ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

Τη Δημητρα την ομορφομαλλουσα, τη σεβαστη θεα,

γι' αυτην αρχιζω το τραγουδι,

γι' αυτην και για τη θυγατερα της με τα λιγνομακρα σφυρα,

που του Αδη ο αρχοντας ο Α'ι'δωνιευς την αρπαξε.

Κι ετσι να γινει αφησε ο Ζευς,

που βαρια χτυπαει και το βλεμμα του περα για περα απλωνει.

Μακρια απ' τη Δημητρα με το χρυσο σπαθι

και τους αγλαους καρπους

την αρπαξε την ωρα που επαιζε μαζι με του Ωκεανου

τις κορες, που 'χαν τη μεση λυγερη.

Καθως λουλουδια μαζευε

ροδα και κροκους και ωραιους μενεξεδες,

στο λιβαδι πανω το απαλο, και ιριδες και υακινθους.

Αλλα για να ξεγελασει την Κορη

που μπουμπουκι προσωπο ειχε

η Γαια κι ενα ναρκισσο ξεπεταξε με του Διος τη θεληση,

χαρη κανοντας

στον Πλουτωνα τον Πολυδεκτη, που τους πολλους δεχεται.

( Οι πρωτοι 9 στιχοι, απο: "ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ", μτφ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΠΑΝΙΤΣΑΣ, επιμελεια ΛΙΝΑ ΚΑΣΔΑΓΛΗ, εικονογραφηση ΜΑΡΙΑ ΚΟΠΑΝΙΤΣΑ, εκδ. "ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ", αθηνα - Οκτ. 2005 )

21 στιχοι απο την...

Ραψωδια Α

Τραγουδα το θυμο, θεα, του γονου του Πηλεα,

τον ερημοκαταρατο, που μπηκε τ' Αχιλλεα,

που μυρια τσ' Αχαιους κακα τους φορτωσεν ομαδι

και που 'πεψε πολλες ψυχες λεβεντικες στον Αδη

ηρωων, και παραδωκεν αυτους στους σκυλους λεια

κι ολων των ορνιων, κι η βουλη τελεστηκε του Δια

ως τ' ορισεν, απ' την αρχη που μπηκε ο γιος τ' Ατρεα

σ' εχθρητα με τον ξακουστο, το θειον Αχιλλεα.

Και σ' εριδα ποιος των θεων τσ' εριξε τουτους ταχα?

Του Δια και Λητως ο γιος, κι γι αφορμη μοναχα

που με το ρηγα εχολιασε' λοιμο κακο σκορπιζει

μες στο στρατο, και τους λαους θανατικο θεριζει, _10

γιατι του καταφρονεψε τον ιερεα Χρυση

Ατρειδης, που 'ρθεν εις αυτον την κορη του ν' αφησει

μες στα γοργα των Αχαιων καραβια, και να δωσει

λυτρα πολλα που κουβαλει και πλουσια να πλερωσει,

και τα στεφανια μαλιστα τ' Απολλωνα κι εκρατει

επανω στο χρυσοφτιαχτο ραβδι του, κι επερπατει,

κι ολους εκει τους Αχαιους τους θερμοπαρακα'λει,

τ' Ατρεα ξεχωρα τους γιους τους δυο, σαν πλια μεγαλοι.

" Τ' Ατρεα γιοι, κι οι γι αλλοι σας Αργειτες ολοι κι ολοι,

σ' εσας να δωσουν οι θεοι τ' Ολυμπου, και την πολη

του Πριαμου σαν ριξετε, στα σπιτια σας να σωστε

ευτυχισμενοι, μα κι εμε την κορη-μου μου δωστε

και παρετε την πλερωμη, αν εχετε ευλαβεια _ 20

στο μακροβολο τοξευτην Απολλο, γιο του Δια. "

( ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ, μτφ. Γεωργιου Ψυχουντακη - στο κρητικο ιδιωμα,

προλογος Στυλιανου Αλεξιου, εκδ. Ηρακλειο - 2003, Παν/μιακες Εκδοσεις Κρητης )

γεναριατικο σαββατοβραδο... με πανσεληνο!

Επειδη...

Επι αιωνας τωρα

Γνωριζομεν και Ποιησιν.

Ολη η Ευρωπαικη Λογοτεχνια πηγαζει απο εναν πολεμο... !

Μ' αυτα τα λογια ξεκινα το πρωτο μαθημα ο καθηγητης ενος Αμερικανικου Πανεπιστημιου ονοματι "ΑΘΗΝΑ" προς τους φοιτητες του, στο μυθιστορημα " το ανθρωπινο στιγμα " του Φιλιπ Ροθ!

Ας... ξεκινησουμε λοιπον!

" Τραγουδα το θυμο, θεα, του γονου του Πηλεα,

τον ερημοκαταρατο, που μπηκε τ' Αχιλλεα,

που μυρια τσ' Αχαιους κακα τους φορτωσεν ομαδι

και που 'πεψε πολλες ψυχες λεβεντικες στον Αδη

ηρωων, και παραδωκεν αυτους στους σκυλους λεια

κι ολων των ορνιων, κι η βουλη τελεστηκε του Δια

ως τ' ορισεν, απ' την αρχη που μπηκε ο γιος τ' Ατρεα

σ' εχθρητα με τον ξακουστο, τον θειον Αχιλλεα.

Και σ' εριδα ποιος των θεων τσ' εριξε τουτους ταχα;

Του Δια και Λητως ο γιος, κι η γι αφορμη μοναχα

που με το ρηγα εχολιασε' λοιμο κακο σκορπιζει

μες στο στρατο, και τους λαους θανατικο θεριζει,

γιατι του καταφρονεψε τον ιερεα Χρυση

Ατρειδης, που 'ρθεν εις αυτον την κορη του ν' αφησει

... "

( ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ- Ραψωδια Α, μτφ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΨΥΧΟΥΝΤΑΚΗ, προλογος ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

ΑΛΕΞΙΟΥ, εκδ. Πανεπιστιμιακες Εκδοσεις Κρητης, Ηρακλειο 2003 )