Δηλωνεται κατηγορηματικα οτι, ολα τα δημοσιευομενα ποιηματα, αποσπασματα ποιηματων η, και στιχοι κ.λπ. λογοτεχνικα κειμενα ειναι απο εντυπες εκδοσεις ευρισκομενες στη κατοχη του διαχειριστη αυτου του ιστολογιου. Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση, γινεται link κατ' ευθειαν στα ιστολογια στα οποια βρισκονται και οχι αναδημοσιευση τους, ακομη κι αν δεν υπαρχει σχετικο απαγορευτικο σημα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχ. ελληνες λυρικοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχ. ελληνες λυρικοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

ΛΟΓΓΟΣ


^^^
Κλικ στη φωτό



[...]
   Ένα μεσημέρι, την ώρα που ο Δάφνης έπαιζε φλογέρα και τα κοπάδια κάθονταν στον ίσκιο, η Χλόη δίχως να το νιώσει αποκοιμήθηκε. Όταν το πρόσεξε ο Δάφνης, απίθωσε τη φλογέρα και βάλθηκε να την ατενίζει ολάκερη, αχόρταγα, δίχως πιά να ντρέπεται. Συνάμα αργοψιθύριζε κρυφά : "Πώς σφάλιξαν τα μάτια της ! Τί γλυκιά που είν' η ανάσα της ! Μήτε τα μήλα, μήτε οι μυρωμένοι θάμνοι δεν τη φτάνουν. Κι όμως σκιάζομαι να τη φιλήσω- το φιλί της δαγκώνει την καρδιά και φέρνει τρέλα, σαν το καινούριο μέλι. Έπειτα, αν τη φιλήσω μπορεί να ξυπνήσει. Φλύαρα πούναι τα τζιτζίκια ! Κάνουν τόσο θόρυβο που δεν θα την αφήσουν να κοιμηθεί. Το ίδιο κι οι τράγοι, που παλεύουν και χτυπάν τα κέρατά τους. Ανάθεμα στους λύκους που δεν τους αρπάζουν ! Είναι πιό φοβιτσιάρηδες κι από αλεπούδες".
   Όσο τάλεγε αυτά, ένα τζιτζίκι κυνηγημένο από χελιδόνι έπεσε στον κόρφο της Χλόης. Το χελιδόνι που πετούσε ξοπίσω-του δεν μπόρεσε να το πιάσει, αλλά κυνηγώντας-το πέρασε κοντά της και της άγγιξε τα μάγουλα με τις φτερούγες του. Εκείνη, μη ξέροντας τι είχε συμβεί, τινάχτηκε από τον ύπνο βάζοντας δυνατή φωνή. Σαν είδε ωστόσο το χελιδόνι να πετάει εκεί σιμά, και το Δάφνη να γελάει με το φόβο της, συνήρθε από την τρομάρα κι έτριψε τα μάτια της για να διώξει τη νύστα. Τότε ακούστηκε απ' τον κόρφο της το τζιτζίκι, σαν ικέτης που ευχαριστεί για τη σωτηρία του. Πάλι ξεφώνισε δυνατά η Χλόη, και ξανά γέλασε ο Δάφνης και βρήκε πρόφαση να βάλει τα χέρια του στο στήθος της για να βγάλει το καλό το τζιτζίκι, που μήτε στην παλάμη του δε σώπασε. Η Χλόη χάρηκε όταν το είδε, το πήρε και το φίλησε' κατόπι τόβαλε ξανά στον κόρφο της, ενώ εκείνο ακόμα λαλούσε.
[...]





^^^
του Ν. Χ. Γκίκα (σ. 97)

[...]
      Δίχως την παραμικρή υποψία γι' αυτά που ήταν να γίνουν, ο Δάφνης σηκώθηκε, πήρε τη γκλίτσα του και ακολούθησε τη Λυκαίνιον. Τούτη πήγαινε μπροστά, οδηγώντας τον όσο πιό μακριά μπορούσε από τη Χλόη. Σαν έφτασαν στο πυκνότερο μέρος του δάσους τον έβαλε να καθίσει κοντά σε μιά πηγή και του είπε : "Δάφνη, αγαπάς τη Χλόη. Το ξέρω απο τις Νύμφες, που μου παρουσιάστηκαν τη νύχτα στ' όνειρό μου και μου διηγήθηκαν τα χτεσινά σου δάκρυα' αυτές με πρόσταξαν να σε σώσω, εξηγώντας σου πως γίνεται ο έρωτας. Δεν είναι φιλιά κι αγκάλιασμα κι όσα κάνουν τα κριάρια κι οι τράγοι- είν' ένα είδος πηδήματα πιο γλυκά από κείνα, γιατί η απόλαυσή τους βαστάει πιό πολλή ώρα. Αν θέλεις λοιπόν να τελειώσουν τα βάσανά σου και να γνωρίσεις τις χαρές που αποζητάς, έλα -θάσαι καλόδεχτος μαθητής μου, και για το χατίρι των Νυμφών θα σε δασκαλέψω".
   Ό Δάφνης δεν κρατιόταν από τον ενθουσιασμό. Σαν πρωτάρης γιδοβοσκός που ήτανε, νέος κι ερωτευμένος, έπεσε στα πόδια της ικετεύοντάς τη να του μάθει το γρηγορότερο την τέχνη, πως να κάνει ό,τι ποθεί με τη Χλόη. Και μάλιστα, σα νάταν να διδαχτεί κάτι αληθινά σπουδαίο και θεϊκό, της υποσχέθηκε να της δώσει ένα μικρό γίδι, τρυφερά τυριά από παχύ γάλα, καθώς και την ίδια τη γίδα. Άπαντώντας τέτοια τσοπάνικη απλοχεριά εκεί που δεν την περίμενε, η Λυκαίνιον άρχισε την εκπαίδευση του Δάφνη με τον ακόλουθο τρόπο : του είπε να καθίσει στο πλάι της έτσι όπως ήταν, και να τη φιλάει όπως κι όσο το συνήθιζε' συνάμα, φιλώντας τη, να την αγκαλιάσει και να πλαγιάσει χάμω. Αφού κάθισε εκείνη και τη φίλησε και πλάγιασε, κι αυτή τον ένιωσε σφριγηλό κι έτοιμο να δράσει, τον ανασήκωσε από κεί που ήταν ξαπλωμένος με το πλευρό, γλίστρησε τεχνικά η ίδια από κάτω του και τον οδήγησε στο δρόμο που ως τότε εκείνος γύρευε. Από κεί κι ύστερα δε χρειάστηκε πιά να του εξηγήσει όσα του ήταν άγνωστα -η ίδια η φύση τον δίδαξε τι είχε να κάνει.
    [...]. Η Λυκαίνιον ωστόσο τον κράτησε λέγοντάς του : "... Εσύ μη φοβηθείς  ωστόσο το αίμα, αλλά όταν τη πείσεις να γίνει δική σου φέρε τη σε τούτο το μέρος, ώστε κι αν φωνάξει να μην την ακούσουν, αν κλάψει να μην τη δούν, αν ματώσει να πλυθεί στην πηγή. Και να θυμάσαι, ότι εγώ σ' έκανα άντρα πριν από τη Χλόη".
[...]

(Από : "Δάφνης και Χλόη", μτφ. ΡΟΔΗ ΡΟΥΦΟΥ, εικόνες Ν. ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΚΙΚΑΣ, έκδ. ΙΚΑΡΟΣ - αθήνα Μάρτιος 1970 / α' απόσπασμα: βιβλίο α'- κεφ. 25,26 - σελ. 41,42 / β' απόσπασμα: βιβλίο γ' - κεφ. 17,18,19 - σελ. 99,100,101)








Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

Ετσι κι αλλιως παντα
θα διαφωνουμε για
το τι ειναι τεχνη.
Ενα μονο ειναι σιγουρο, τεχνη
ειναι να κανεις καθε τι παλιο
καινουργιο, να ανακαλυπτεις
νεους τροπους επικοινωνιας η
να ξεθαβεις αυτα που σκοπιμως
θαφτηκαν.
Ετσι κι αλλιως ολοι ταξιδευουμε για το ταξιδι.

Τακης Βινης

(απο : "Πνοες", 3μηνιαιο περιοδικο
λογοτεχνικης ομαδας ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ, τευχος 6)




...του Τακη Βινη
(ο πιανιστας)

Στην Αφροδιτη

Ουρανια, πολυ'υμνητη, φιλομμειδης Αφροδιτη,
θαλασσογ'εννητη, γεννητρια θεα, νυχτογλεντ'ηστρα, σεμνη,
νυχτερινη, προξενητρα, δολοπλοκα μητερα της Αναγκης'
γιατι απο σενα γινονται τα παντα, και υπεταξες συ τον κοσμο
και κυριαρχεις στα τρια μεριδια, γεννας τα παντα,
οσα στον ουρανο υπαρχουν και στη πολυκαρπη τη γη
και στον βυθο της θαλασσας, σεμνη παρακαθ'ημενη του Βακχου,
που τερπεσαι στις ευωχιες, νυμφοστολιστρα μητερα των Ερωτων,
με Πειθω ηδονοπλ'αγιαστη, κρυφη, χαριτοδοτρια,
φανερη και αφανης, ωραιοπλοκαμη, ευπατ'ερεια,
ω νυμφικη συνδειπνη θεων, σκηπτουχα, λυκαινα
τεχνοδοτρα, ανδροφιλη, περιποθητη, ζωοδ'οτειρα,
εσυ που τους ανθρωπους εζευξες με αναγκες αχαλινωτες
και το πολυαριθμο γενος των ζωων με θελγητρα ερωτομανη.



Του Ερωτος

Επικαλουμαι τον μεγαλο, αγνο, ερασμιο, γλυκυ Ερωτα,
τον ε'υτοξον, τον φτερωτο, τον πυρ'οδρομο, τον ταχυ σε ορμη,
που παιζει με τους θεους και τους θνητους ανθρωπους,
τον επιδεξιο, τον διφυλο, των παντων που κατεχει τα κλειδια,
του ουραν'ιου αιθερος, της θαλασσας, της γης, κι οσες πνοες
στους θνητους παντογ'ονες τρεφει η χλο'οκαρπη θεα,
κι οσες ο ευρυχωρος Ταρταρος εχει κι ο θαλασσ'ογδουπος ποντος'
γιατι μονον εσυ κρατας το πηδαλιον ολων αυτων.
Αλλα, μακαριε, με καθαρες διαθεσεις συνδεσου με τους μυστες,
κι αποδιωχνε απ' αυτους τις φαυλες κι αλλοκοτες ορμες.



( μτφ. Δ. Π. Παπαδιτσας - Ε. Λαδια )

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

ΑΛΚΑΙΟΣ


ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


αποσπασμα 31


Ο αντρας αυτος, που αποθυμα την εξουσια τοσο,
Θε ν' αφανιση γληγορα την πολιτεια' και τουτη
Σε κρισιμη ειναι θεση.


αποσπασμα 30


Δε νιωθω κατα που φυσαν οι αγερηδες'
Γιατι το κυμα μια αποδω και μια αποκει
Κυλαει' κ' εμεις δερνομαστε στη μεση του
Με το καραβι μας το μαυρο, απ' την τρανη
Θαλασσοταραχη πολυ υποφερνοντας.
Τη σκατσα τηνε σκεπασεν η θαλασσα
Κ' ειναι κομματιασμενο πια καθε πανι
Και σαν κουρελι κρεμεται' και τα σκοινια
Ειναι χαλαρωμενα...


( μτφ. ΗΛΙΑΣ Π. ΒΟΥΤΙΕΡΙΔΗΣ )


σημ. του blogger :

TI EXETE, ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΝΑ ΠΕΙΤΕ ?..


Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

ΣΑΠΦΩ


Αποσπασμα 4


Τ' αστερια γυρω απ' τ' ομορφο φεγγαρι
Τη φωτεινη θωρια τους παλι κρυβουν,
Οταν γεματο λαμπη επανω (σ' ολη)
Τη γη......

ασημενιο.





( μτφ. ΗΛΙΑ Π. ΒΟΥΤΙΕΡΙΔΗ )

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ


ΕΓΚΩΜΙΑ

αποσπασμα 5

ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝΕ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ α

Εκεινων, που σκοτωθηκαν στις Θερμοπυλες, ειναι
Τρισδοξαμεν' η τυχη τους κι' ωραιος ο θανατος τους.
Ο ταφος τους ειναι βωμος, κι' αντι για θρηνους εχουν
Τη θυμηση' και γινεται η λυπη παινεμα τους.
Και τετιο σαβανον αντρων γενναιων μητε η μουχλα,
Μητε κι' ο παντοχαλαστης καιρος θα το αφανιση.
Το μνημα τους για κατοικον επηρε της Ελλαδας
Τη δοξα. Κ' ειναι αποδειξη σ' αυτο κι' ο Λεωνιδας,
Ο βασιλιας της Σπαρτης,
Που στολισμα της αρετης εχει μεγαλο αφισει
Και δοξαν αναιωνια.


( απο "ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΙ", μτφ. σε στιχους ΗΛΙΑ ΒΟΥΤΙΕΡΙΔΗ,
σελις 205, αθηνα 1931 )



Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ


Δε θελω να ειναι ο στρατηγος μακρης, μηδε να κανη
Μεγαλα βηματα, μηδε να ειναι ολος περηφανεια
Για τα σγουρα του τα μαλλια και μισοξουρισμενος.
Αλλα θελω να ειναι κοντος και καπως στραβοποδης
Για να παταη τα ποδια του γερα, καρδια γεματος.


(απο : "ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΙ", κειμενο,
μεταφραση σε στιχους, εισαγωγη, βιογραφιες,
κριτικα σημειωματα του ΗΛΙΑ Π. ΒΟΥΤΙΕΡΙΔΗ,
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ - τετραμετρα, αποσπ. 60, σελις 35,
εκδ. οικος ΜΙΧΑΗΛ Σ. ΖΗΚΑΚΗ, αθηνα - 1931 )




Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ


Η Ζηνοφιλα απο τον Ερωτα το καλλος εχει παρει,
το παθος απ' την Κυπρη κι απ' τις Χαριτες τη χαρη.

***

Ω ναι, μα της Τιμως την καλλιπλοκαμη ερωτυλα κομη,
μα το μυροπνοο δερμα της Δημως, ναι, μα τη χαρη
των παιχνιδιων της Ιλιαδας και μα το αγρυπνο λυχναρι,
μαρτυρα στις αμετρητες παννυχες τελετες μου,
μια σταλα αναπνοης, Ερωτα, μου εμεινε στα χειλη ακομη'
ειμαι ετοιμος κι αυτη να σου την δωσω - αν θελεις, πες μου.

***

Τα ματια της τα γαλανα σαν τη θαλασσινη γαληνη
μας σερνουν σε ταξιδι ερωτικο μαζι με κεινη.

***

Αγρια ακονισε της Ηλιοδωρας ο Ερωτας τα νυχια:
γλυκα σε ξυνουν και εισδυουν ως της καρδιας τα μυχια.


( απο την "Παλατινη Ανθολογια" - ερωτικα επιγραμματα,
μτφ. Νικος Χ. Χουρμουζιαδης )



ΣΑΠΦΩ


Γλυκια μου μανα, δε μπορω στον αργαλειο να υφαινω πια.
Ωραιο αγορι αγαπησα και με παιδευει ο ποθος.


( απο "Αρχαια Ελληνικα Λυρικα Ποιηματα",
μτφ. Ντινου Χριστιανοπουλου )