ΜΙΓΕΛ ΝΤΕ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ

^^^

ΚΛΙΚ στην φωτό!!!

[...].
Συνέχιζε ωστόσο:
"Πόσες γυναίκες όμορφες υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο, Θεέ μου! Σχεδόν όλες. Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου. Gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam. Η δόξα Σου είναι η ομορφιά της γυναίκας, Κύριε! Και τί μαλλιά, Θεέ μου, τι μαλλιά!".
Ήταν πραγματικά σπουδαία τα μαλλιά της υπηρέτριας που με το πανέρι της στο χέρι περνούσε εκείνη τη στιγμή μπροστά του. Και την πήρε το κατόπι. Το φως σα να φώλιαζε μέσα στο χρυσάφι εκείνων των μαλλιών, κι' αυτά σα ν' αγωνίζονταν να ελευθερωθούν, να σκορπίσουν στον καθαρό και διάφανο αγέρα. Και κάτω απ' τα μαλλιά, ένα πρόσωπο όλο χαμόγελο.
"Είμαι άλλος, είμαι άλλος, - συνέχισε ο Αύγουστος ενώ ακολουθούσε αυτήν με το πανέρι, - ωστόσο μήπως δεν υπάρχουν κι' άλλες; Υπάρχουν άλλες, καί βέβαια υπάρχουν για τον άλλο! Όμως σαν τη μια, αυτή, τη μοναδική, καμιά! Όλες ετούτες δεν είναι παρά υποκατάστατα εκείνης, της μιάς, της μοναδικής, της γλυκειάς μου Ευγενίας. Δικής μου; Μάλιστα. Εγώ με τη σκέψη καί την επιθυμία την κάνω δική μου. Εκείνος, ο άλλος, δηλαδή ο ένας, μπορεί να φτάσει να την κατακτήσει υλικά. Όμως το μυστηριακό πνευματικό φως των ματιών της είναι δικό μου. Δικό μου. Δικό μου. Μά μήπως δεν αντιφεγγίζουν και τούτα τα χρυσαφένια μαλλιά μυστηριακό πνευματικό φως; Υπάρχει, άραγε, μια μονάχα Ευγενία, ή μήπως είναι δύο, μια η δική μου καί άλλη του αρραβωνιαστικού της; Τότε, αν είν' έτσι και υπάρχουν δυο, ας μείνει εκείνος με τη δική του, κι΄εγώ φυλάω τη δική μου. Όταν η θλίψη έρθει κοντά μου, προ πάντων τη νύχτα, όταν θα έχω όρεξη να κλάψω δίχως να ξέρω γιατί, ώ, τί γλυκά που θα είναι όταν θα μπορώ να σκεπάσω το πρόσωπό μου, το στόμα μου, τα μάτια μου με τούτα τα χρυσαφένια μαλλιά και ν' ανασαίνω τον αέρα που θα περνάει ανάμεσά τους για να διαλύεται και ν' αρωματίζεται. Όμως...".
[...].
Τον τράβηξε από τούτο το παραμιλητό ένα ξέσπασμα χαράς που σα να βλάσταινε από την ίδια τη γαλήνη τ' ουρανού: Δυό κοπέλλες γελούσαν δίπλα του, και ήταν το γέλιο τους σαν των πουλιών το κελάδισμα μέσα στα λουλούδια. Κάρφωσε τα μάτια του, τα διψασμένα για ομορφιά, σ' αυτό το ζευγάρι των κοριτσιών και του φάνηκε σα να είχε φυτρώσει εκεί ένα μονάχα κορμί. Ήταν πιασμένες μπράτσο. Και τον έπιασε αβάσταχτη όρεξη να τις σταματήσει, να τις πιάσει μπράτσο. μιάν από δω, μιάν κεί, να τραβήξει έτσι, ανάμεσά τους, κοιτάζοντας τον ουρανό για να τον πάει όπου της ζωής ο πρίμος αγέρας ήθελε να τον σπρώξει.
"Μά πόσες όμορφες γυναίκες υπάρχουν από τότε που γνώρισα την Ευγενία! - έλεγε ακολουθώντας ωστόσο εκείνο το γελαστό ζευγάρι. Ετούτο γίνηκε παράδεισος. Τί μάτια! Τί μαλλιά! Τί γέλιο! Η μιά ξανθή, η άλλη μελαχροινή. Μά ποιά είναι η ξανθή, ποιά η μελαχροινή; Μου μπερδεύουνται η μιά με την άλλη".
- Βρε χριστιανέ, ξυπνητός είσαι ή κοιμισμένος;
- Γειά σου Βίκτωρα.
- Σε περίμενα στο καζίνο, μα όπως δεν ερχόσουν...
- Νά που ερχόμουν...
- Από δώ; Τρελλάθηκες;
- Ναί, σωστά, δίκιο έχεις. [...].
[...]


(Αποσπάσματα από : "ΚΑΤΑΧΝΙΑ", πρόλογος - μτφ. ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΟΥ, Οι Εκδόσεις των Φίλων, αθήνα - Απρ. 1964 / σελίδες  72, 73 και 74)

* * * * * * *

^ ^ ^

ΚΛΙΚ στην φωτό!!!

WALK WITH ME

^^^

ΚΛΙΚ στη φωτό!

* * * * * * *

Είδα προχτές την Ομορφιά
να μπαίνει αδιάφορη 
σ' ένα βαγόνι'

στο δρόμο οι άνθρωποι περνούσαν
αγέλαστοι ανεξερεύνητοι κι ίσως μοιραίοι


(Από : ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ : "ΚΩΜΩΔΙΑ", έκδ. ΡΟΔΑΚΙΟ, αθήνα - Δεκ. 1998 / σ. 33)

ΑΓΓΕΛΑΚΗ - ΡΟΥΚ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Στο αειθαλές καταφεύγει η κρύα μέρα,

η παγωνιά λάμπει στις άκρες των φύλλων

κι ό,τι ζεστό είναι ν΄ανθίσει στο μέλλον

περιμένει σκυφτό κάτω απ' το χώμα.

Προς το βράδυ η φύση βρίσκει τρόπο

κι ανάβει τη σκοτεινιά της,

όπως τα ζώα που μες στις γούνες τους

κρύβουν ένα μεγάλο μυστικό :

Πώς να πολεμούν το ξεροβόρι

με τη θαλπωρή της αθωότητάς τους.

Εδώ εγώ τι κάνω; Κοιτάω μεσ' απ' τα χρονοφαγωμένα

παράθυρα τους ανέμους

ερωτικούς ν' αγκαλιάζουν τη βλάστηση

και φαντάζομαι επεισόδια απ' τη ζωή μου,

σκηνές του θανάτου μου να παίζονται

στην ερημωμένη βεράντα

με πρωταγωνιστή τον εγωπαθή χρόνο.

Βγήκε ένας ήλιος σκληρός σαν τιμωρία

και τα παιδιά της γειτονιάς μπόγοι

μες στα κουμπωμένα παλτά τους στο μουγκό χωράφι

ξαναβρίσκουν τις κρυψώνες της αιθρίας.

Μέσα μου σιωπή όπως στο παλιό κλειστό σαλόνι...

Τι έργα και τι ημέρες... Το σάρκινο σπίτι μου

με ξαφνιάζει με την αντοχή του στα τόσα πάθη

κι άλλοτε πάλι ετοιμόρροπο

μου φαίνεται μες στη νωθρή του ασάφεια.

Ίσως τίποτα δεν ήθελα να πώ ποτέ

και για κανέναν'

νά 'μουνα μόνο ο απόηχος των ιαχών του ωραίου,

μιά ευαίσθητη πλάκα

που πάνω της δοκιμαζόταν η σαγήνη...

Αλλά νά η ελιά ολόκληρη ξεστηθώνεται

μπρος στη θάλασσα,

ξεκινά κι αυτή όπως όλα τα ριζωμένα όντα

απ' το άφατο

κι όπως υψώνεται μαθαίνει

να μιλά μιάν άλλη γλώσσα.

Αν είναι έτσι, δεν έχασα ποτέ

παρά το χρόνο μου'

Όλα όσα μοιάζουν με απώλειες

είχαν έρθει απέξω.

Κι έπειτα δε μού 'χαν πεί τίποτα

γι' αυτές τις στιγμές που θά 'μουνα σαν τη φύση :

άδεια.

Και δε μού 'χαν πεί τίποτα γι' αυτό το άδειο :

πολύλαλο.

(από τη συλλογή : ΑΔΕΙΑ ΦΥΣΗ, ενότητα Ποιήματα Παύσης, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, αθήνα - απρίλιος 1993 / σελ. 52, 53)

σημ. :

φωτογραφίες του χ. α. (Ρώμη, giardini di villa borghese - μεταξυ 7.45 και 8 η ώρα το πρωί, μετά από ολονύχτια βροχή, με ομίχλη - χειμώνας 1962 - 63 / μηχανή Yashica - film kodak b/w)

ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Κ Λ Ι Κ / C L I C K

στη φωτο / on photo!

"Frida"

( φωτο : χ.α. )

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ

Αλησμονιεται ο ποθος μου κι' αλησμονε'ι τα βροχια

που δενει τα και στηνει τα τριγυρω η πασα ωρα,

και καλοκαιρια αποζητα και μες στα πρωτοβροχια.

Ο αποβροχαρης αν σκορπα τωρα την πρωτη μπορα,

δευτερη, τριτη, απανωτες ξεσπουν με νεα φορα.

Βροντουν και τρεχουν αστραπες στα συγνεφα καβαλα,

μα φαινεται το γαλανο στ' ανοιγματα μεγαλα,

κι' ο ηλιος μεσ' απ' τη βροχη λαμπει ολο φως και δοξα.

Του πονου διαμαντοπετρα φανταζ' η καθε σταλα,

και μεσ στο κλαμα οι θυμησες στηνουν τα ουρανια τοξα.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

... < Ε Δ Ω > ...!

Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

( ΚΛΙΚ στην εικονα )

το ταξιδι του μεταμεσονυκτιου

< αφιερωνεται στην Rezzan

Το 1964, αρχες Ιουνιου - τελος Ιουνιου εληγε η ακαδημα'ι'κη περιοδος - εγω, ενας Τουρκος φοιτητης των Οικονομικων (ο οποιος διεθετε και αυτοκινητο, ενα beetle VW) και μια Τουρκαλα φοιτητρια, οικοτροφοι και οι τρεις στην Φοιτητικη Εστια της Ρωμης για αλλοδαπους φοιτητες, μετα απο μια ιδεα της... συντροφου μου, αποφασισαμε να ταξιδευσουμε οι τρεις μας, απο τη Ρωμη και διασχιζοντας την κοστα της Αδριατικης να παμε Βελιγραδι.

Και απο κει, εγω μεν θα συνεχιζα για Αθηνα σιδηροδρομικως, οι δυο τους δε, για Κων/πολη, μεσω Βουλγαριας, οπου κατοικουσαν και ησαν γνωστοι οικογενειακως.

Το πλανο ταξιδιου - αποκλειστικη ευθυνη και επιλογη της Rezzan - προβλεπε, ενα σταθμο στο Σπολετο για να παρακολουθησουμε, με την ευκαιρια του εκει ετησιου Φεστιβαλ των Δυο Κοσμων, μια παρασταση μπαλεττου του διασημου ζευγαριου, Ρουντολφ Νουρεγιεφ - Μαργκοτ Φοντευν! Να υπενθυμισω οτι, ο Ταταρος, θε'ι'κος αυτος χορευτης ειχε, μολις, δυο χρονια νωριτερα δραπετευσει απο τη, τοτε, Σοβ. Ενωση. Και η εμφανιση του χορευτικου ζευγαριου, θα ηταν η πρωτη στην Ιταλια! Το εργο ηταν η Ρα'ι'μοντα του Γκλαζουνωφ σε χορογραφια του ιδιου,

Δευτερος σταθμος προβλεποταν στη Ραβεννα, για να δουμε, κυριως, τα περιφημα Βυζαντινα ψηφιδωτα, περιηγηση στη πανεμορφη αυτη πολη και, βεβαια, αν ο χρονος το επετρεπε - διανυκτερευση αποκλειοταν... λογω ελλειψης χρηματων, πλην οσων ηταν εντελως απαραιτητα για τη διαδρομη μεχρι Αθηνα και Κων/πολη, αντιστοιχα - η επισκεψη σε καποιο Μουσειο.

Τριτος σταθμος στη Βενετια! Επισκεψη στη Biennale και, αμεσως αναχωρηση για Βελιγραδι, με ενδιαμεση σταση, το πολυ, δυο ωρων στο Ζαγκρεμπ, για να συναντηθουμε μ' ενα δικο μου φιλο, πιανιστα, Γιουγκοσλαβο που, ειχε φυγει πιο μπροστα για τις διακοπες του και θα μας περιμενε για καφε στο σπιτι του.

Σταθμος στο Βελιγραδι, για καφε, αποχαιρετισμους... δακρυα. Δυο ωρες στο Βελιγραδι, περιμενοντας την αναχωρηση του τραινου με προορισμο Αθηνα, για μενα και, αμεση αναχωρηση των δυο τους, non stop, για Κων/πολη.

Ολα μελετημενα... στην εντελεια! Υπηρξε, βεβαια, μια πολυ μικρη καθυστερηση τελικα, εξ' αιτιας ενος επεισοδιου που ειχαμε με τους Γιουγκοσλαβους συνοριοφυλακες, αλλ' ευτυχως ολα πηγαν καλα! Ειχε υπολογισει και λιγο τρατο στα χρονικα ορια κι ετσι δεν υπηρξε κανενα σοβαρο προβλημα.

Αν αναρωτηθειτε που κοιμομαστε, η απαντηση ειναι απλη. Οταν οδηγουσε ο φιλος, κοιμομουν εγω και το αντιστροφο. Για εκεινη υπηρχε ολοκληρο το πισω καθισμα.

Eπειδη απ' τη παρασταση αυτη δεν υπαρχει καποιο video, καθως η εμφανιση της Μαργκοτ Φοντευν ματαιωθηκε - οπως θα διαβασετε στο σχετικο λινκ παραπανω - λογω επεγουσας αναχωρησης της, εξ' αιτιας δολοφονικης αποπειρας κατα του συζυγου της, ιδου: