ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

...σε μεταφραση του ΓΙΩΡΓΗ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ ** !

"Τα ανθη του Κακου"

(εκδοση συνοπτικη, εκδοσεις Μαρη - αθηνα,

με χαρακτικο, στο εξωφυλλο, του Γ. Γρηγορη)

"Τ' Απαγορευμενα Ποιηματα"

(εκδοσεις Μαρη - αθηνα 3/1950, με χαρακτικο στο εξωφυλλο,

και εικονογραφηση των χαρακτων Αλεξ. Κορογιαννακη

και Γ. Γρηγορη)

ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ανοησια, τ' αμαρτημα, η απληστια κ' η πλανη

κυριευουνε τη σκεψη μας και φθειρουν το κορμι μας,

κ' ευχαριστα τις τυψεις μας θρεφουμε στην ψυχη μας,

καθως που θρεφουν πανω τους τις ψειρες οι ζητιανοι.

Στα μετανοιωματα αναντροι κι' αμαρτωλοι ως την ακρια,

ζηταμε πληρωμη ακριβη για καθε μυστικο μας,

και ξαναμπαινουμε ευκολα στο βουρκο τον παλιο μας,

θαρρωντας πως ξεπλενεται με τα δειλα μας δακρυα.

Πανω απ' το προσκεφαλι μας ο Σατανας γερμενος,

παντα στα μαγια του κακου το νου μας νανουριζει'

την πιο ατσαλενια θεληση μεμιας την εξατμιζει,

αυτος ο Μεγας χημικος, ο Τετραπερασμενος.

Ο Διαολος, το νημα αυτος κρατα που μας κουναει !

Τα πραματα τα βρωμερα πιοτερο τ' αγαπαμε'

κι' ολο και προς την Κολαση καθε στιγμη τραβαμε,

με διχως φρικη, αναμεσα στο σκοτος που βρωμαει.

Σαν το φτωχο ξεφαντωτη που πιπιλα με ζαλη

μιας παλιας πορνης αγκαλια πολιομαρτυρισμ'ενη,

κλεφτατ'α αρπαζουμε κ' εμεις καμμια ηδονη θλιμενη,

που τηνε ξεζουμιζομε σαν σαπιο πορτοκαλι.

Σαν ενα εκατομμυριο σκουληκια, μυρμηγκ'ωντας,

μες το μυαλο μας κραιπαλο'υν του Δαιμονα τα πληθη,

κι' οταν ανασα παιρνουμε, ο Θανατος στα στηθη

σαν αυλος ποταμος κυλα, σιωπηλα θρηνωντας.

Αν το φαρμακι κ' η φωτια, κ' η βια, και το μαχαιρι,

δεν εχουνε τα φανταχτα κεντιδια ακομα κανει

στο προστυχο της μοιρας μας κι' αθλιο καμβοπ'ανι,

ειναι που λειπει απ' την ψυχη το θαρρος κι' απ' το χερι.

Μα μες στις σκυλες, τους σκορπιους, τα φιδια, τα τσακαλια,

τους πανθηρες, τους π'ιθηκους, τους γυπες, τα θηρια

που γρουζουν, σερνουνται, αλυχτουν κι ουρλιαζουν με μανια

μες στων παθων μας τ' ατιμο κλουβι, προβαινει αγαλια,

θεριο πιο βρωμικο, κακο, την ασκημι'α να δειξει !

Κι α δε σαλευει κι ουτε ακουει κανενας το ουρλιαχτο του,

ολη τη γης θα ρημαζε, και στο χασμουρητο του

θα 'θελε να καταπινε τον κοσμο' - αυτο 'ναι η Πληξη ! -

που, μ' ενα δακρυ αθελητο στα ματια της, κοιταζεις,

καθως καπνιζει τον ουκ'α, * κρεμαλες να στηλωνει.

Και ξερεις, αναγνωστη, αυτο το τερας πως δαγκωνει !

- Ω αναγνωστη υποκριτη, αδερφι που μου μοιαζεις !

μτφ. Γιωργη Σημηριωτη

* Πιπα του χασις

σημ. του blogger :

Η βιβλιοδεσια και των 2 βιβλιων που εικονιζονται

στην κεφαλιδα της αναρτησης, σε δερμα και μαρμαροκολλα,

ειναι του καλλιτεχνη βιβλιοδετη Μπαμπη Λεγγα !

** Ο Γιωργος... < Σημηριωτης > ... δουλεψε και κοπιασε

30 ολοκληρα χρονια για τη μεταφραση

των ποιηματων του Μπωντλαιρ !

CHARLES BAUDELAIRE

...αφιερωνεται

SPLEEN

Ειμαι σαν καποιο βασιλια σε μια σκοτεινη χωρα,

πλουσιον, αλλα χωρις ισχυ, νεον, αλλα απο τωρα

γερο, που τους παιδαγωγους φευγει, περιφρονει,

και την ανια του να διωξει ματαιοπονει

μ' οσες μπαλαντες απαγγελει ο γελωτοποιος του.

Τιποτε δε φαιδρυνει πια το μετωπο του αρρωστου,

ουτε οι κυριες ημιγυμνες, που ειν' ετοιμες να πουν,

αν το θελησει, πως πολυ-πολυ τον αγαπουν,

ουτε η αγελη των σκυλιων, οι ιερακες, το κυνηγι,

ουτε ο λαος, προστρεχοντας, η πορτα οταν ανοιγει.

Γινεται μνημα το βαρυ κρεβατι του, κι αυτος,

χωρις ενα χαμογελο, σερνεται σκελετος.

Χρυσαφι κι αν του φτιανουν οι σοφοι, δε θα μπορεσουν

το σαπισμενο του ειναι-του στοιχε'ιο ν' αφαιρεσουν,

και με τα αιματινα λουτρα, τεχνη ρωμα'ι'κη,

ιδιοτροπια των ισχυρων τοτε γεροντικη,

να δωσουνε θερμοτητα σ' αυτο το πτωμα που εχει

μονο της Ληθης το νερο στις φλεβες του και τρεχει.

μτφ. Κωστας Καρυωτακης

* * * * * * *

περι του... < ποιηματος > ...του Καρυωτακη

" Στο αγαλμα της... < Ελευθεριας > ...που φωτιζει τον Κοσμο "

απο τον... < Χριστο > ... Αλεξιου, πρωην καθηγητη της Νεοελληνικης Φιλολογιας,

του Παν/μιου Birmingham

ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ (δυο διαφορετικες μεταφρασεις)

... με αφορμη, μια συζητηση μου με τον φιλο, ποιητη... < ΣΤΡΑΤΗ > ... ΠΑΡΕΛΗ, με αντικειμενο τις μεταφρασεις ξενων ποιητων, απο παλιους και νεωτερους μεταφραστες

του Γ. Γουναροπουλου ( GOUNARO )

ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΛΥ ΕΥΘΥΜΗ

Η κεφαλη σου, η κινηση, η θωρια σου

ειν' ομορφα ως τοπε'ιο εαρινο,

παιζει το γ'ελοιο μες τα μαγουλα σου

σα δροσαγερι σε λαμπρο ουρανο!

Στο διαβα σου οι βαρυθυμοι διαβατες

στεκουν, θαμπωνονται απ' την τοση υγει'α,

που σα φωταυγεια ξεπηδα απ' τις πλατες

κι' απ' τα λευκα σου μπρατσα τα γυμνα!

Τ' ανοιχτα χρωματα κ' η ποικιλια

που να 'χει θες καθε σου φορεσια,

φερνουν στων ποιητων τη φαντασια

λουλουδινου χορου τη ζωγραφια.

Καθε σου παρδαλοτρελο φουστανι

το παρδαλο σου μοιαζει το μυαλο'

θεοτρελη που μ' εχεις ξετρελανει,

σε μισω τοσο οσο και σ' αγαπω!

Καποτε μεσα σ' ενα ωραιο κηπο

την ατονια μου σερνοντας βαρια,

ενιωσα σα μιας ειρωνειας χτυπο

να μου ξεσκιζει ο ηλιος την καρδια.

Κ' η ανοιξη, τα πρασινα της πλουτη

μου ταπειν'ωσαν τοσο την ψυχη,

που ξεδικηθηκα σ' ενα ανθος τουτη

της φυσης την αυθαδεια τη σκληρη!

Το ιδιο θα 'θελα μια νυχτα τωρα

στου ωραιου σου κορμιου τους θησαυρους,

οταν των ηδονων σημαινει η ωρα

αναντρα να συρθω, σιγα σ' αυτους,

τη σαρκα σου τη χαρωπη να τιμωρησω,

να σου μαρανω των σηθι'ων σου τη δροσια,

και τον καταπληχτο λαγωνα σου να σκισω,

ν' ανοιξω πανω μια πληγη πλατια, βαθεια,

κι' ω γλ'υκα που τρομαρας φερνει ζαλη!

μεσα στα χειλη τα καινουρια αυτα,

πιο λαμπερα στο χρωμα και στα καλλη,

να χυσω το φαρμακι μου κυρα!

( μτφ. ΓΕΩΡ. ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ, εκδ. ΜΑΡΗ, αθηνα 1950 )

***

ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΧΑΡΗ

( A celle qui est trop gaie )

Κεφαλι, κινηση, η οψη σου ολη,

Τοσο ομορφα σαν ομορφο τοπιο'

Σκιρτα στο προσωπο ενα γελιο θειο,

Αερακι σε ουρανιο περιβολι.

Η θλιψη που τυχαια σε αγγιζει

Θαμπωνεται απ' την τελεια υγεια-

Κι απο τους ωμους σου, σαν φωταψια,

Απο τα δυο σου χερια αναβλυζει.

Χρωματα φλογερα και αναμμενα

Που εχεις σκορπισει στα φορεματα σου

Στων ποιητων την εμπνευση, φαντασου,

Γινονται βαλς ανθων ζωντανεμενα.

Καθε τρελο και εξαλλο φουστανι,

Εμβλημα στο πολυχρωμο σου πνευμα'

Θυμα σου εγω, τρελη, μ' ενα σου νευμα,

Να σ' αγαπω να σε μισω εχεις κανει!

Καποτε μεσα σε θεσπεσιο κηπο

Σερνοντας μια αβασταχτη ατονια

Ενιωσα να με σκιζει με ειρωνεια

Στο στηθος μου ο ηλιος, μ' αγριο χτυπο.

Και το χλωρο της ανοιξης το δασος

Ταπεινωσε περισσια την καρδια μου.

Τοτε σ' ενα ανθος, με την απονια μου,

Της φυσης εκδικηθηκα το θρασος.

Καποια νυχτι'α πως θα 'θελα να ερθω,

Οταν της ηδονης ηχησει η ωρα,

Στ' ασυγκριτα του σωματος σου δωρα

Αθορυβα, σαν το δειλο, ν' ανεβω,

Το χαρωπο κορμι να τιμωρησω,

Το στηθος σου να κανω να πονεσει,

Και ξαφνου, στην ανυποπτη σου μεση,

Βαθια λαβωματια να σου ανοιξω,

Τι ζαλη ηδονικη, μεθη δικη μου!

Και μες σε τουτο το καινουργιο στομα,

Το πιο ομορφο και δροσερο απ' ολα,

θα χυσω το φαρμακι μου, αδερφη μου!

( απ' το περιοδικο-free press "LiFo",

τευχος 03-09.09.2009,

χωρις αναφορα στο ονομα του μεταφραστη)

ΕΥΧΕΣ ΠΟΛΛΕΣ !

Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Ερχεσαι απ' το βαθυ ουρανο η μι' αβυσσο σε βγαζει

εσε ομορφια; Το βλεμμα σου , θειο,σατανικο,

μαζι με το ευεργετημα το εγκλημα μοιραζει,

γι' αυτο μπορω με το κρασι πως μοιαζεις να σου πω.

...........

Σειρηνα η Αγγελος , Θεος η Σατανας μπροστα μου,

ω! τι με νοιαζει αφου μ' αυτην τη νερα'ι'οδαματια,

κανεις - ω φως, ρυθμε, ευωδια, μονη βασιλισσα μου!

τη γη πιο ωραια και τη στιγμη λιγωτερο βαρεια;

(η πρωτη και η τελευταια στροφη απο "Τ' ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ", του ΣΑΡΛ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ, μτφ. ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ, εικονογραφηση Αλεξ. ΚΟΡΟΓΙΑΝΝΑΚΗ και Γερασιμου ΓΡΗΓΟΡΗ, εκδοσεις ΜΑΡΗ, αθηνα 1950 )

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ

( επισης απο " Τ' ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ " )

για τα γενεθλια... < silena > ...!