθηνα 2012, σελ. 21 )


σημ. του blogger :
Η Εσμεράλδα Γκέκα αποφοίτησε από το Βαρβάκειο, μόλις, δυό χρόνια πριν. Ανήκει στην όλως νέα γεννιά, που επάξια συνεχίζει την παράδοση του Σχολείου αυτού!

* * * * *

Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πεί για τον έρωτα.

Μιχάλης Γκανάς