ΕΠΕΙΔΗ...

...εκτός από ψευδο-καλλιτέχνες όλων των ειδών και φύλων... που έψαχναν, πάντα, και ψάχνουν χωρίς καμμιά αιδώ και χωρίς να ερυθριούν... για γιουκάλια και... ντίβες ανά την υφήλιο...

υπάρχουν και,
ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ / ΕΣ καλλιτέχνες / ιδες...

...στη μνήμη της Έμιλυ Ντίκινσον !!!

W. H. AUDEN (Γ. Χ. ΩΝΤΕΝ)

Στη σκιά του Βασίλη Διοσκουρίδη

A blank I loves blanky a blank you

(Auden, "One Circumlocution")

ΠΕΝΘΙΜΟ ΜΠΛΟΥΖ

Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια,
Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια.
Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει.
Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει.

Τ' αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν
"Πέθανε τώρα αυτός" στον ουρανό να γράψουν.
Μαβιές κορδέλες βάλτε στ' άσπρα περιστέρια,
Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια.

Ανατολή και δύση μου, βορρά και νότε,
Χαρά της Κυριακής, της εβδομάδας μόχθε.
Ήσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι,
Πίστευα αιώνια τη δική μας την αγάπη...

Τ' αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε'
Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.
Αδειάστε τον ωκεανό, κάψτε τα δάση,
Τίποτε πιά καλό, ποτέ, δε θα χαράξει.

[1936]


[Από : ειδική έκδοση, εκτός εμπορίου, για τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατο του Βασίλη Διοσκουρίδη (5.4.1941 - 20.12.2011) - μτφ. ΕΡΡΙΚΟΣ ΣΟΦΡΑΣ - έκδ. "Το Ροδακιό" - Δεκ. 2012 - εξώφυλλο ΧΛΟΗ ΟΜΠΟΛΕΝΣΚΙ - αντίτυπο 417/800]

HEINRICH HEINE

17

Τα δάκρυά-μου γεννούν λουλούδια
Με μιάν ολόγλυκη ευωδιά
Και γίνονται αηδονιών τραγούδια
Οι στεναγμοί μου απ' την καρδιά.

Κι αν μ' αγαπάς, όλα δικά σου
Τα λούλουδα! και στο μπαλκόνι
Και δίπλα στα παράθυρά σου
Θα γλυκοκελαϊδή τ' αηδόνι.


(Από : "ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ" του Heinrich Heine, μτφ. Νικόλαος Γεννηματάς, έκδ. "ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ" - Νοέμβριος 1997)

ΦΑΟΥΣΤ

Η μπαλάντα για τον "Βασιλιά της... > Θούλης < ..."

(από τον ΦΑΟΥΣΤ του... > Γκαίτε < ...)

Του βασιλιά της Θούλης

πεθαίνοντας χρυσό

του χάρισε η καλή του

ποτήρι έναν καιρό.

Όλα για κείνο δίνει

του κόσμου τα καλά'

όταν με κείνο πίνει

το δάκρυ του κυλά.

Σαν είταν να πεθάνει,

τις χώρες του μετρά

και χάρισμα τις κάνει

και μόνο αυτό κρατά.

Και τους ιππότες κράζει

στη σάλα την ψηλή,

στο πατρικό παλάτι

στο ακροθαλάσσι εκεί.

Και μπρος στο παραθύρι

φλόγα στερνή ρουφά

και το άγιο το ποτήρι

στο πέλαγο πετά.

Τα κύματα το αρπούνε,

το βλέπει να βυθά,

τα μάτια του σφαλούνε,

και δεν ξανάπιε πιά.

(Από: ΦΑΟΥΣΤ, μτφ.: Κωνσταντίνος 

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ - κλασσικά Παπύρου

- ΒΙΠΕΡ αρ. 1 / σ. 101,102)

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΪΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Μ. ΠΕΜΠΤΗ

" [] Ποιός, όμως, αφοσιώνεται ν' αποδείξει κάτι στο οποίο δεν πιστεύει ή του οποίου τα κηρύγματα δεν τον ενδιαφέρουν;"

^^^

(Ο Μυστικός Δείπνος)

Θεοφάνης ο Κρης

"Η πρώτη έκδοση του Kristus och Judas φέρει την εξής κατηγορική προμετωπίδα, το νόημα της οποίας έμελλε να διαπλατύνει τερατωδώς, χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Νιλς Ρούνεμπεργκ : Όχι μόνο ένα πράγμα, αλλά όλα τα πράγματα που η παράδοση αποδίδει στον Ιούδα Ισκαριώτη, είναι ψευδή (Ντε Κουίνσι, 1857). Ακολουθώντας κάποιον Γερμανό, ο Ντε Κουίνσι διατύπωσε την άποψη πως ο Ιούδας κατέδωσε τον Ιησού Χριστό για να τον εξαναγκάσει να διακηρύξει τη θεότητά του και να πυροδοτήσει μιά εξέγερση κατά του ρωμαϊκού ζυγού' ο Ρούνεμπεργκ προτείνει μιά υπεράσπιση μεταφυσικής τάξεως. Αρχίζει επιδέξια, καταδεικνύοντας την περιττότητα της ενέργειας του Ιούδα. Παρατηρεί (όπως ο Ρόμπερτσον) πως, για ν' αναγνωριστεί ένας διδάσκαλος που αγορεύει κάθε μέρα στη συναγωγή και θαυματουργεί μπροστά σε συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων, δεν απαιτείται  η προδοσία ενός αποστόλου. Κι όμως, αυτό συνέβη. Το να υποθέσει κανείς ένα σφάλμα στην Αγία Γραφή, είναι ασύγγνωστο' εξίσου ασύγγνωστο είναι να δεχτείς ένα τυχαίο συμβάν στο πιό ανεκτίμητο επεισόδιο της παγκόσμιας Ιστορίας. Ergo, η προδοσία του Ιούδα δεν ήταν τυχαία' ήταν ένα προκαθορισμένο συμβάν, που κατέχει τη μυστηριώδη θέση-του στην οικονομία της Λύτρωσης. Και συνεχίζει ο Ρούνεμπεργκ : Όταν ενσαρκώθηκε ο Λόγος, πέρασε απο την πανταχού παρουσία στο χώρο, από την αιωνιότητα στην Ιστορία, από την απεριόριστη ευτυχία στην αλλαγή και στο θάνατο' μια τέτοια θυσία απαιτούσε το αντίστοιχό της : ένας άνθρωπος, εκπροσωπώντας όλους τους ανθρώπους, έπρεπε να προβεί σε μιά θυσία αντάξια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ιούδας Ισκαριώτης' ο Ιούδας, ο μόνος από τους αποστόλους που διαισθάνθηκε τη μυστική θεότητα και τον τρομερό σκοπό του Ιησού. Ο Λόγος είχε ταπεινωθεί ως τον εξανθρωπισμό' ο Ιούδας, μαθητής του Λόγου, μπορούσε να ταπεινωθεί ως την προδοσία (τη χειρότερη μορφή ατιμίας) και να ενοικήσει αιώνια το πυρ το εξώτερον. Η κατώτερη τάξη καθρεφτίζει την ανώτερη' οι μορφές της Γης αντιστοιχούν στις μορφές του ουρανού' οι δερματικές κηλίδες μας είναι ένας χάρτης των ακατάλυτων αστερισμών' κατά κάποιον τρόπο, ο Ιούδας αντικατοπτρίζει τον Ιησού. Εξ ου τα τριάκοντα αργύρια  και το φιλί'  εξ ου ο εκούσιος θάνατος : έτσι, είναι ακόμα πιό επάξια κολασμένος. Με αυτά τα επιχειρήματα, ο Νιλς Ρούνεμπεργκ διαφώτισε το αίνιγμα του Ιούδα."


( 2 αποσπάσματα από : "Μυθοπλασίες", κομμάτι : "Τρείς εκδοχές του Ιούδα", έκδ. "Ελληνικά Γράμματα", αθήνα 2005, μτφ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ )


σημ. :
Η υπογράμμιση με κόκκινο χρώμα του 1ου αποσπάσματος είναι του blogger.

^^^

(Ο Μυστικός Δείπνος)

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

KHALIL GIBRAN

^^^

Κλικ στην φωτό!!!

-- Δεν υπάρχει πέρα από την ομορφιά, ούτε θρησκεία, ούτε επιστήμη.

^^^

Υδατογραφία

(του Khalil Gibran)

-- Το φθινόπωρο, συγκέντρωσα όλες μαζί τις λύπες μου και τις έθαψα στον κήπο μου.
    Κι όταν ο Απρίλης ξαναγύρισε κι ήρθε η άνοιξη να παντρευτεί τη γη, ξεπρόβαλαν στον κήπο μου όμορφα λουλούδια που δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα.
    Κι ήρθαν οι γείτονές μου να τα δουν, κι όλοι μαζί μου είπαν,     "Όταν ξανάρθει το φθινόπωρο, η εποχή της σποράς, θα μας δώ-
σεις   απ' τους σπόρους αυτών των λουλουδιών για νά 'χουμε κι εμείς στον κήπο μας;"

-- Η τέχνη ειν' ένα σκαλοπάτι απ' τη φύση προς το Άπειρο.

-- Το έργο τέχνης είναι μιά ομίχλη που λαξεύτηκε σε μιά εικόνα.

-- Λαχταρώ την αιωνιότητα, γιατί εκεί θα συναντήσω τα ποιήματα που δεν έγραψα και τους πίνακες που δεν ζωγράφισα.

-- Τα πιό ιερά δάκρυά μας ποτέ δεν ανεβαίνουν στα μάτια μας.


(Από : "Άμμος και Αφρός", απόδοση ΦΩΝΤΑΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, έκδ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, αθήνα 1981 / σελ. 59, 81 και 82)

^^^

"evocation of sultana tabet" 

κάρβουνο

(του Khalil Gibran - 1908)

JULIO CORTAZAR

^^^

Έλενα Σταγκουράκη!
( Κλικ στην φωτογραφία )

Σημ. :
Η φωτογραφία είναι του καλλιτέχνη φωτογράφου ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΟΥΛΑ, κι έχει τον τίτλο "Χορογραφία"!

^^^

Κλικ στην φωτό

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΑ ΤΗ ΜΑΓΑ; Τόσες φορές έφτανε να κάνω τη βόλτα μου ακολουθώντας την οδό ντε Σαιν ως την αψίδα που βγάζει στο Και ντε Κοντί, και μόλις το σταχτί και λαδί φως που απλωνόταν πάνω στο ποτάμι μου επέτρεπε να διακρίνω τις μορφές, η λεπτή σιλουέτα της διαγραφόταν στο Πον Ντεζ Αρ, άλλοτε να πηγαινοέρχεται, άλλοτε ακουμπισμένη στο σιδερένιο κιγκλίδωμα να σκύβει πάνω στο νερό. Και ήταν εντελώς φυσικό να διασχίσω το δρόμο, να ανεβώ τα σκαλιά της γέφυρας, να μπω στο στενό της πέρασμα και να πλησιάσω τη Μάγα που μου χαμογελούσε χωρίς να δείχνει έκπληξη, πίστευε όπως κι εγώ πως οι τυχαίες συναντήσεις είναι ό,τι λιγότερο τυχαίο υπάρχει στη ζωή μας και πως οι άνθρωποι που κλείνουν ακριβή ραντεβού είναι οι ίδιοι που νιώθουν την ανάγκη να γράφουν σε χαρακωμένο χαρτί ή που ζουλάνε το σωληνάριο της οδοντόπαστας από το κάτω μέρος.


(Η πρώτη παράγραφος του κεφαλαίου 1, από : "Το Κουτσό" (RAYUELA), μτφ. Κώστας Κουντούρης, έκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ, αθήνα - Ιαν. 1988 / σ. 23)

Σημ. :
Η υπογράμμιση στο κείμενο, με κόκκινο χρώμα, είναι του blogger.

HENRI BARBUSSE

^^^^
Κλικ στην εικόνα!


Το γράμμα


Ακούει η λάμπα, κ' εγώ γράφω-σου καλή.
Μ' ανάριους χτύπους το ρολόϊ καρτεράει,
αδίσταχτα τα μάτια θέλω να σφαλί-
σω και να κοιμηθώ μαζί-σου θέλω πλάϊ...

Το φως είναι γλυκό, καίω στον πυρετό.
Ακούω μόνο τη φωνή σου αγαπημένη...
Γέλοιο στα χείλη τ' όνομά σου το κρατώ
το χάδι σου στα δάχτυλά μου μέσα μένει.

Η τελευταία η γλύκα ακόμα με μαγεύει,
και της φτωχής καρδιάς σου πνίγει-με λυγμός.
Και δεν τοξέρω καθώς είμαι μες στη ρέμβη
ποιός είναι από τους δυό που τώρα γράφει, ποιός...

(Συλλογή : Pleureuses)


(Από : "Ποιηταί της Γαλλίας", μτφ. Νίκος Στρατάκης, εκδόσεις ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ , αθήνα - Νοέμβριος 1949 / σ. 31)

CHARLES BUKOWSKI

^^^

Κλικ στη φωτό !

^^^
Κλικ στη φωτό




[...].
   Ο Στομπς έμεινε ως τις πέντε το απόγευμα. Κουτσομπόλεψαν για το γράψιμο, για το πώς οι τύποι που βρίσκονταν στην κορυφή βρωμούσαν. Τύποι σαν τον Μέιλερ, τύποι σαν τον Καπότε. Έπειτα ο Στομπς έφυγε κι ο Χένρι έβγαλε πουκάμισο, πανταλόνι, παπούτσια και κάλτσες και μπήκε ξανά στο κρεβάτι. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Τεντώθηκε και το σήκωσε. Ήταν η Λου. 
   "Τι κάνεις; Γράφεις;"
   "Σπανίως γράφω".
   "Πίνεις;"
   "Ξεθυμαίνω".
   "Νομίζω ότι σου χρειάζεται νοσοκόμα".
   "Πάμε στις κούρσες απόψε;"
   "Εντάξει. Πότε θα περάσεις;"
   "Στις εξίμισι, καλά είναι;"
   "Καλά είναι στις εξίμισι".
   "Γειά σου, τότε".
   Τεντώθηκε στο κρεβάτι. Λοιπόν, ωραία ήταν που ξανάσμιξε με τη Λου. Ήταν ό,τι έπρεπε γι' αυτόν τούτη η κοπέλα. Είχε δίκιο, παραέπινε. Αν η Λου έπινε όσο αυτός, δε θα την ήθελε. Να 'σαι δίκαιος, φίλε μου, να 'σαι δίκαιος. Κοίτα τι έπαθε ο Χέμινγουεϊ που διαρκώς καθόταν μ' ένα ποτό στο χέρι. Κοίτα το Φώκνερ, κοίτα τους όλους. Ε, σκατά.
   Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Το σήκωσε.
   "Τσινάσκι;"
   "Ναι;"
   Ήταν η Τζανέσα Τιλ, η ποιήτρια. Είχε ωραίο κορμί, αλλά δεν είχε πλαγιάσει ποτέ μαζί της.
   "Θέλω να 'ρθεις για φαγητό αύριο βράδυ".
   "Έχω σταθερή σχέση με τη Λου", της είπε. Θεέ μου, σκέφτηκε, είμαι πιστός. Θεέ μου, σκέφτηκε, είμαι καλό παιδί. Θεέ μου.
   "Πάρ' τη μαζί σου".
   "Το θεωρείς σωστό;"
   "Απ' τη μεριά μου δεν υπάρχει πρόβλημα".
   "Άκου, θα σου τηλεφωνήσω αύριο. Θα σου πω αν θα έρθω".
   "Έκλεισε το τηλέφωνο και ξανατεντώθηκε. Για τριάντα χρόνια, σκέφτηκε, ήθελα να γίνω συγγραφέας και τώρα που είμαι συγγραφέας, τι σημαίνει;
   Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Ήταν ο Νταγκ Έσλεσαμ, ο ποιητής.
   "Χανκ, παλιόφιλε...".
   "Ναι, Νταγκ;"
   "Δεν έχω μία, παλιόφιλε, χρειάζομαι ένα πεντοδόλαρο, παλιόφιλε. Δωσ' μου ένα πεντοδόλαρο".
   "Νταγκ, τ' άλογα μ' έχουν ξετινάξει. Έχω μείνει εντελώς ταπί".
   "Α", είπε ο Νταγκ.
   "Συγγνώμη, παλιόφιλε".
   "Ε, δεν πειράζει", είπε κι έκλεισε.
   Ο Νταγκ του χρωστούσε ήδη δεκαπέντε δολάρια. Ωστόσο είχε τα πέντε κι ίσως έπρεπε να του τα δώσει. Ο Νταγκ πιθανότατα την έβγαζε με σκυλοτροφές. Δεν είμαι καλός άνθρωπος, σκέφτηκε. Θεέ μου, τελικά δεν είμαι καθόλου καλός άνθρωπος.
   Τεντώθηκε στο κρεβάτι, ικανοποιημένος μες στη μικρότητά του.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΦΗ ΚΑΛΑΦΑΤΙΔΗ

(Απόσπασμα από : "βρώμικος κόσμος", διηγήματα - επιλογή από το Hot Water Music, μετάφραση : Εφη Καλαφατιδη και Γιώργος Μπλάνας, έκδ. "ΑΠΟΠΕΙΡΑ" - αθήνα 1988 /διήγημα : ΒΑΛΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΟΤΑΝ ΘΑ ΚΑΙΓΕΣΑΙ - σελ. 91,92)

OCTAVIO PAZ

Κλικ... >> Παραμύθι δυο κήπων << ...

Κι άλλο Κλικ... >> Μούτρα << ...

* * * * * * *

ANNE STEVENSON

Sous-entendu

Μη νομίζεις
οτι δεν ξέρω
πως καθώς μου μιλάς
το χέρι του μυαλού σου
μου αφαιρεί διακριτικά
τις κάλτσες μου,
και με επιδέξιες,
τυφλές κινήσεις
ανεβαίνει κατά μήκος
του ποδιού μου.

Μη νομίζεις
οτι δεν ξέρω
οτι ξέρεις
ότι καθετί που λέω
είναι ένα ένδυμα.


Πηγή : η ίδια, καθώς η προηγούμενη ανάρτησή μου

* * * * * * *

του Γιώργου Ρόρρη !

^^^

Κλικ στη ζωγραφιά!

ANNE SEXTON

Όταν ο άντρας εισχωρεί στη γυναίκα

Όταν ο άντρας 
εισχωρεί στη γυναίκα,
όπως αλλεπάλληλα κύματα
που δαγκώνουν την ακτή,
πάλι και πάλι,
και η γυναίκα ανοίγει το στόμα
της από ηδονή
και τα δόντια της λάμπουν
σαν το αλφάβητο,
ο Λόγος εμφανίζεται
αρμέγοντας εν' αστέρι,
και ο άντρας
μέσα στη γυναίκα
δένει έναν κόμπο
ώστε ποτέ πιά
να μη χωρίσουν
και η γυναίκα 
αναρριχάται σ' ένα λουλούδι
και καταπίνει τον στήμονά του
και ο Λόγος εμφανίζεται
και απελευθερώνει τα ποτάμια 
τους.

Αυτός ο άντρας,
αυτή η γυναίκα
με τη διπλή τους πείνα,
προσπάθησαν ν' αγγίξουν 
το παραπέτασμα του Θεού
και γιά μιά στιγμή
το κατάφεραν,
όμως ο Θεός
μέσα στη διαστροφή Του
λύνει τον κόμπο.


(Αναδημοσίευση από : εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ" - 9/10 Φεβρ. 2013 -
Νσυν βιβλιοδρόμιο - σελίς 24 / μτφ. Χάρης Βλαβιανός : "Ανθολογία Ερωτικής Ποίησης", έκδ. ΠΑΤΑΚΗ - αθήνα 2013)

* * * * * * *

JOACHIM SARTORIUS

^^^

ΚΛΙΚ στην φωτό

ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ

Μιά Αιγυπτία
δεν άφησε ποτέ Έλληνα να την φιλήσει.
Φοβόταν πως θα χάσει τη λαλιά της.
Στίχους έγραφε όμως.
Στίχους έσκιζε η κρυόγρια.
Για τα λευκά σου πόδια
άφησε τα μαλλιά της να μακρύνουν.

Δεν είμαι άλλο από αυτά, έλεγε, στήθια,

σύκο, μπούκλες. Φοινικωτά μάτια.

Παλιά (σ' άλλους καιρούς) όλοι σιωπούσαν

σαν τα έδειχνε.

Η γραφή ακολουθούσε την ανάσα της,

βήμα με βήμα τα αποτυπώματα

ανάμεσα στα σκέλια, μαδημένα από

μαύρα οβάλ. Αχ, τα βαριά τα κρόσσια της βροχής.

Ησυχάζει. Αυτός ο στίχος είναι μιά σκιά της αγάπης.

(Από : "ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ" - Ένας Κύκλος, μτφ. ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ, ζωγραφιές και σχέδια ANNA BOGHIGUIAN, έκδ. ΡΟΔΑΚΙΟ, αθήνα Οκτ. 1999 / σ. 24)


* " Ο κύκλος ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ επικεντρώνεται γύρω από τη μορφή του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη και της γενέθλιάς του πόλης. Τα πρώτα ποιήματα γράφτηκαν μετά από ένα ταξίδι που έκανα το 1986 από την Κύπρο προς την Αλεξάνδρεια, στους τόπους του ποιητή. Τέσσερα από τα ποιήματα του κύκλου, που έγραψα από το 1986 μέχρι το 1996, δημοσιεύτηκαν στη συλλογή Der Tisch wird kalt. "

JOACHIM SARTORIUS

( Από την ενότητα  "Παρατηρήσεις" που βρίσκονται στη σελίδα 47 της ίδιας, ως ανωτέρω, έκδοσης )

^^^

της Anna Boghiguian (υδατογραφία)

Κ Λ Ι Κ στην ζωγραφιά!!!

* * * * * * *

OCTAVIO PAZ (II)

^^^

Κ Λ Ι Κ στην φωτό !

[...]
Η εφηβεία αποτελεί ρήξη με τον παιδικό κόσμο και στιγμή ανάπαυλας μπροστά στον κόσμο των ενηλίκων. Ο Σπράνγκερ αναφέρει τη μοναξιά ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της εφηβείας. Ο μοναχικός Νάρκισσος είναι η ίδια η εικόνα του εφήβου. Κατά την εφηβεία ο άνθρωπος αποκτά για πρώτη φορά συνείδηση της μοναδικότητας του. Παρεμβαίνει όμως και πάλι η διαλεκτική των αισθημάτων. Η εφηβεία, ως άκρα συνειδητοποίηση του εαυτού μας, μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με την απολησμονιά του εαυτού μας, με την πλήρη παράδοση. Γι' αυτό η εφηβεία δεν είναι μόνο η ηλικία της μοναξιάς, αλλά και η εποχή των μεγάλων ερώτων, του ηρωισμού και της θυσίας. Δικαιολογημένα ο λαός φαντάζεται τον ήρωα και τον εραστή ως εφηβικές μορφές. Η εικόνα του εφήβου ως όντος μοναχικού, κλεισμένου στον εαυτό του, κατατρυχόμενου από τον πόθο ή τη δειλία, έχει πάντα σχεδόν ως αντίποδα την παρέα των νέων που χορεύουν, τραγουδούν ή περπατούν όλοι μαζί. Ή του ζευγαριού που σουλατσάρει  κάτω από πράσινες δενδροστοιχίες. Ο έφηβος ανοίγεται στον κόσμο: στον έρωτα, στη δράση, στη φιλία, στον αθλητισμό, στον ηρωισμό. Η λογοτεχνία όλων των λαών της εποχής μας -με ενδεικτική εξαίρεση την ισπανική, όπου οι νέοι εμφανίζονται μόνο ως αλήτες ή ορφανοί- είναι γεμάτη από μοναχικούς εφήβους, που επιζητούν επικοινωνία μέσω του γάμου, της στράτευσης, της υποταγής σε ένα όραμα. Η εφηβεία είναι το νυχτέρι των όπλων προτού βγείς στον κόσμο της δράσης.
[...]
Η διαλεκτική της μοναξιάς -"the twofold motion of withdrawal-and-return", η αμφίδρομη κίνηση παλίρροιας και άμπωτης, κατά τον Τόυνμπη- διαγράφεται ευκρινώς στην ιστορία όλων των λαών. Ίσως οι αρχαίες κοινωνίες, απλούστερες από τις δικές μας, να αποτελούν πιό εύγλωττα παραδείγματα αυτής της αμφίδρομης κίνησης.
[...]
Το αίσθημα της μοναξιάς, η νοσταλγία ενός σώματος απ΄όπου μας ξερίζωσαν, είναι νοσταλγία χώρου. Σύμφωνα με μιά πανάρχαια αντίληψη που απαντά σε όλους σχεδόν τους λαούς, ο χώρος αυτός δεν είναι άλλος από το κέντρο του κόσμου, από τον ομφαλό της γης. Συχνά με τον τόπο αυτό ταυτίζεται ο παράδεισος... [...]
[...]
Κάθε ετοιμοθάνατη κοινωνία ή κοινωνία που κινδυνεύει να μείνει στείρα επιζητεί τη σωτηρία της δημιουργώντας έναν μύθο λύτρωσης, που είναι ταυτόχρονα μύθος γονιμότητας, δημιουργίας. Μοναξιά και αμάρτημα ανάγονται σε "κοινωνία" και γονιμότητα. Και η δική μας κοινωνία δημιούργησε το μύθο της. Η στειρότητα του αστικού κόσμου οδηγεί στην αυτοκτονία ή σε ένα πρότυπο δημιουργικής μέθεξης. Αυτό είναι, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Ορτέγα ι Γκασέτ, το "θέμα των καιρών μας" : η ουσία των ονείρων μας και το νόημα των πράξεων μας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την αξίωση να σκέπτεται εν εγρηγόρσει. Αυτός όμως ο στοχασμός εν εγρηγόρσει είναι που μας έχει οδηγήσει στους δαιδάλους ενός εφιάλτη, όπου τα κάτοπτρα της λογικής πολλαπλασιάζουν τους θαλάμους των βασανιστηρίων. Αν ποτέ κατορθώσουμε να βγούμε, θα διαπιστώσουμε ότι ονειρευόμασταν μ' ανοιχτά τα μάτια κι ότι τα όνειρα της λογικής είναι αποτρόπαια. Ίσως τότε ξαναρχίσουμε να ονειρευόμαστε με τα μάτια κλειστά.



(Αποσπάσματα από : "Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ", κεφ. : "Η Διαλεκτική της Μοναξιάς", μτφ από τα ισπανικά : Ντιάνα Μπόμπολου, Eκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, αθήνα - Δεκ. 1995 / σελ. 273, 275, 279 και 284-285 αντίστοιχα)

* * * * * * *

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ

"Το μπαλκόνι"

Μιά εξαιρετική μετάφραση, από τον Καθηγητή του Ιονίου Παν/μίου, ποιητή και μεταφραστή,

ΓΙΩΡΓΟ ΚΕΝΤΡΩΤΗ !

^ ^ ^
Κ Λ Ι Κ στην εικόνα!!!


* * * * * * *

RIMBAUD ARTHUR

^^^

Κ Λ Ι Κ στην φωτό

^^^
Κ Λ Ι Κ στην φωτό

Φωνήεντα

Α μαύρο, Ε άσπρο, Ι κόκκινο, Ο μπλάβο, Υ σμαραγδί,
θα ειπώ πως ήρθετε κρυφά στον κόσμο μιά φορά.
Α μαύρος χνουδωτός κορσές σ΄έντομα αστραφτερά
που σ' ανυπόφορες βρωμιές γυροβολούνε ομάδι,

ισκιεροί κόρφοι. Ε βαποριών, σκηνών ασπράδα τόση,
ρήγας λευκός, παγωτατζή δόρυ, ρίγη ανθών.
Ιώτα πορφύρες, αιμόφτυσμα, γέλοιο ωραίων χειλιών 
σ' ώρα θυμού ή μάνητας που έχουμε μετανιώσει.

Υ, κύκλος, θεϊκοί παλμοί σε θάλασσα αγριεμένη,
αγρών σιγή με ζωντανά, ειρήνη τυπωμένη
αλχημικά, σε μέτωπα μεγάλα και σοφά.

Ο, σάλπιγγα που ξαπολνά στριγγές δαιμονισμένες,
Κόσμων κι Αγγέλων σιωπές μακροταξιδεμένες.
Ω μέγα, από τα μάτια Του ακτίνα βιολετιά!


(από : "ΠΟΙΗΤΑΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ", μτφ. ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΑΚΗ,
σελίς 238)

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το φιλμ... > Ε Δ Ω < ... !

Ανάρτηση αφιερωμένη,
στην φίλη Σ. Κ.

CORTAZAR JULIO

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ

Αν όλα γύρω είναι καρδιά και χαλινάρια λεύτερα
και φέγγουνε τα πρόσωπα φως του μεσημεριού,
αν μες στο δάσος των λογχών μικρά παιδάκια παίζουν
και κάθε δρόμο και στενό τα κέρδισε η ζωή,

δε βρίσκεσαι στην Ασουνσιόν ούτε στο Μπουένος Άιρες
μα ούτε και που βρίσκεσαι σε λάθος αεροδρόμιο'
το τέλος της πορείας σου δε λέγεται Σαντιάγο,
αλλιώτικο έχει όνομα κι όχι Μοντεβιδέο.

Τον άνεμο της λευτεριάς τον είχες για πιλότο
και η πυξίδα του λαού σού 'δειξε το βορρά.
Χέρια απλωμένα κι ανοιχτά εσένα περιμέναν.
Γυναίκες σε περίμεναν και άντρες και παιδιά,

που όλοι μαζί υψώσανε, όλοι μαζί το μέλλον
κι όλοι μεταμορφώθηκαν μέσα τους τελικά.
Ενώ η νύχτα η μακριά, της ατιμίας η νύχτα,
στης λήθης την απέχθεια χάθηκε οριστικά.

Τη βλέπετε από ψηλά, αυτή είναι η Μανάγουα,
ολόρθη μες στα ερείπια κι ωραία μες στα ρημάδια,
φτωχή όπως και τ' άρματα όλων των μαχητών της,
πλούσια όπως ήτανε το αίμα των παιδιών της.

Ναι ταξιδιώτη, κοίταξε : η πόρτα είναι ανοιχτή,
η χώρα πιά ολόκληρη απέραντο είναι σπίτι.
Όχι, όχι δε βρέθηκες σε λάθος αεροδρόμιο :
Έμπα, στ' αλήθεια βρίσκεσαι μέσα στη Νικαράγουα.


(από : "ΜΠΡΕΝΤΑ ΡΟΤΣΑ ΤΟΣΟ ΒΙΑΙΑ ΓΛΥΚΙΑ", μτφ. Νάνα Παπανικολάου, έκδ. "ΓΝΩΣΕΙΣ", αθήνα - Νοέμβριος 1987)

(της... > Miriam Guevara < ...)

^^^

1.- ΚΛΙΚ στη ζωγραφιά 
2.- ΚΛΙΚ στο όνομα της ζωγράφου

VERLAINE PAUL

^ ^ ^

ΚΛΙΚ στην εικόνα

Κλάμα μες στην καρδιά μου...

Βρέχει σιγά πάνω στην πόλη

Αρθούρ Ρεμπώ

Το δάκρυ στην καρδιά μου στάζει
καθώς πάνω στην πόλη βρέχει.
Τί νάναι τούτο το μαράζι
που την καρδιά μου την σπαράζει;

Ώ !  τί γλυκά πέφτει η βροχή
κάτω στη γη, πάνω στη στέγη!
Για τη στενάχωρη ψυχή,
ώ !  το τραγούδι σου βροχή!

Κλαίει η καρδιά χωρίς αιτία,
ετούτη που έχει σιχαθεί.
Μα πώς! καμμία προδοσία;
Δίχως αιτία αυτή πενθεί.

Χειρότερα έχει λαχταρήσει
που δε γνωρίζει το γιατί,
δίχως αγάπη δίχως μίση,
έχει η καρδούλα μου πενθίσει!

(Romances sans paroles)


(από : "ΠΟΙΗΤΑΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ", μτφ. ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΑΚΗ* / σ. 271)


* Για τον μεταφραστή ΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΑΚΗ, διαβάστε... > Ε Δ Ω < ... !