ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

^

Η Ευβοια ασπροεντυμενη, οπως φαινεται απο τη περιοχη Ν. Μακρης - Μαραθωνα !

(σημερα, πριν μιση ωρα)

Η αγνωριστη

Ποια ειναι τουτη

που κατεβαινει

ασπροεντυμενη

οχ το βουνο ;

Τωρα που τουτη

η κορη φαινεται

το χορτο γενεται

ανθι απαλο

κ' ευθυς ανοιγει

τα ωραια του καλλη

και το κεφαλι

συχνοκουνει

κ' ερωτεμμενο,

να μη το αφηση -

να το πατηση

παρακαλει !

Κοκκινα κι ομορφα

εχει τα χειλα

ωσαν τα φυλλα

της ροδαριας

οταν χαραζη

και η αυγουλα

λεπτη βροχουλα

στερνει δροσιας.

Και των μαλλιωνε της

τ' ωραιο πληθος

πανου στο στηθος

λαμπει ξανθο'

εχουν τα ματια της

οπου γελουνε

το χρωμα πουναι

στον ουρανο...

Ποια ειναι τουτη

που κατεβαινει

ασπροεντυμενη

οχ το βουνο ;

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Κι ετοιμαζοτουνα να φωναξη δυνατα για να δειξη

πως δεν πεθανε, ........

( ΔΙΟΝ. ΣΟΛΩΜΟΥ "ΑΠΑΝΤΑ", επιμελεια ΝΙΚ. ΤΩΜΑΔΑΚΗ,

απο τη "ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ" - κεφ. 7 - στιχος 14, εκδ.

"ΓΡΗΓΟΡΗ" - αθηνα )

σημ. του blogger:

... αποψε, δεν ξερω γιατι, θυμηθηκα τον καθηγητη Τωμαδακη που, την πρωτη

φορα που εδωσα προφορικη εξεταση στο μαθημα του (Βυζαντινη φιλολογια), η πρωτη ερωτηση του ηταν... εσυ, καθολικος εισαι η ορθοδοξος...?

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ

... στον παλιοφιλο, τον Γιαννη

ηγγικεν η ωρα,

οσονουπω καταφτανω,

ν' ανοιξουμε πανια...

*******

( ΞΑΝΘΟΥΛΑ )

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ

( του Διονυσιου Σολωμου )

Την ειδα την Ξανθουλα

την ειδα ψες αργα,

που εμπηκε στη βαρκουλα

να παη στην ξενιτεια.

Εφουσκωνε τ' αερι

λευκοτατα πανια,

ωσαν το περιστερι,

που απλωνει τα φτερα.

Εστεκονταν οι φιλοι

με λυπη, με χαρα

κι' αυτη με το μαντηλι

τους αποχαιρετα.

( του "να'ι'φ" Βαγγελη Λυμνιωτη )

Και το χαιρετισμο της

εσταθηκα να ιδω

ως που η πολλη μακροτης

μου το 'κρυψε και αυτο.

Σ' ολιγο σ' ολιγακι

δεν ηξερα να πω

δεν εβλεπα πανακι

η του πελαγου αφρο.

Κι αφου πανι, μαντηλι

εχαθη στο νερο,

εδακρυσαν οι φιλοι

εδακρυσα κι' εγω.

[ Δεν κλαιγω τη βαρκουλα,

δεν κλαιγω τα πανια

μον' κλαιγω την Ξανθουλα

που παει στην ξενιτεια.

Δεν κλαιγω τη βαρκουλα

με τα λευκα πανια,

μον' κλαιγω την Ξανθουλα

με τα ξανθα μαλλια! ]

. . . . . . .

ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ

αποσπασμα

Γλυκυτατη φωνη βγαν' η κιθαρα,

Και 'σε τουτη την αφραστη αρμονια

Της καρδιας μου αποκρινεται η λαχταρα'

Γλυκε φιλε, εισαι συ, που, με τη θεια

Εκσταση του Οσσιανου, εις τ' ακρογιαλι

Της νυχτος εμψυχεις την ησυχια.

Καθισε για να 'πουμε υμνον 'ς τα καλλη

Της Σεληνης' αυτην εσυνηθουσε

Ο τυφλος ποιητης συχνα να ψαλλη.

Μου φαινεται τον βλεπω, 'που ακουμβουσε

'Σε μιαν ετια, και το φεγγαρι ωστοσο

'Σ τα γενεια τα ιερα 'λαμποκοπουσε.

Απ' το Σκοπο, να το, προβαινει' ω ποσο

Συ την νυχτα τερπνα παρηγοριζεις !

Υμνον παθητικον θε να σου υψωσω'

Παθητικο 'σα' εσενα, οταν λαμπιζεις

Στρογγυλο, μεσουρανιο, και το φως σου

'Σε ταφοπετρα ολοασπρη αποκοιμιζεις

του Διονυσιου Σολωμου

ποιηση

Βροντη

Φωνες πνιγμενων

Σε βουλιαγμενα καραβια

( του ΤΑΝ ΤΑ'Ι'ΓΚΙ )

*************

Αλαφροησκιωτε καλε, για πες αποψε τι 'δες;

( του Διονυσιου Σολωμου )

Η νυχτα η σημερνη δεν εχει παραμυθια

οπως το θελουν τα παιδια και τα παλια συνηθια

( του Κωστη Παλαμα )