ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΕΡΑ

Πριν λίγο, μπαίνοντας στο mail μου, βρέθηκα προ εκπλήξεως!
Βρήκα, σταλμένο από μιά καλή φίλη, ένα ποίημα!
Η ίδια ισχυρίζεται οτι, είναι ένα από τα πρωτόλεια ποιήματά της. Αυτό, όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει ο οποιοσδήποτε, σημαίνει ότι στα συρτάρια της... κρύβει κι άλλα πολλά ποιήματα.

Τα περιμένουμε λοιπόν και τα άλλα, όλα...

Χωρίς να ζητήσω τη συγκατάθεσή της -και ζητώ γι΄αυτό να με συγχωρέσει- αποφάσισα, κλείνοντας τη σημερινή... ημέρα αγάπης και έρωτα, να δημοσιεύσω αυτό το απλό(!;) ποίημα, χωρίς να αναφέρω το όνομa της -εκτός των άλλων, και- ποιήτριας!

Γνωρίζοντας πολύ καλά τη σεμνότητα και τη καλοσύνη που τη διακρίνει, τελειώνω ζητώντας ξανά την επιείκειά της γι' αυτή μου τη πρωτοβουλία, μ' ένα απλό:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
για την όμορφη έκπληξη που μου επιφύλαξε!

* * * * * * *

                                         Scarlet O' Hara

                             Πόση ζημιά μας έκανε η Scarlet

                                                   με παραμύθια, πως

                            Αύριο ξημερώνει μιά άλλη μέρα...

                               Μέρα χωρίς ξημέρωμα-ποτέ

                                          Νύχτα θαρρείς.

                                   Προσμονές κι' ελπίδες

                             Ευκολίες των ανυποψίαστων

                                   'Οπιο των ανίσχυρων

                                           Όπως εγώ.

                             Ελπίζοντας, Προσδοκώντας,

                                     Ματαιοπονώντας,

                                 Φθάνοντας στο τέλος

                                     και αναφωνώντας

                            Tomorrow will be the same day.

* * * * * * *

ΣΤέΛΛΑ ΒΛΑΧΟΓΙάΝΝΗ

Κυριακή

Σημασία έχει να είναι Κυριακή.

Οκτώβριος που σε γνώρισα,

Σεπτέμβριος που λιγοστέυω. Νά ΄ναι

πρωί, τόσο που ποτέ δεν είδα και

νά 'ρχεσαι από τη θάλασσα. Νοτιάς.

Νότος. Νόστος. Λέξεις αγαπημένες σαν

μαχαιριές, τόποι που αυτοκτόνησε η

πρώην ζωή μου. Μπορεί και να βρέχει.

Οι σταγόνες θα χαράζουν γραμμές

καινούργιες στο χέρι μου -μακρύ ταξίδι

βλέπω, βιαστική ζωή, νύχτες χωρίς

εισιτήρια επιστροφής βλέπω- κι εγώ θα

φτιάχνω στεριές μέσα στα νερά να έχεις

να βαδίσεις.

Η λύπη μου είναι πιό παλιά από τον

κόσμο.

Μη μου γελάσεις

                             θα σωθώ.

             Σημασία έχει να είναι Κυριακή.

(Από : η θλίψη του σώματος / σ. 77)

* * * * * * *

ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Τ ο ύ  π α ι δ ι ο ύ  μ ο υ

...Ό,τι στοχάζουμαι είμαι. Όχι ό,τι κάνω.

                                                                         ΠΑΛΑΜΑΣ

Όποιος αγάπησε την πρωτη φορά
στη ζωή του δυνατά, αγαπάει πάντα
δυνατά.
                 Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ

ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Ίσως να κουραστήκαμε
Κόβοντας λουλούδια.

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Ι

Σεντόνι 
Θαλασσί θα στρώσω'
Στο προσκεφάλι
Θ' απλωθούν 
Οι σκέψεις μας
Και τα φιλιά μας.
Τ' αχνάρι
Που το Σώμα Σου θ' αφίσει
Θα το γεμίσω
Με τα δάκρυά μου.
Και
Στα πόδια σου
Θ' ακουμπίσω
Τα λόγια της Αγάπης.

SEX

Οι γλώσσες μας'
Άγγιξαν, η μιά την άλλη,
Κι' είπαν το τραγούδι τους.

Οι ψυχές μας
Τ' άκουσαν, κι' είπαν το δικό τους.
Τα κορμιά μας
Ανατρίχιασαν από την ηδονή.


(από : "ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ" - ενότητα ΑΓΑΠΕΣ, ιδιωτική έκδοση, αριθμημένο αντίτυπο αρ. 10/15, με λιθογραφία υπογεγραμμένη του χαράκτη ΤΑΣΣΟΥ, αθηνα 1958, σελ. 23, 26 και 30 αντίστοιχα)

του Γιάννη ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗ !

ΜΟΥΡΣΕΛΑΣ Ν. ΚΩΣΤΑΣ

Ευχαριστώ όσους ήταν μαζί μου

σε αυτή μου την προσπάθεια και 

όλους όσοι πίστεψαν σε μένα και

σε αυτό που έκανα

Ευχαριστώ επίσης

τις Εκδόσεις Γκοβόστη

που μου έδωσαν την ευκαιρία

να δημοσιεύσω αυτή τη συλλογή

ΕΣΥ ΕΖΗΣΕΣ


Έζησες μέσα στη θλίψη
κι όμως κάποιος θα νόμιζε πως έζησες για χρόνια
                                                      μες στη χαρά.
Έζησες μέσα στην απόρριψη
Κι όμως κάποιος θα νόμιζε πως έζησες για χρόνια
                                               μες στην αποδοχή.
Έζησες μέσα στη βία
Κι όμως κάποιος θα νόμιζε πως έζησες μέσα     
                                       στην τρυφερότητα. 
Έζησες μέσα στον πανικό
Κι όμως κάποιος θα νόμιζε πως έζησες μέσα
                                     στην τέλεια αρμονία.
Όπως κι αν έζησες κράτησες την ομορφιά
                         καλά κρυμμένη μέσα σου.
Καιρός να την εμφανίσεις, δε νομίζεις;


( από τη συλλογή : "Αγγελικά πλασμένος", Γκοβόστης Εκδοτική Α.Β.Ε.Ε., αθήνα - 2011 / σ. 18 )



[ Ο Κώστας Ν. Μουρσελάς, κατάγεται από την Ικαρία.
Γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Έχει τελειώσει τη Σιβιτανίδειο Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.
Αυτή είναι η πρώτη συλλογή ποιημάτων του που εκδίδεται. ]


σημ. :
oι υπογραμμίσεις, στους δυό τελευταίους στίχους, είναι του blogger.

ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ ΓΚΕΚΑ

^^^
Εσμεράλδα Γκέκα


ΓΑΛΑΤΕΙΑ *

Κορίτσι μου, εγώ δεν είμαι ποιητής
είμαι χαρτογράφος των ουράνιων αισθήσεων.
Γύρισα εδώ στο εργαστήρι μου το μυστικό
εκεί όπου τα μάτια μου σε πλάθαν και σε χτίζανε
απομυζώντας γάλα απ' τον κόρφο τ' ουρανού.

Μα αιωρείσαι ακόμη κει ψηλά
στων άστρων την ακαθόριστη αρχιτεκτονική
σε ρυθμό συμπαντικών Σειρήνων
με τις συντεταγμένες σου φρεσκοπλεγμένες
στα μαλλιά της Πούλιας.

Των αιθέρων άγαλμα κι ουράνιο βρέφος
συγχώρα με
που ΄μαι τόσο δα μικρός και δε φτάνω να κόψω
τον ομφάλιο λώρο σου.


* σημ. της ποιήτριας :
Πρόκειται για το μύθο της Γαλάτειας και του γλύπτη Πυγμαλίωνα. Παρεμβάλλεται στο ποίημα ως σκέψη του Τέρατος ή ως υπερβατική ταύτισή του προς τα συναισθήματα του Πυγμαλίωνα. Η πρωτόγνωρη αγνότητα της Γαλάτειας, η αιθέρια, απροσπέλαστη ομορφιά της, που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους ως πραγματική ύπαρξη (και επομένως τη νοεί ως πλάσμα φαντασίας) θυμίζει στο Τέρας την Πεντάμορφη, το γλυπτό της δικής του αισθητικής. Ο έρωτας μεταξύ της Πεντάμορφης και του Τέρατος αρχικά φαντάζει αδιανόητος, τουλάχιστον μονομερής και άρα απραγματοποίητος, όπως ο έρωτας ενός γλύπτη με το αγαλμά του. Ωστόσο η έντονη πίστη σε κάτι ανώτερο (στο μύθο, στη θεά της ομορφιάς, εν προκειμένω στην Ποίηση) και ο ανόθευτος, αγνός έρωτας λειτουργούν ως διαβρωτικά υλικά πάνω στην πέτρα του αδυνάτου.


(από : "Pulchritudo Bestiae", σελ. 32 και 48)

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Νύχτα, νύχτα
παράφορη νύχτα,
σε όχθη παραποτάμιας ξενιτιάς.

Η καταιγίδα ξέσπασε μες στις ραγισματιές
να ρημάξει η ταραχή τα λιγοστά σου ερείπια.

Πιάστηκες απ' το φίδι, ζητάς παρηγοριά
-- τα χέρια της ψυχής δεμένα απ' τους καρπούς --

Ήρεμα κοιμούνται στην πατρίδα οι συνετοί.
Μα κάτω από το σεντόνι η μητέρα αγρυπνεί
ακούγοντας από παντού το πουλί να σωπαίνει.

(από το περιοδικό "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ", τεύχος 97, σελίς 61)

ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ ΓΚΕΚΑ

ΗΧΩ ΚΑΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

Ηχώ

Σε πλαγιά της ιστορίας κατάφορτη από χρώματα
--χρώματα που βάζεις στο στόμα σου κι ευφραίνεται--
έβλεπες κι άπλωνε φτερούγες η λέξη

Ηχάδιον

               Ήχος                                 Ηχάδι
Ηχώ                                                              Χάδι
                                                                     Χάδι

Πτώση
Χάδι Ναρκίσσου, που νόμισες δικό σου.

Ηχώ, Ηχώ, Ηχώ, Εγώ, Εγώ...



Νάρκισσος

Γελά ο βυθός.

ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ
Μη φωνάζεις Ηχώ
Είν' η ψυχή μου ένας Νάρκισσος.

ΔΕ ΝΙΩΘΩ
παρά τον έρωτα
που μαδά τα πέταλά μου στη λίμνη.

ΑΦΗΝΟΜΑΙ
σ΄αυτή τη μουσική
που με παύει και μ΄αρχίζει.


( Από τή συλλογή " PULCHRITUDO BESTIAE ", εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, αθηνα - 2012, εξώφυλλο φιλοτενηχνημένο από την ποιήτρια, προμετωπίδα Αντιγόνη Μανδρέκα, σελίς 25 )


σημ. του blogger :

Η Εσμεράλδα Γκέκα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992. Αποφοίτησε απο το Βαρβάκειο Πειραματικό Λύκειο και είναι φοιτήτρια της Νομικής του Παν/μίου Αθηνών. Το "Pulchritudo Bestiae" είναι το πρώτο βιβλίο ποίησης που εκδίδει.

ΑΝΝΥ ΚΟΥΤΡΟΚΟΗ

ΩΧΡΑ ΥΠΟΚΟΣΜΗ


Σβησμένοι φανοστάτες τα θαμπά σου ματια
φρουρούσανε την είσοδο της ρημαγμένης πόλης σακατεμένος άνεμος ξεφύσαγε στους δρόμους
βραχνός καημός οι στερεμένες βρύσες
ράγισε το φθινόπωρο κι έσταξε ώχρα υπόκοσμη
πάνω στο άδειο σπίτι στην άκαρπη αυλή
σε φύλλα που ξεράθηκαν χλωμιάσαν τα φιλιά
σε ζαρωμένα στήθια χαμίνια της φθοράς
σ΄εύφορα χείλη π' απόμειναν στέρφα
στη λύσσα που ξεθύμανε σώμα νεκρό.
Κορίτσι απ΄τα παλιά φιλί βαθύ μες στην καρδιά
στο πεθαμένο φως σου τώρα
φαντάσματα τα θλιβερά απομεινάρια.


(από το περιοδικό "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ", τεύχος 97, σελίς 28)

*****

ΡΕΝΟΣ ΗΡ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (updated)

^^^

του Αλεκου Φασιανου

Τα ματια της

Συ που δεν υπαρχεις

μες σ΄αυτα τα σταχια

τα χρυσα απ' τον ηλιο που ανεμιζουν'

συ που δεν υπαρχεις, περα ως περα,

μεσα στον πλατυ γαλανο ουρανο'

συ που δεν υπαρχεις

μεσα στην καρδια μου -

ακουσε με :

Αν χρειαστη,

αν ερθη κεινη η ωρα,

δε θελω,

δε μπορω να πεθανω.

Γιατι οταν εφευγα,

οσες φορες κι αν ξαναγυρισα,

να την ξαναδω,

τοσες φορες τη διψασα -

και τα ματια της

δε μπορεσα ακομα 

να τα ξεκολλησω

πανω απ' την πλατη μου.

Στεκει ακομα εκειπερα,

στο περβαζι του παραθυριού -

και με κοιταει

να φευγω...

Διωξε την, Κυριε, απο κει,

ξεκολλα απο πανω μου τα ματια της,

αν πρεπει να πεθανω...

Κανε να με δη να χανωμαι

στο βαθος καποιου δρομου

σιγα-σιγα...

Ναναι βεβαιη πως παω καλα.

ναναι βεβαιη

πως ειν' ολόισιος ο δρομος,

πως πουθενα δεν εστριψα...

Κ' ετσι, ησυχασμενη,

να παψη πια να με κοιταη,

να φυγη απ' το παραθυρο,

και να κλειση μονη της

τα παραθυροφυλλα...

Κανε το αυτο Κυριε'

κανε το αυτο...

Και τα ματια της,

τα καρφωμενα στην πλατη μου,

κανε τα να κοιμηθουν,

να με ξεχασουν...

Και τοτε,

αν ειναι θελημα σου,

παρε με, Κυριε,

ανυπαρχτε.

(απο : Ανθολογια της Νεοελληνικης Γραμματειας - Η Ποιηση, των Ρενου - Ηρακλη & Σταντη Αποστολιδη, εκδοση 11η - αθηνα 1983)

Σημ. του blogger :

1.- Ο... > Ρενος < ... Ηρ. Αποστολιδης - κορυφαιος, μαζι με τον πατερα του Ηρακλη, ανθολογος της ελληνικης ποιησης - ηταν αποφοιτος του κλασσικου τμηματος της Βαρβακειου Προτυπου Σχολης, του ετους 1941.

2.- Ο Αλεκος Φασιανος, επισης, ειναι αποφοιτος του κλασσικου τμηματος της Βαρβακειου Προτυπου Σχολης, του ετους 1953.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Νεοέλλην ποιητής

Ήθελε να 'ναι Έλιοτ, ένας Ελύτης έστω

αδυναμία έδειχνε στα μακαρόνια pesto.

Έχει ποικίλας αρετάς μα και πολυγλωσσία

προσφάτως μεταφράστηκε και στη Λευκορωσία.

Μιλάει κυπριώτικα και αυστραλιανά

πολύ συχνά ακούγεται και στα ερτζιανά.

Κάθε καινούρια συλλογή περίσσια φροντισμένη

από γνωστούς εικαστικούς είναι ζωγραφισμένη.

Είν' αρχηγός νέας σχολής και θα κριθεί στο μέλλον

στους στίχους του καινοτομεί, αστέρας ανατέλλων.

Λόγο καλό για ομότεχνους συνήθως δεν εκφέρει

τους βρίσκει αστοιχείωτους και μιμητές Σεφέρη.

Άριστες σχέσεις διατηρεί με όλους τους εκδότες

ένα του ποίημα πέρασε σε μουσική με νότες.

Χωρίς βραβείο κρατικό ή άλλες διακρίσεις

εντέχνως αποκρίνεται στου Προύστ τις ερωτήσεις.

Συνήψε και ερωτικό δεσμό το θέρος στην Ανάφη

μια φεγγαρόλουστη βραδιά που διάβασε Καβάφη.

Πέρυσι τον εξέλεγξαν μέλος της Εταιρείας

μαζί με άλλους έντεκα και μόνον τρείς Κυρίας.

Λοξώς κοιτάζει προς βορράν τη φίλη μας Σουηδία

λίγη δεν θα του έπεφτε κι η ντόπια Ακαδημία.

Και το Νομπέλ, αν, τελικώς, δεν του χαμογελάσει

σύνταξη λογοτεχνική θα πάρει όταν γεράσει.

( από το περιοδικό "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ", τεύχος 97, σελίς 21 )

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΒΟΛΙΚΑΣ

Η αναρτηση αυτη, με τη συγκαταθεση του παν/κου Ζ. Β., ποιητη και ζωγραφου, (... μετα κι απο μια τυχαια συναντηση), αφιερωνεται στον παν/κο και ποιητη... > Γ. Κεντρωτη ! < .

... Εγω σε ξεχωριζω στο νερο'
σε μαζεψα στις σταχτες
του πελάγου !

Στη μνημη των γονιων μου

γ'

Στο σπιτι σου

- μονοκλινη σπηλια -

και καψαλια

κι ελιες με μαραθοσπορους

πριν ερθει συμφορα να αυτονομουνται

αηδονι

που σ΄ το πλέξαν τα σχοινια'

διπλά και τριδιπλα φεγγαρια

κι η μορφη σου !

... Προστατης των ευδρόμων που αφοπλιζονται,

εμψυχωμενα μ' επισειοντα γλαυκό

να ευφραινουν το μελτεμι !

... Με αμφιστομες καρενες

θαλασσωθηκες,

τον αμωμο Αχιλλεα

να συντρεχεις 
οδυσσάμενε !

*

Αομματος ο Αρχων Μιχαηλ

καταβυθιστηκε

να σου μαζευει απ' τα θαλαμια

τα κτερισματα

- μάργαρος των οστρακων'

χτισμενες στον ορειχαλκο σειρηνες'

να αποθαυμαζεις την πανωρια ξαστερια...

Αναδιπλωθηκαν οι κλωνοι της οξυας

σε πολεμιστρα,

ρετσινι για τα σώτροπα

το δακρυ του πευκια'

η δαφνη,

επινικιο σινιαλο...

Μα το καινουργιο σου σκαρι

στην προκυμαια,

δικια μας μοιρα

πολυπλαγκτε Οδυσσεα !

...Κι η λευτερη γυναικα που γεννα

σε καθε νευμα της φυλης

και προσπερνα,

Πλειαδα - καργα τα πανια - αορατη

στου Ωριωνα τον οιστρο,

σαν Χαιρε πλαθεται με φως

στα βοτσαλα,

στη νοτισμενη ακρογιαλια,

μεσ' στην ανταρα απ' αυγουστιατικες καμπανες

για το θαυμα !

( Το 3ο μερος απο το συνθετικο ποιημα "ΤΟ ΔΟΥΡΕΙΟ ΠΛΟΙΟ", επιμελεια Γιωργου Γεωργουση, εκδοση "ΔΙΑΤΤΩΝ" - αθηνα, απριλιος 2012 - σε πολυτονικο συστημα, τυπογραφικα στοιχεια πελασγικα των 12" - κοσμημα εξωφυλλου απο σχεδιο σε μινωικκο αγγειο του ιδ' αι. π.Χ. )

ΒΟΛΙΚΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Οι λέξεις

Η σύγχυση είναι πλήρης.

Τα κείμενα βαριά,

διηρημένα εις αναμνήσεις...

Τα αισθήματά μου

ανυμνούν τους ουρανούς,

το τόξο των χρωμάτων!

...Ευγενικά τα τρεχαντήρια μας

μοχθούν.

Καλοκαιριάτικων εντόμων οι σωροί

αποστραγγίζονται,

φωλιάζουν στους φεγγίτες.

.......................................................

Οι λέξεις

στην αυλή μου περιφέρονται

την έλλειψη του χώρου

μαρτυρώντας.

(από τη συλλογή "ΣΚΑΝΤΖΑ ΒΑΡΔΙΑ" - στην Άννα,

ενότητα: Ανεμορρόμβοι, εκδ. "οι εκδόσεις των φίλων", σε πολυτονικό 

σύστημα, επιμέλεια : Γιώργου Γεωργούση, κόσμημα εξωφύλλου και

προμετωπίδα από εμπορικά σήματα ελληνικών επιχειρήσεων 

της Βενετίας του 18ου αιώνα, Αθήνα Μάιος του 2012 / isbn 978-960-289-124-7, σελ. 38)

ΝΑΝΑ ΤΟΚΑΤΛ'Η

... < Ε Δ Ω > ... !..

^

του Γιωργου Μαυρο'ι'δη !

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Οι φωτογραφιες που ακολουθουν ειναι απο το Αρχαιολογικο Μουσειο Μαραθωνος !

^

διπλο Κ Λ Ι Κ στην φωτο για μεγεθυνση

"ΡΟΝΤΟ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ"

^

Κ Λ Ι Κ στη φωτο !..

ΡΕΒΕΚΚΑ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

ΛΕΥΚΗ ΣΤΟΑ

Το ξερω πως σ' αυτον που μοναχ'ος πορευεται

δειχνουνε τις πληγες τους

τα δαση τα απεραντα.

Σ' ευτον τα μυστικα-τους λενε τα βαθεια.

Και ειναι τοσες οι σκιες πουλιων

που αργοπετ'αξαν πανω τους,

πριν τους περηφανους λαιμους τεντωσουν

κι' ορμησανε για τις κορφες.

Και τα φτερα τους που 'επεσαν,

σε ωρες αγαπης,

εχουνε κρυψει εκει την ανασα τους.

Μεσα στα δαση μοναχ'ος να πορευεσαι.

Στην σιωπη τους να εμπιστευεσαι

τη λευκη σου σκια.

Και στο βαθος τους...

MERIL

Με τροπο... < απλο ! > ...

και,

χωρις λογια !

SABINES JAIME

... < Ε Δ Ω ! > ...

σημ. : Παρακαλω η αναρτηση αυτη να θεωρηθει ως μια αναρτηση μαζι με την προηγουμενη.

Aυτο, διοτι το τραγουδι της Lila Downs ειναι μελοποιηση του ομοτιτλου - με το τραγουδι - ποιηματος του ιδιου μεξικανου ποιητη !

ΦΕΡΕΝΤΗΣ - ΑΡΩΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

^

Κ Λ Ι Κ στην φωτο !..

αθωες περιστερες...
αθωοι μυστικοι δειπνοι... αθωες προδοσιες...
το μεγαλειο... της αθωοτητας...

...γιατι ως γνωστον, η αθωοτητα επενεργει παντα θετικα... σαν το ajax...
ψεκαζει, σκουπιζει και καθαριζει... τα παντα...

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΒΟΛΙΚΑΣ

ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΒΗΡΥΤΤΟΥ

Η συντροφια μας απλωμενη φλυαρουσε
στον καναπε και δυο μεγαλες πολυθρονες
γυρω μας κι αλλοι χαριεστατοι και νουνεχεις,
στο χερι ενα Μαρτελ, και, προπαντος, αρτιμελεις.

Εμεις οι δυο μετρουσαμε το αναστημα μας στο παρον
αν και αμφιβαλαμε για το καταλληλον της στιγμης
-θα 'ταν καλυτερα, ισως, το "εμεις κι εμεις"
αλλου- στους Εμμαο'υς, η κατα φ'αραγγα Αιλ'ων ;

Ωστοσο κυλησε ευχαριστα η βραδια μας
με συζητησεις φρονιμες, στοχαστικες
-αραγε η βραδια αυτη ηταν στο προγραμμα ;-
Ομως το χθες παντοτε συμψηφιζεται στο χθες'

αλλωστε αυτο, μονο το μελλον θα το κρινει
κανεις δεν ξερει, μητε συ, μητε κι εγω
γι' αυτο τα δαχτυλα μας λιγο αντισταθηκανε
οταν στην πορτα σφιξαμε τοσο θερμα το χερι.


(απο τη συλλογη "ΔΙΠΛΗ ΒΑΡΔΙΑ", ενοτητα : απο τη ζωη μου στη γη,
Εκδοσεις  Καστανιωτη, αθηνα - γεναρης 1984, σελις 53)


σημ. του blogger :
Δειτε αναρτηση της Παρασκευης 7 Σεπτεμβριου 2012

ΘΑΛΑΣΣΑ

...θεωρηστε την αναρτηση αυτη ενσαματωμενη στις δυο προηγουμενες αναρτησεις

ευχαριστω!

ΜΗΝΥΜΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

Με πρωτοβουλια του Δημου Ανδρου και με αφορμη την απωλεια του εξαιρετικου συγγραφεα, λατρη και κατοικου της Ανδρου, Νικολαου Θεμελη, θεσμοθετηθηκαν λογοτεχνικα βραβεια εις μνημην-του σε συνεργασια με το περιοδικο Διαβαζω, καθως και μαθητικος διαγωνισμος ποιηματος και διηγηματος για ολα τα σχολεια της Ανδρου, με θεμα τη θαλασσα. Η συμμετοχη των μαθητων ξεπερασε τις προσδοκιες μας, ποσοτικα και ποιοτικα, και αποτελει ενα ελπιδοφορο σημαδι για τη νεα γενια του τοπου μας. [... ]

Ο Δημαρχος Ανδρου
Ιωαννης Γλυνος

ΘΑΛΑΣΣΑ

Δεκαδες φυλλα χαλασα

Να γραφω για τη θαλασσα

Που με τα κυματα της

Ταραζει τα νερα της

Και απ' τις πολλες προσπαθειες

Να βγαλω ποιημητακια

Σας παρουσιαζω σημερα

Τα ακολουθα στιχακια

Με καυσωνα οταν καιγομαι
Τρεχω κοντα σου κι ερχομαι
Βουτω μες στα νερα σου
Να παρω απ' τη δροσια σου

Συνηθως εισαι ηρεμη
Γαληνια τα νερα σου
Μα οταν ανεβουν τα μποφορ
Τρεμω στο αναστημα σου

Χιλιαδες τονοι απο νερο
Γουλια να πιω ομως δεν μπορω
Ειναι πολυ πολυ αλμυρο
Κι ετσι δεν το επιχειρω

Στα γαλανα σου τα νερα
Χιλιαδες ψαρια εχεις
Που οι ψαραδες τα πουλουν 
Και ολους-μας μας θρεφεις

Τα πλοια πανω σου, θαλασσα,
Με κοσμο λαοθαλασσα
Και με πολλα οχηματα
Περνουν μεσ' απ' τα κυματα

Μα ο συγχρονος ανθρωπος
Συνεχεια σε μολυνει
Στα γαλανα σου τα νερα
Τα αποβλητα ολα ριχνει

Μα οσο κι αν προσπαθησα
Και πολλα που 'γραψα τα 'σβησα
Θαλασσα μου το αξιζεις
Για ολα οσα μου χαριζεις

ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ ΣΑΡΡΗ
10/θεσιο Δημοτικο Σχολειο Χωρας Ανδρου

(Βραβειο Ποιησης, για μαθητες του Δημοτικου Σχολειου)