ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

... < Ε Δ Ω  > ... !!!

FEDERICO GARCIA LORCA

Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ *

(Σεβιγια)

Στο D. Agustin Vinuales

I

Ενα παληκαρι βεργολυγερο

ωμοι φαρδιοι δαχτυλιδενια μεση

οψη νυχτιατικη του μηλου

μεγαλα ματια στομα γλυκοπικρο

και νευρ' απο καφτο ασημι,

περναει στον ερημο δρομο.

Τα μαυρα γυαλισμενα μποτινια του

σπαζουν τις νταλιες του αερα

με το διπλο ρυθμο που τραγουδαει

ουρανια μικρο - σεκλετια.

Σ' ολους της θαλασσας τους οχτους

κανενας φοινικας που να του παραβγαινει

ουτ' αυτοκρατορας με την κορωνα

ουτε ταξιδιαρικο λαμπερο αστερι.

Σα γερνει το κεφαλι

στ' αχατινο στηθος του

η νυχτ' αναζηταει καμπους

μπροστα του για να γονατισει.

Οι κιθαρες παιζουνε μοναχα

για τον Αρχαγγελο Γαβριηλ

ασπονδο της ιτιας οχτρο

και δαμαστη των τρυγονιων.

Γαβριηλ Αρχαγγελε : κλαιει το παιδι

μες στην κοιλια της μαννας του.

Μην ξεχνας πως το κοστουμι που φορας

σου το προσφερανε οι τσιγγανοι

* σημ. blogger:

δημοσιευω μονο το α' απο τα 2 μερη

του ποιηματος.

( απο : ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ " ποιηματα",

ενοτητα : Απο τα Τσιγγανικα Τραγουδια,μτφ. ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ,

εκδ. "Εκδοσεις Α. Καραβια", αθηνα- 1964 )

FEDERICO GARCIA LORCA

Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Ο ισκιος της ψυχης μου

χανεται μεσα σ' ενα σουρουπο απο αλφ'αβητα,

ομιχλη απο βιβλια

και λογια.

Ο ισκιος της ψυχης μου !

Εφτασα στη γραμμη οπου σταματα

η νοσταλγια,

οπου πηζει του δ'ακρυου η αταγονα,

αλαβαστρο της ψυχης.

( Ο ισκιος της ψυχης μου !)

Η ανεμη του πονου

φτανει στο τελος της,

μα μεσα μου απομενει, ουσια και λογος,

ενα παλιο μεσημερι απο χειλια,

ενα παλιο μεσημερι απο βλεμματα.

Ενας θολ'ος λαβυρινθος

σκοτεινιασμενα αστερια

πλεκεται με τις θλιψεις μου

τις σχεδον μαραμενες.

Ο ισκιος της ψυχης μου !

Μια παραισθηση

ρουφαει τη ματια μου.

Βλεπω τη λεξη ερωτας

να γινεται ρημαδι.

Αηδονι !

Ω αηδονι μου !

Κελαδας ακομα ;

7 Αυγουστου 1918, Fuente Vaqueros, Granada

* * * * * * *

... σας καλω να ακουσετε με προσοχη αυτον τον μεγαλο ποιητη, κι ο καθενας σας ν' απαντηση σ' αυτον με τη δικη του συγκινηση. Η ποιηση απαιτει μια μακρι'α μυηση, οπως καθε αθλημα. Η αληθινη ομως ποιηση αναδινει ενα αρωμα, εναν ηχο, ενα φως, που ολος ο κοσμος μπορει να νιωσει.

Ω, ας μπορουσε να τον καμει να φυτρωσει αυτον τον σπορο της τρελλας που φερνουμε ολοι μεσα μας, που χωρις αυτον η ζωη δεν εχει νοημα, και που πολλοι τον πνιγουν για να επιδειξουν το αποκρουστικο μονοκλ της βιβλιακης τους πολυπραγμοσυνης.

( Αποσπασμα απο την " Παρουσιαση του Pablo

Neruda", του Λορκα, στα 1934 )

( απο : ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ "Ποιηματα", ενοτητα Ι - απο τα νεανικα ποιηματα, μτφ. ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, εκδ. Α. ΚΑΡΑΒΙΑ, αθηνα - 1964 )

* * * * * * *

... αφιερωμενα απο τον Paco de Lucia στον Lorca :

... δειτε κι ακουστε επισης ... < Ε Δ Ω > ...

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

ΝΟΤΟΥΡΝΟ

Με τρομαζουνε

τα ξερα φυλλα

και φοβαμαι

τους δροσολουστους καμπους.

Θα κοιμηθω.

Αν δεν με ξυπνησεις,

θα βρεις στο πλευρο σου την καρδια μου παγωμενη.

Τι αντιλαλει

περα μακρια?

Ο ερωτας.

Ο ανεμος στα παραθυρια,

Αγαπη μου !

Εβαλα στο λαιμο σου

αυγερινα πετραδια.

Γιατι μ' αφινεις

στη μεση αυτου του δρομου?

Αν πηγαινεις μακρια,

το πουλι θα κλαψει

και το πρασινο αμπελι

θα μεινει διχως κρασι.

Τι αντιλαλει

περα μακρια?

Ο ερωτας. Ο ανεμος στα παραθυρια.

Αγαπη μου !

Δε θα μαθεις ποτε

ωραια μου χιονατη σφιγγα

με ποση θερμη

θα σ' ειχα αγαπησει

τις πρωινες ωρουλες,

σα βρεχει τοσο δυνατα

που πανω στο ξερο δεντρι

ξηλωνεται η φωλια !

Τι αντιλαλει

περα μακρια?

Ο ερωτας. Ο ανεμος στα παραθυρια.

Αγαπη μου !

1919

( " ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ - Ποιηματα "

- απο τα νεανικα ποιηματα -, μτφ. ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ,

εκδοσεις Α. ΚΑΡΑΒΙΑ - αθηνα 1964 )