MERIL

Με τροπο... < απλο ! > ...

και,

χωρις λογια !

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ

... με πολλη φιλ'ια !

Κι αλλη τοση εκτιμηση !

Χιλιοχρονη, Meri !!!

ΠΟΙΗΣΗ

της " ΕΡΩΔΙΟΣ"

ΤΟΠΙΟ

Στάθηκα στο βράχο 

Αντικρύ μου το πέλαγο

Ο ουρανός να σμίγει

σε άγγιγμα ερωτικό μαζί του

και το φως καταλύτης

Λευκά οδυνηρό

να διαλύει σκιές

Και να εισχωρεί, να εισβάλλει

Στα εσώτερα

Να σε πονά η λευκότης του

Και το πράσινο της ελιάς κυρίως

να ημερεύει τη θαλασσινή αναλγησία

του ΙΩΑΝΝΗ ΑΛΤΑΜΟΥΡΑ

( θαλασσογραφια - λαδι )

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΜΕΡΑ

... με Ποιηση της

" ΕΡΩΔΙΟΣ "

H NIOTH TOY EΡΩΤΑ

Αχ, η νιότη του έρωτα

Γοργά   τι γοργά

που περνά και χάνεται!

Μια γεύση μένει

Φορές σαν λωτού

που τον γευτήκαμε

προτού την πλήρη ωρίμασή του

Και άλλοτε

-αν και σπανιότερα,

κι αν όχι άμεσα αντιληπτό-

Σαν 

Τη γεύση των εσπεριδοειδών 

με το άρωμα το δυνατό

Και την πίκρα να λανθάνει 

-όταν δε φαίνεται-

Και φορές η αίσθηση ενός ονείρου, ωραίου

Ή σαν ταινία που κάποιος που μας έμοιαζε έπαιζε

Μα όχι εμείς

Και η γεύση μένει

Του χαμένου

ΓΙΑΤΙ ΤΑΧΑ;


Πού ναι η αγάπη …
(αναρωτιέσαι καιρό)


Και δε σκέφτεσαι πως την άφησες μονάχη
Σε μονοπάτια δύσβατα κι απάτητα


Είπες να προσμένει τις ωραίες μέρες
Μα μες στην ανυδριά μαράθηκε και
Στέγνωσε.

Η αγάπη που νόμιζες 
Θα θάλλει αιώνια σπαράχτηκε
Από όρνια σαρκοβόρα


Θρηνείς…
 Γιατί τάχα…

ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ


Χθες βράδυ σ’είδα γυμνό και τρόμαξα
κ ι όμως όχι δε με τρόμαξε του σώματος
η ατέλεια


Η μη εναρμόνιση των γραμμών 
με της αισθητικής τις επιταγές
Ή  η ατένιση των δρόμων του χρόνου
Αναπόφευκτοι ως αναμένετο


Κι όμως όχι.
 Σε βρήκα γοητευτικό ως πάντα
Ίσως και πιότερο
Και πλέον ηδονιστικό


 Στα γνώριμα
Μονοπάτια του ερέβους σου βρέθηκα
να πλανιέμαι χαμένη απ’
την αρχή 


και τρόμαξα

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ !

... με Ποιηση της " ΕΡΩΔΙΟΣ" !..

ΛΕΙΠΕΙΣ

Πόσο μου 'χεις λείψει!

Ένας ήλιος να φεύγει σε βουνά ψηλά

Tοπίο σκληρό και άκαμπτο

Αλάνια

σκληριές και πόδια τρεχάτα

Κι ήσουν εκεί ήρεμη και στέρεη

Σιγανή βροχή σε διψασμένο χώμα

ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ

Γυρίζεις.

Τα μέλη σου βαριά απ’ τον κάματο του δρόμου.

Τα χέρια σου , σκοτωμένα πουλιά, κρέμονται

Και τα θολωμένα μάτια μόνο με την καρδιά

μπορούν να δουν.

Γυρίζεις.

Ο νόστος σ’ οδηγεί. Αναθρώσκοντα καπνό δεν

Περιμένεις.

Μα λες το σπίτι θα ’ναι εκεί.

Ο αγαπημένος στο τέρμα του δρόμου

Με μια ντομάτα κομμένη στη μέση

Και ψωμί ζυμωτό και μια σταγόνα μέλι

Στην άκρη των χειλιών.

Γυρίζεις.

Με χαρακιές στην καρδιά και στο σώμα.

Αργασμένη την ψυχή.

Ο αγαπημένος θα ’ναι εκεί;

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

...με Ποιηση !..

Ο ΑΝΕΜΟΣ

Ο άνεμος σήμερα μου φερε θύμησες παλιές

ξεχασμένες.

Μια παλιά γειτονιά. Ξερή γειτονιά

και άμμο. Ψιλή.

Ερχόταν απ’ την έρημο λέγανε

Και τρέλαινε.

Στροβίλιζε πόθους και πεθυμιές

Και βογκητά και γέλια θρήνους και χαρές

Ο λίβας της άνοιξης ο λίβας της νιότης

Στη γειτονιά που πλαντούσε

στα στενά με τις λακκούβες

Στη γειτονιά που διψούσε

Ορμούσε στα σπίτια

Στα στενάχωρα δωμάτια

Στα κορμιά τα στεγνά

Μια τυράγνια

Ο άνεμος.

ΠΤΩΣΗ

Με της αλαζονείας

Την πορφύρα

Φορεμένη

Και τη βεβαιότητα

θρονιασμένη

περίοπτα

το μήνυμά σου

Περίμενα

Μ’ ένα κουτί στέκεις

Αρνούμενη το άνοιγμά του

Το σημαίνον ή το σημαινόμενο;..

-ποια η διαφορά εντέλει-

Τα λοιπά ας αιωρούνται

Μέρα ελπίδας μάταια

Και νύχτα αδημονεί

Το ξημέρωμα με βρήκε

Να κρυώνω

απο ανεκδοτη συλλογη της φιλης ποιητριας υπο

το ψευδωνυμον/ετερωνυμον :

" ΕΡΩΔΙΟΣ "

ΕΡΩΔΙΟΣ *

ΠΑΡΕ ΜΕ

Πάρε με μαζί σου μακριά

Στου ανύπαρκτου

Τη χώρα του ανείπωτου

Των ζωντανών βέβαια

Αν υπάρχει

Καιρό μυρίζει ο θάνατος

(πώς να ξεφύγει ποιος)

Να ταν να καλπάσω

Σε μια τρέλα να χαθώ

Ν’ αντέξω…

Γι’ αυτό σου λέω

Πάμε

Κάπου θα υπάρχει

Μια ακτή ελπίδας

Μιας ουτοπίας χώρα

Με φυτρωμένα όνειρα

ζωής

* " Ερωδιος"

ειναι ψευδωνυμο/ετερωνυμο μιας πολυ καλης φιλης ποιητριας !

Το ποιημα ανηκει σε ανεκδοτη ποιητικη της συλλογη.

Την ευχαριστω απο καρδιας,

που μου παραχωρησε την αδεια

της δημοσιευσης αυτου του ποιηματος της

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΛΕΙΑΔΩΝ...

αναρτηση... < αφιερωμενη ! > ...

SALVATORE QUASIMODO

(...το αποψινο ονειρο της Maya...)

MILANO, AGOSTO 1943

Invano cerchi tra la polvere,

povera mano, la citta e morta.

'E morta : s' e udito l' ultimo rombo

sul cuore del Naviglio. E l' usignolo

e caduto dall' antenna, alta sul convento,

dove cantava prima del tramonto.

Non scavate pozzi nei cortili :

i vivi non hanno piu sete.

Non toccate i morti, cosi rossi, cosi gonfi :

lasciateli nella terra delle loro case :

la citta e morta, e morta.

( απο τη συλλογη "Giorno dopo giorno", εκδ. "Arnoldo Mondatori Editore" -

σειρα : "Lo Specchio - I Poeti del Nostro Tempo", Verona - 1961 - 7η εκδοση)

Κ Λ Ι Κ - CLICK

στην εικονα

( goya : maya ντυμενη)

...της meril !