ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΙΣΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

Μη σταματάς λεπτό... 


Δεν περισσεύει πια ο χρόνος
για να χαθείς στις αντιφάσεις Σου.
Απρόβλεπτος και βιαστικός
τρώει τις σάρκες του ουρλιάζοντας
πως Σε ποθεί τρελά !..
Έχε τον νου Σου, καρδιά μου...
Μια χαραμάδα η ζωή Σου,
μόλις που φαίνεται η αλήθεια Σου,
που φωτίζει τα... μελλούμενα...

Μην εκτίθεσαι, παρά μόνο
στην καρδιά Σου !..
Οι σοβαροί δεσμοί έχουν
πολλά προβλήματα...
Μοιάζουν με προσκεφάλια
που ποτέ δεν έπαιξαν με όνειρα...
Άσε, που οι πιο πολλοί φορούν
φρεσκοπλυμένο πουκάμισο, το ψέμα...

Ξέρουν πως το κενό,
δεν γεμίζει με το τίποτα...
Γι αυτό και η ζωή τους όλη,
να δείξουν πως είναι... κάτι...
Εσύ, εκεί όμως... στον δρόμο Σου...
Και μη σταματάς λεπτό
να μου κρατάς το χέρι !..

( Του Γιάννη Μόραλη )

Ευχαριστώ θερμά τον αγαπητό φίλο Σπύρο Μαυρόπουλο, που μέ τη συγκατάθεσή του γίνεται αυτή η ανάρτηση, όλως πιστή προς τη δική του ανάρτηση στην εξαιρετική σελίδα που διατηρεί ο ίδιος στο Facebook :

Κλικ ...>>> Spyros Mavropoulos <<<...

ΉΛΙΑ ΓΡΙΒΕΑ

Καλό μήνα!

Καλή εβδομάδα!

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

Λίγα λεπτά πριν χαράξει
άνοιξες το πορτάκι του ονείρου
και πέρασες έξω.
Σε είδα να γίνεσαι ένα με τις σκιές του σύθαμπου
σαν μια ακόμα αόριστη και ακαθόριστη φιγούρα
μέσα στις πολλές που ριγούν εκεί έξω
την ώρα που το σκοτάδι
παραδίδει τη σκυτάλη στο φως.
Ανοίγω τα μάτια.
Θά 'θελα να πιστέψω πως υπάρχεις.
Μα εσύ στο άγγιγμα του ήλιου πάντα χάνεσαι.
Γι' ακόμα μιά νύχτα
σ' έσπειρα στους αγρούς των ονείρων
για να θερίσω την αυγή
την αμετάκλητη απουσία σου.

( από τη συλλογή: "ΒΑΘΙΑ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ", ζωγραφιά στο εξώφυλλο: ΜΙΧΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, εκδ. ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ - αθήνα Δεκ. 2005 / σ. 54 )

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΡΟΥΝΙΑΣ

ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ

Το πλοίο της αγάπης
όλους μας είχε πάνω του
επιβάτες χωρίς αποσκευές
και μ' άγνωστο προορισμό
χαρούμενοι στην πίστη
πως ο άνεμος
είναι μαζί-μας
τα κύματα πάντοτε μπρος
ποτέ πίσω στη γη την ποτισμένη
φωνές παιδιών χαμένων

Αλλού μας περιμένουν τα πουλιά
τα χρωματιστά-τους τραγούδια
και άνθρωποι γελαστοί χρυσά σπίτια
να μας χαρίσουν

Το παντοτινό μας τράβηξε
μακριά απ' τους τόπους της φθοράς
γιατί τα αισθήματα
μένουν ύστερά-μας
κι είναι τα υλικά του καραβιού
που κι αν βουλιάξει στον ασάλευτο βυθό
εκείνο ολοένα ταξιδεύει
πράσινα φύκια άμμο πέτρες σέρνοντας

(από τη συλλογή : "ΧΝΑΡΙΑ ΛΑΦΡΙΑ", έκδ. "Το Ροδακιό" - αθήνα Ιαν. 2013 / σ. 32)

* * * * * * *

στροβιλισμοί...

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ ( UPDATED )

Η ΓΕΝΙΚΗ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΣ ΤΩΝ ΦΕΛΛΩΝ

Ποιός είπε πως οι φελλοί δεν ωφελούν;

Ύλη ελαστική, οσμή ουδετέρα, αδιάβροχη
σ' όλες τις καταστάσεις,
κατάλληλη για επενδύσεις, για μονώσεις
και γι' αλιεία, σε θολά - κατ' εξοχήν - νερά...

Αρέσουν σ' όσους θέλουν να πατούν σε φελλοτάπητες
ή και σ' αυτούς που θέλουν
- για τη δική τους τη βαρύτητα -
ένα μέτρο να συμφέρει...

Ναι, τους αρέσουν... Γιατί έτσι που επιπλέουν στη σειρά,
όλοι φελλοί σε κάθε μέγεθος,
γαλήνη τους γεμίζουν κι ησυχία,
γιατί με λίγη πίεση,
είναι άριστοι οι φελλοί στη μόνωση
από θερμότητα, υγρασία, ήχους και αλήθεια,
γιατί ποτέ-τους δεν θ' αφήσουν να φανούν 
των κρατικών δεξαμενών οι πάτοι...

Έτσι εν τέλει οι φελλοί ωφελούν.

Παίρνουν κι αυτοί, στον τόπο αυτό,
βαρύτητα. Και μάλιστα φροντίζουν να τονίζουν
ότι κατάγονται απ' τη δρυ...

Γι' αυτό όση τρικυμία κι αν σηκωθεί
στον τόπο αυτό
δεν θα ξεράσει τους φελλούς στις άκρες...

Γιατί με τόσες θάλασσες,
τόσες ακτές από αιώνες εθισμένες
να εξοστρακίζουν τα πιό καλά μας κύματα
υπόγεια ρεύματα κι ασήμαντοι θα υποκλέπτουνε τη νίκη
και τους φελλούς θα σώζουν πάλι μεσοπέλαγα...


(από τη συλλογή  : "ΕΦΟΔΟΣ" (1956 - 1980) - "ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ", έκδ. "Το Ροδακιό", αθήνα Φεβρ. 2004 / σ. 156-157)

ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

Ανάμεσα στον πόθο και τον σπασμό

Τ. Σ. Έλιοτ "Οι κούφιοι άνθρωποι"

ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Ο ομιλητής έλεγε για τη Septuaginta
και για την έννοια του "καθαρού λόγου"
στο παλιό συνοδικό της αρχιεπισκοπής.
Το πρόσωπό του ήταν στη σκιά
καθώς το μαλακό φως του φθινοπώρου
άναβε τους φοίνικες στο παράθυρο.
Σκεφτόμουν πως και οι δυό ακροβατούμε
ανάμεσα στον πόθο και τον σπασμό,
βουτηγμένοι στις χωριστές ζωές μας
και στην κοινή αναιμική ισχνή μας σχέση
μέσα απ' τα καλώδια,
που ξαφνικά ανάβει και φωτίζεται
όπως οι φοίνικες στο παράθυρο,
αφήνοντας όλα τ' άλλα στο σκοτάδι.


(από τη συλλογή : "ΠΡΟΣ ΑΜΥΔΡΑΝ ΙΔΕΑΝ", έκδ. "Το Ροδακιό" - αθήνα Απρίλιος 2013 / σ. 187)

σημ. του blogger : κλικ >>> Septuaginta

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η αλήθεια. Τη σπατάλεψα του λατρεμού την πλάνη,
ξόανα, ριγμένα από ψηλά, μου θόλωναν τα φρένα,
φως λαγαρό του διάβα-σου το φως κ' εμένα κάνει,
τώρα ήρθ' η ώρα, δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.

Στα χλωμιασμένα τ' άνθια εσύ το αχλώμιαστο βοτάνι,
μαινάδα ήταν η σκέψη μου, τη στύλωσες παρθένα
στη βραδιανή μου προσευχή με αυγερινό στεφάνι.
Τώρα ήρθ' η ώρα, δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.

Μεσ' στης καρδιάς τα πιό βαθιά που ο λόγος δεν τα φτάνει,
καημός ασώματου παλμού γιά κάποια ωραία γέννα
που θα στήση αγνάντια μου το σώμα σου έχει υφάνει.
Τώρα ήρθ' η ώρα' δε γνωρίζω παρά μόνο Εσένα.


(Από τη συλλογή "Περάσματα και Χαιρετισμοί", αθήνα - 1931)

ΠΑΣΧΑ ΡΩΜΕΪΚΟ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!!

Χριστός Ανέστη!

^^^
Κλικ στην κάρτα!!!

Στίχοι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Προσκύνημα


Το ταξίδι ευόδωσέ μας στον ιερό της Σκέψης Άθω,
κύλα μας, σκοπέ μας άγιε, μπάτη μου, άφρινα άτια,
γλυκομούρμουρο του Αιγαίου, σίμωνέ μας προς τη Σκιάθο,
προς τη Σκιάθο που μας γνέφουν τ' αβασίλευτά του μάτια.

Με τα σύννεφα που φεύγουν αρμαθιά κατά τη δύση,
σα λιβανωτός που υψώνουν οι βωμοί της,
ταξιδεύουν τα πανιά μας κι η καρδιά μας κι η ορμή της,
κι έτσι πάνω απ' τους αφρούς θα τραγουδήσει:

Πίσω από τη νέα Αργώ μας η παλιά Κολχίδα σβύνει
και μιά νέα μας περιμένει Μέδινα από γη φτωχή, 
κι ένας ντροπαλός ιεράρχης δίχως άμφια κι άγιων σμήνη,
μ' ένα σκήπτρο απ' άγριο ξύλο και μιά Βίβλο για ψυχή.

Τα καίκια, συναγμένα στου Μπουρτζιού τα βράχια γύρα,
του πελάου χελιδόνες με πεσμένα τα φτερά,
τη γλυκιά σου αναθυμιούνται που τους τραγουδούσες λύρα,
καθώς έσκιζαν, σαίτες, τα νερά τ' αστραφτερά.

Και των δειλινών τις ώρες τις κεντούσες με ιστορίες
με τ' απλοϊκά γερόντια στα σκαμνάκια πες και πες,
καθισμένα στο προσήλιο στα φτωχά καφενεδάκια
με τις καλαμένιες τις σκεπές.

Κι όντας  λυπημένα ο ήλιος κύλαε στ' ασήμια μέσα
και φουσκώναν τα καράβια και μισεύανε γι' αλλού,
έγια μόλα-τους ψυχή-τους και ψυχούλα-σου έγια λέσα
και σμαράγδια και φεστόνια και μαντήλια του γιαλού.

Τώρα πιά ο Χριστός στο Κάστρο δεν ακούει την ψαλμουδιά σου
κι ούτε ο λόγος σου ακούεται ο αίδιος ,
ξεχασμένα στο μανάλι έχουν σβήσει τα κεριά σου,
και σαν σιγανή λαμπάδα έσβυσες κι ο ίδιος.

Πνίγηκε στα πένθη η σκέψη, μοίρεται ο γιαλός φαιός
στο σεπτό νησί της Σκιάθος πούγινε ναός της,
που γεννήθηκε κι εχάθη ένας ταπεινός θεός --
ο Θεός της !

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ - Νέα Εστία 1941


(Από "Παπαδιαμαντικά Τετράδια", τεύχος 2 - Φθινόπωρο 1993, Εκδόσεις Δόμος / σελ. 111-112)

1Η ΤΟΥ ΜΑΗ

Καλό μήνα,

Καλή Πρωτομαγιά!

Καλή Ανάσταση!

...καθώς από σήμερα - Μ. Τετάρτη - βαδίζουμε προς την κορύφωση του Πάθους

^^^

(Θλιμμένο στεφάνι)

Σπύρος Βασιλείου

9. ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

Κάτου απ' τις λεύκες συντροφιά πουλιά και καπετάνιοι

συλλείτουργο αρχινίσανε με τον καινούργιο Μάη,

Τα φύλλα φέγγουνε κεριά στ' αλώνι της πατρίδας

κ' ένας αητός από ψηλά διαβάζει το Βαγγέλιο.

^^^
(Πρωτομαγιά 1944 - Σκοπευτήριο Καισαριανής)
χαρακτικό
του ΤΑΣΣΟΥ 

16. ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ

Το σπίτι αυτό πώς θα χτιστεί, τις πόρτες ποιός θα βάλει

πού 'ναι τα χέρια λιγοστά κι ασήκωτες οι πέτρες;

Σώπα' τα χέρια στη δουλειά τρανεύουν κι αυγαταίνουν

και μην ξεχνάς που ολονυχτίς βοηθάν κ' οι αποθαμένοι.

* * *

17. Ο ΤΑΜΕΝΟΣ

Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά, σωπαίνουν οι καμπάνες,

σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός μαζί με τους νεκρούς του

Και πα στην πέτρα της σιωπής τα νύχια του ακονίζει

μονάχος κι αβοήθητος, της λευτεριάς ταμένος.

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - από τα "ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ", έκδ. "ΚΕΔΡΟΣ" - αθήνα Σεπτ. 1974)

Από την ιδιόχειρη CΗΜΕΙΩCΗ του Ποιητή : 

To No 9 γράφτηκε - cτις 16 του Cεπτέμβρη του 1968- cτο ΠΑΡΘΕΝΙ της ΛΕΡΟΥ. Το 16 και το 17 γράφτηκαν την Πρωτομαγιά του 1970, cτο ΚΑΡΛΟΒΑCΙ της CΑΜΟΥ.

ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

^^^

Κλικ στην φωτό!!!

ΗΛΕΚΤΡΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ

Το στήθος σου ανθίζει στο φως

                       σα μίσχος που ανοίγει στα δυο   

                                                             και θα ξανασμίξει 
                                                                  στον καινούργιο καρπό

--Το στήθος σου έλα να τρυγύσω
με τα τρυγόνια της αθανασίας
    να πιούν το γάλα το καλό
          να ξαστερώσουν
τα μάτια τους απ' το θολό βυθό
και τη χολή των κολασμένων


ΙΟΚΑΣΤΗ


Το κορμί σου ήταν ο ναός όπου έκανα καθημερινά σπονδές.
   Χαμένοι στο δάσος της επιθυμίας. 
   Μονάχα η αγάπη μπορεί να σταθεί ανάμεσα σ' εμάς και στο χαμό μας.
   Κι αν πέθαινα, λέει, για λίγη τρυφερότητα.
   Ο έρωτάς μας άνθισε με τις κηλίδες του ήλιου. Με τις κηλίδες του ήλιου μαράθηκε σε εποχές σκοτεινές κι εποχές λάγνες. Τώρα, σβησμένο κάρβουνο η επιθυμία σου. Όμως κάτω από τη στάχτη μιά σπίθα ακόμα θάλλει έτοιμη να γεννήσει την καταστροφή.
   Στην πόλη των αγγέλων τα ηφαίστεια γεννούνε λάβα.
   Η μάνα των κοχυλιών με το στήθος  που καπνίζει πλάθει καινούργια νησιά πασπαλισμένα στάχτη και τα χελωνάκια θ' αναπαυθούν πρόωρα όσα δεν προλάβουν να φτάσουν στη θάλασσα.
   Χαμένοι στο δάσος της επιθυμίας' δεν ωφελεί ν΄αντιστέκεσαι.
   Μονάχα η αγάπη μπορεί να σταθεί ανάμεσα σ' εμάς και στο χαμό μας.


ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ ΑΓΓΕΙΟ


            Σα σχέδιο γεωμετρικό 
παλαιολιθικής εποχής
       η αγάπη μας
δε γίνεται να τελειώσει
ούτε ένα φιλί
χωρίς τον καταιγισμό
    πεθαμένων άστρων
δε γίνεται να γευτεί
    της γνώσης τον καρπό
χωρίς το δέντρο 
                 να το κόψει

Σα σχέδιο γεωμετρικό
     παλαιολιθικής εποχής
η αγάπη μας
δε γίνεται να χωρίσει τίποτα
δε γίνεται τίποτα να ενώσει.


ΟΔΥΣΣΕΟΥΡΓΗΜΑ


           Βαδίζω στην έρημο
                                    του κορμιού σου
με τη διάκριση ενός χαμαιλέοντα
ζυμώνω την κοιλιά σου
με τα νύχια της Σφίγγας
κι έπειτα τις Σειρήνες του στήθους σου
ορέγομαι ν΄αφουγκραστώ
τις συμπληγάδες των πυγών σου
να διασχίσω
στην Κασταλία των μαλλιών σου
να λουστώ
με το θυμίαμα που αναβλύζει
   απ' το λαιμό σου να μεθύσω
στα δυό σου μάτια τα πυρρά
                     να κρεμαστώ
τα σταφύλια της Κόλασης
                        για να τρυγήσω.


(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ : "ΕΡΩΣ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟΣ" - ποιήματα, έκδ. "ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ", αθήνα - Μάρτιος 1999 / σελ. 189, 214, 215 και 249 αντίστοιχα)

* * * * *

Καλό βράδυ !!!

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ


Ομόφυλοι, ετερόφυλοι, πασίφυλοι, γυναίκες
με τα σκέλια ορθάνοιχτα, οι νυχτερίδες 
μπαινοβγαίνουνν, απόπνοιες άπλυτων φιλιών
ματωμένα μπαμπάκια βιαστικά μαντίλια
μάτια σαν τις πληγές του χειμώνα, γλώσσες
σαρκωματώδεις, σήραγγες αιδοίων, ο ναύτης
με το κεραμιδί πέος, η ελληνικότητα
διαγκωνίζονται κυρίες κι ερμηνευτές
τ' αρχέτυπα, τ' αποτριχωτικά, τα κολπικά υγρά
οι σύζυγοι πλαγιοθετούν τους φωτισμούς
στα καφενεία θεραπεύονται ορμονικές ανεπάρκειες
λύνονται προβλήματα ψυχής και σώματος
πέφτουν με κούφιο ήχο οι λέξεις
σα μισογεμισμένα προφυλακτικά
το γκαρσόνι γνωμοδοτεί για ποίηση
βαθμολογεί επιδόσεις παίρνει τα ποσοστά του
φως θαμπό όπως πρόωρη εκσπερμάτωση.
Περσινοί αφροδισιολόγοι φετινοί ψυχαναλυτές.

(Από τη συλλογή : "Αντιδικίες", εκδόσεις "Ύψιλον" - α' έκδοση Ιουν. 1981 / σ. 44)


ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ


Έλεγα πάντα πως έπρεπε να μπω
στη θέση του άλλου για να τον καταλάβω.

Έτσι με παγιδέψανε οι άλλοι, μ' έδεσαν 
με κάναν ό,τι θέλαν.

Κι εγώ δεν ξέρω πως κατόρθωσα
να ξαναβγώ από τη θέση τους.


ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ


Δεν ξέχασα ποτέ τη σπουδαιότητα
της επικαιρικής ποίησης
ούτε της εύληπτης γραφής.
Να λοιπόν ένας στίχος
σημερινός, ευκολονόητος
και πανελλήνιος:
"Τι λέτε ρε μαλάκες!"


(Το 2ο και 3ο ποίημα από τη συλλογή: "Αντικριστοί Καθρέφτες", έκδ. Στιγμή - αθήνα Δεκ. 1988 / σελ. 46 και 59 αντίστοιχα)


Σημ. του blogger : οι υπογραμμίσεις με κόκκινο χρώμα είναι δικές μου.

* * * * *

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΠΡΙΛΗΣ ΤΟΥ 1945

(του Γιάννη Τσαρούχη)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 10 β


ΚΑΠΟΥ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ, θα διασκεδάζουν
μόλο που δεν υπάρχουν διόλου σπίτια ή άνθρωποι
ακούω κιθάρες κι άλλα γέλια που δεν είναι σιμά

Μπορεί και μακριά πολύ μέσα στων ουρανών 
          τ' αποκαίδια 
την Ανδρομέδα, την Άρκτο ή την Παρθένο...

Άραγες νά ΄ναι η μοναξιά σ' όλους τους κόσμους
η ίδια;



(Οδυσσέας Ελύτης - Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου, εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ, αθήνα Δεκ. 1981 / σ. 25)

Ο ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

Στην Ελένη, στον Γιώργο

και στα οράματά τους

...ότι εν πλήθει σοφίας πλήθος γνώσεως,

και ο προστιθείς γνώσιν προσθήσει άλγημα

"Εκκλησιαστής" α/18

...και τα βιβλία που σ' έμαθαν να δυστυχείς περίσσια...

ΑΝΘΟΣ ΦΙΛΗΤΑΣ, "Επαρχιακό Νοσοκομείο"

Το λίγο του Χρόνου


Κάτι βαθιές σιωπές ηχούν

Παραμερίζεις τα κλαδιά βλέπεις τώρα τα πράγματα πιό
σφαιρικά ωστόσο πάλι δεν κατανοείς τα σημαίνοντα του 
κόσμου ετούτου τελικά δεν ήμασταν γι' αυτήν εδώ τη ζωή
σίγουρα μας κράτησαν λάθος τραπέζι

Τώρα πλέον έχεις κατανοήσει
Το λίγο του χρόνου έχεις κατανοήσει
Σε ποιά οριακά σημεία βρίσκονται 
Τα φιλιά
Και τα λόγια


(Κλείτος Κύρου : "ΑΛΛΑ Η ΑΦΗ ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΩΘΕΙ", επιμέλεια και ανθολόγηση Μάρκος Μέσκος, έκδ. ΕΡΜΗΣ, αθήνα Νοέμβριος 2000 / 'επιμύθιο', από τη συλλογή : "Ο Πρωθύστερος Λόγος" / σ. 144)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ, 2  γ


ΕΒΑΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ στα ράφια και στη γωνιά μιά
λυπημένη Αγγελική.

Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε πάει, το
ξόδεψα όλο.

Έτσι θέλω να μ΄εύρει ο ερχόμενος χειμώνας, χωρίς
φωτιά, μ' ένα κουρελιασμένο παντελόνι, ν' ανακατεύω 
άγραφα χαρτιά σα να οδηγάω την ορχήστρα την εκκω-
φαντική ενός ανεκλάλητου παραδείσου.


(Από : "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου", εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ, 
αθήνα - Δεκ. 1984 / σ. 13)

ΑΠΡΙΛΗΣ

Καλό μήνα!!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Έλα τώρα χέρι μου δεξί,

κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το,

αλλ' από πάνω βάλ' του

Το ασήμωμα της Παναγίας

πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στσ νερά

του βάλτου.

Τετάρτη, 1

ΟΛΟΕΝΑ Τ' ΑΛΟΓΑ* μασούν λευκά σεντόνια κι ολοένα ει-
σχωρούν θριαμβευτικά μέσα στην Απειλή.

Δρυς, οξιές, βαλανιδιές, ακούω να σέρνονται στη σκεπή
της παλιάς καρότσας όπου ρίχθηκα όπως όπως να φύ-
γω. Ξαναπαίζοντας ένα έργο που γυρίστηκε κάποτε
στα κρυφά και πάλιωσε χωρίς να το έχει δει κανένας.

Γρήγορα. Προτού ξεθωριάσουν οι εικόνες. Ή σταματή-
σουνε άξαφνα -κι η ταινία η φθαρμένη κοπεί.


ΤΕΤΑΡΤΗ, 1  β

ΚΕΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ είδα τις πρώτες φωτιές
πάνω απ' τ' αεροδρόμιο.

Πιό δω το μαύρο κενό.

Ύστερα φάνηκε νά 'ρχεται η flora mirabilis ορθή πάνω
στο άρμα της και αδειάζοντας από 'να πελώριο χωνί
λουλούδια.

Τα θύματα έσκυβαν κι έπαιρναν τη στάση που είχαν
πριν χωρίσουν από τη Μητέρα.

Στο κοτσάνι της νύχτας η σελήνη σπάραζε.


(Από : "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου", εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ,
αθήνα - Δεκ. 1984 / σελ. 7,9 και 10)


* σημ. Η υπογράμμιση είναι του blogger.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

ΚΡΙΟΣ *


Της νηφαλίου πομπής τα περιστέρια
χτυπούν τα ράμφη τους στα γυάλινα ανθογυάλια
Κι από τα βήματα των οδηγών 
Ανθούν τα κόκκινα λουλούδια των ενόρκων
Για την συσπείρωση στους θάμνους
Της δεκτικής προδιαθέσεως των κρίνων
Στα βελουδένια γάντια των ανθρακωρύχων
Όταν σκορπούν τα σκύβαλα στους κύκνους.

(Από : "Ενδοχώρα", έκδ. ΓΑΛΑΞΙΑΣ, αθήνα - Νοέμβριος 1962 / σ. 78)

*σημ. Η υπογράμμιση είναι του blogger.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Το κριάρι *


Μου αλάφρωσεν η σάρκα με το απάντημα,
κι ο νους' κ' έφερα δίπλα το ποδάρι
στους πιστικούς. Το ωραίο το πάλεμα
με το τρισδύναμο το κριάρι
τα μέλη μόδενε, όταν τού 'βανα,
με ορμήν απάνω μου να δράμει,
μπροστά απ' το μέτωπο, σαν κάλεσμα
βαριάς οργής, την απαλάμη.
Κι εκείνο ερχόταν, κυματίζοντας
στο πήδημα τ' ωραίο κορμί του'
κάτου εχαμήλωνε τα κέρατα'
μα εγώ ξεγέλασα την ορμή του,
με το πλευρό γλιστρώντας, κ' έπεφτα
μπροστά εγώ από τα λιγνά του σκέλια.
Και γύρα οι πιστικοί δυνάμωναν
το γαίμα τους με ακράτα γέλια.

(Από : "ΛΥΡΙΚΟΣ ΒΙΟΣ" - Αλαφροίσκιωτος - Μέρος ΙΙΙ, έκδ. ΙΚΑΡΟΣ, αθήνα - 1965 / τόμος Α' σ. 132)

*σημ. Η υπογράμμιση είναι του blogger.

ΠΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ

της ημέρας...

Να σε φιλήσω, σύντροφε, που δείχνεις τέτοια συντριβή

"Αν κλέψαν υπουργοί δε μ' ενδιαφέρει.
Θα πάρουνε τον πούλο μου στις εκλογές"
μονολογούσε πασοκάς αγρότης σφίγγοντας
τη ρακή σε πλαστικό ποτήρι κι άχνιζε
η Μπελαβόντα πίσω του γαλάζια.
"Μόνο λυπάμαι κάποια βράδια με νομάρχες
που όρκοι ανταλλάχτηκαν σπουδαίοι
επάνω στα σφαχτά για συνεταιρισμούς
και το κυριώτερο, χόρτασα έξη χρόνια
πρώτοι να λένε 'γειά σου' οι δεξιοί.
Τ' άλλα τα ξέρω. Και πώς διορίζαν
και πώς τα γένια τους βλογούσανε"

Κι ο Νεοτάκης Σταμπολής, φασίστας,
εκδηλωμένος απ' τη Συμβουλευτική
δάκρυσε δίπλα στην Τογιότα.

(Από : "ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ", έκδ. Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ/isbn 960-320-125-1, αθήνα - ιούνιος 2001 / σ. 77)