PABLO NERUDA

VIII

Δεν σ΄αγαπάω σαν να ήσουν ρόδο από αλάτι, τοπάζι,
ή βέλος από γαρύφαλλα που πολλαπλασιάζουν τη φωτιά :
σ' αγαπώ όπως αγαπιούνται κάποια σκοτεινά πράγματα,
μυστικά, μεσ' την σκιά και στην ψυχή.

Σ' αγαπάω σαν το φυτό το ανάνθιστο που φέρνει
μέσα του, κρυμμένο, το φώς εκείνων των λουλουδιών,
και χάρις στην αγάπη σου ζη σκοτεινό στο σώμα μου
το πιεσμένο άρωμα που ανέβηκε απ' τη γη.

Σ' αγαπάω χωρίς να ξέρω πώς, ούτε πότε, ούτε από πού.
σ' αγαπάω έτσι ίσια χωρίς προβλήματα ούτε αλαζονεία :
έτσι σ' αγαπάω γιατί δεν ξέρω ν' αγαπάω αλλιώς.

Έτσι μονάχα, μ' αυτό τον τρόπο, όπου ούτε είμαι ούτε είσαι,

τόσο κοντά που το χέρι σου πάνω απ' το στήθος μου γίνονται ένα,     

τόσο κοντά που κλείνονται τα μάτια σου με τον ύπνο μου.

(από τη συλλογή ΕΚΑΤΟ ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΟΝΕΤΑ, ενοτητα : ΠΡΩΙ)


ΕΔΩ  Σ' ΑΓΑΠΑΩ

Εδώ σ' αγαπώ.
Μέσα στα σκιερά πεύκα ξετυλίγεται ο άνεμος
φωσγορίζει το φεγγάρι πάνω στα φευγαλέα νερά.
Διαβαίνουν οι μέρες όμοιες κυνηγώντας η μιά την άλλη.

Σε ξετυλίγει η ομίχλη μέσα σε ορχηστρικές μορφές.
Ένας ασημένιος γλάρος, ξεκρεμιέται απ' το ηλιοβασίλεμα.
Μερικές φορές ένα ιστίο. Ψηλα, ψηλά αστέρια.

Ω ! ο μαύρος σταυρός ενός καραβιού. Μόνος
κι' η ψυχή μου είναι υγρή.
Ονειρέψου ξανά και ξανά την μακρυνή θάλασσα.
Αυτό είναι ένα λιμάνι.
Εδώ σ' αγαπώ.

Εδώ σ' αγαπώ και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας.
Σ' αγαπώ ακόμα και μέσα σ' αυτά τα ψυχρά πράγματα.

Πολλές φορές πηγαίνουν τα φιλιά μου σ' αυτά τα βαρειά καράβια,

που τρέχουν μέσα στη θάλασσα ως εκεί που δεν φτάνουν.

Εγώ πιά βλέπω τον εαυτό μου ξεχασμένο σαν αυτές τις παληές

                                                                                         άγκυρες.

Είναι πιό θλιβερά τα μουράγια όταν δένεται η νύχτα.
Κουράζεται η ζωή μου ανώφελα πεινασμένη.
Αγαπώ ό,τι δεν έχω. Είσαι εσύ τόσο αλαργινή.
Ο κορεσμός μου παλεύει με τα αργά σούρουπα.
Όμως η νύχτα φτάνει κι αρχίζει να μου τραγουδάει.
Το φεγγάρι στροβιλίζει τον κύκλο του ονείρου του.
Με κοιτάζουν με τα μάτια τους τ' αστέρια πιό μεγάλα.
Και όπως εγώ σ' αγαπάω, τα πεύκα μεσ' τον άνεμο,

θέλουν να τραγουδήσουν τόνομά σου με τα συρμάτινα φύλλα τους.

(από τη συλλογή 20 ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ)

[ Από PABLO NERUDA - Ποιήματα, έκδοση ΤΟΛΙΔΗΣ, μτφ. από τα ισπανικά : ΑΝΝΑΣ ΒΑΛΒΗ / CLOE VARELA DOCAMPO, αθήνα - Δεκ. 1971, σελ. 118/119 και 97 αντίστοιχα ]

PABLO NERUDA

PABLO NERUDA

ΣΚΥΦΤΟΣ ΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ...

Σκυφτος στο δειλινο ριχνω τα διχτια μου τα θλιμμενα

στα ωκεανεια ματια σου.

Εκει αποσυρεται και φλεγεται μεσα στην πιο ψηλη φωτια

η μοναξια μου που τιναζει τα χερια της σα ναυαγος.

Κανω σινιαλα κοκκινα στα ματια σου που απουσιαζουν

και κυματιζουν σαν τη θαλασσα στα ποδια ενος φαρου.

Μονο σκοταδια κρυβεις μεσα σου, γυναικα μακρινη, δικη μου

κι απο το βλεμμα σου αναδυεται καμια φορα η ακτη του τρομου.

Σκυφτος στο δειλινο ριχνω τα διχτια μου τα θλιμενα

σ' αυτη τη θαλασσα που αναταραζει τα ωκεανεια ματια σου.

Τα νυχτοπουλια ραμφιζουνε τα πρωτα αστερια

που σπινθηριζουν οπως η ψυχη μου οταν σ' αγαπω.

Καλπαζει η νυχτα στη φοραδα της τη σκοτεινη

σκορπιζοντας γαλαζια σταχια πανω στους αγρους.

μτφ. ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

(απο : "Συγχρονη Ποιητικη Ανθολογια", καλλιτεχνικη επιμελεια

Αναστασιος Καρακουσης, εκδ. "εκδοσεις αναστασιος καρακουσης, αθηνα - 1995)

PABLO NERUDA

...ζωγραφικη Μινωα Αργυρακη

ΚΛΙΚ... στον πινακα!

ΓΙΟΦΥΡΙΑ

Γιοφυρια - τοξα ατσαλινα γαλαζια οπου ερχονται οσοι

περνουν ν' αποχαιρετιστουνε,

- πανω τα τραινα

- κατω τα νερα,

αρρωστοι ενα μακρυ ταξιδι για να συνεχισουν

που αρχιζει, συνεχιζεται και ποτε δεν τελειωνει.

Ουρανοι - ψηλα - ουρανοι,

και πουλια που περνουν

χωρις να σταματουν, ταξιδευοντας οπως

τα νερα και τα τραινα.

Πανω σας ποια καταρα εχει πεσει?

Τι περιμενετε μες στην πυκνη και μακρυα νυχτα,

με τα χερια ανοιγμενα οπως παιδακι

που με τον ερχομο της αδερφης του πεθαινει?

Ποια καταρας φωνη παθητικη και μαυρη

πανω σας απλωσε τα φτερα της,

για να συνεχισουν

το ταξιδι τους που ποτε δεν τελειωνει

τα τοπια κ' η ζωη κ' η γη και ο ηλιος,

τα νερα και τα τραινα,

ενω η ακινητη αγωνια του ατσαλιου βουλιαζει

πιο βαθια μες στη γη και πιο βαθια την καρφωνει.

μτφ. Αρης Δικταιος

ΔΑΝΑΗ (DANAI) ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

...τραγουδα δυο, μελοποιημενα απο την

ιδια, ποιηματα του Pablo Neruda :

...κι ενα πασιγνωστο παλιο ελληνικο τραγουδι σε remix,

γιατι, οπως ενας παλιος στιχος, που θυμαμαι,

ελεγε : "μνημες, σιωπες μετρουν τα χρονια"

ΚΛΙΚ

...στην φωτο!

PABLO NERUDA - LOPE DE VEGA

... σε μεταφραση του ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ!

<<< Σιμον ντε Μπωβουαρ

φωτογραφια του

... < Art > ...Shay

ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΟΡΜΙ...

Της γυναικας κορμι, μερια λευκα, λευκοι λοφοι,

του δωρου η σταση σε κανει της γης ομοιο.

Το κορμι μου, ενος βαρβαρου ξωμαχου, με το υνι του

εκανε ο γιος απο τα σπλαχνα της γης να ξεπηδησει.

Ημουνα μονος, σα βαραθρο. Τα πουλια μ' αποφευγαν,

η νυχτα, με τη δυναμην ολη της με καταχτουσε.

Για να επιζησω ως οπλον επρεπε να σε χαλκεψω,

κ' εισαι το βελος του τοξου μου, της σφεντονας μου η πετρα.

Μα της εκδικησης η ωρα περνα, και σ' αγαπω, ω σωμα,

πλασμενο απο πετσι και βρυο, απο απληστο και στ'ερεο γαλα!

'Αι, των βυζιων το σκευος! 'Αι, της απουσιας τα ματια!

'Αι, ροδα του αιδο'ιου! Κ' η αργη λυπημενη φωνη σου!

Μεσα στη χαρη σου θα παραμεινω, κορμι της γυναικας.

Ω διψα, επιθυμια απεραντη, χωρις σκοπο δρομε!

Ρευματα σκοτεινα οπου μια αιωνια διψα τρεχει

κ' η κουραση μαζι, μαζι κι ο απειρος πονος.

( απο την "ανθολογια παγκοσμιου ποιησεως", του ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ )

... < Γιωργος > ...ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

στη... < Χ Ι Λ Η > ... !

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ

ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ

Οταν δεν μπορω να κοιταξω το προσωπο σου

κοιταζω τα ποδια σου.

Τα ποδια σου οστε'ι'να τοξα,

τα δυνατα μικρα σου ποδια.

Ξερω πως σε στηριζουν,

και το γλυκο σου βαρος

πανω σ' αυτα ορθωνεται.

Η μεση και τα στηθη σου,

η διπλασιασμενη πορφυρα

των θηλων σου,

η κοχη των ματιων σου

που εχουν αρχισει να πετανε,

το πλατυ σου στομα το φρουτωδες,

τα κοκκινα μαλλια σου,

μικρος μου πυργος.

Ωστοσο δεν αγαπω τα ποδια σου

παρα μονο γιατι περπατησαν

πανω στη γη και πανω

στον ανεμο και πανω στο νερο,

μεχρι να με συναντησουν.

ΤΟ ΕΝΤΟΜΟ

Απο τους γοφους σου ως τα πελματα σου

θελω να κανω ενα μακρυ ταξιδι.

Ειμαι πιο μικρος κι απο εντομο.

Προχωρω απ' αυτους τους λοφους,

εχουν το χρωμα της βρομης,

εχουν σημαδια πολυ λεπτα

που μονο εγω γνωριζω,

εκατοστα καμενα,

ωχρες προοπτικες.

Εδω υπαρχει ενα βουνο.

Ποτε δε θα φυγω απ' αυτο.

Ω το γιγαντιο μουσκλι!

Κι ενας κρατηρας, ενα τριανταφυλλο

απο φωτια που εχει παρει υγρασια!

Τα ποδια σου κατεβαινω

σαν να γνεθω μια σπειρα

η ταξιδευω κοιμισμενος

και φτανω στα γονατα σου

με τη στρογγυλη σκληραδα

σαν να φτανω στις στερεες κορυφες

μιας διαφανης ηπειρου.

Απο τα ποδια σου γλιστραω,

στα οχτω ανοιγματα

αναμεσα στα μυτερα, αργοκινητα,

σε σχημα χερσονησων, δαχτυλα σου,

κι απο αυτα στο κενο

του λευκου σεντονιου

πεφτω, ψαχνοντας τυφλος

και πεινασμενος το περιγραμμα σου

καυτου αγγειου!

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Ο ανεμος ειν' αλογο :

ακου το πως τρεχει

στη θαλασσα, στον ουρανο.

Θελει να με παρει : ακου

πως περιτρεχει ολη τη γη

για να με παρει μακρια.

Κρυψε με στην αγκαλια σου

γι' αυτη τη νυχτα μονο,

που η βροχη θρυμματιζει

πανω στη θαλασσα και στη στερια

τα αμετρητα στοματα της.

Ακου πως ο ανεμος

με καλει καλπαζοντας

για να με παρει μακρια.

Με το μετωπο σου στο μετωπο μου,

με τα χειλη σου στα χειλη μου,

δεμενα τα κορμια μας

στον ερωτα που μας καιει,

ασε τον ανεμο να φυγει

χωρις να με παρει μαζι του.

Ασε τον ανεμο να φυγει

αφροστεφανωμενος,

να με καλει και να με ψαχνει

καλπαζοντας μες στο σκοταδι,

κι εγω, βυθισμενος

στα μεγαλα σου ματια,

γι' αυτη τη νυχτα μονο

να ξαποσταινω, αγαπη μου.

( τα 3 πιο πανω ποιηματα, του ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ,

μτφ. ΑΓΑΘΗ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ )

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ:

... < ΕΔΩ > ...

SI TU ME OLVIDAS

Quiero que sepas

una cosa.

Tu sabes como es esto:

si miro

la luna de cristal, la rama roja

del lento orono en mi ventana,

si toco

junto al fuego

la impalpable ceniza

o el arrugado cuerpo de la lena,

todo me lleva a ti,

como si todo lo que existe,

aromas, luz, metales,

fueran pequenos barcos que navegan

hacia las islas ruyas que me aguardan.

Ahora bien,

si poco a poco dejas de quererme

dejare de quarerte poco a poco.

Si de pronto

me olvidas

no me busques,

que ya te habre olvidado.

ΑΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ

Ενα

θελω να ξερεις.

Ξερεις πως ειν' αυτο:

κοιταζω

το κρυσταλλινο φεγγαρι, το κοκκινο κλαδι

του αργου φθινοπωρου στο παραθυρο μου,

αγγιζω

πλα'ι' στη φωτια

την αταραχη σταχτη

η το ρυτιδωμενο σωμα του ξυλου,

κι ολα με φερνουν σε σενα,

λες κι ο,τι υπαρχει,

αρωματα, φως, μεταλλα,

ειναι μικρα πλεουμενα που ταξιδευουν

προς τα νησια σου που με περιμενουν.

Ωστοσο,

αν λιγο παψεις πια να μ' αγαπας

θα παψω κι εγω να σ' αγαπω λιγο λιγο.

Κι αν ξαφνικα

με ξεχασεις

μην ψαξεις να με βρεις,

θα σ' εχω λησμονησει.

( οι 4 πρωτες στροφες απο το ποιημα του ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ " Αν με ξεχασεις ", μτφ. Αγαθη Δημητρουκα )

**********

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

ΠΑΝΤΑ

Για πριν απο μενα

δε νιωθω ζηλια.

Ελα μ' εναν αντρα

στην πλατη,

ελα μ' εκατο αντρες στα μαλλια

σου,

ελα με χιλιους αντρες αναμεσα στα στηθη και στα

ποδια σου,

ελα σαν ποταμι

γεματο πνιγμενους

που συναντα μανιασμενο τη θαλασσα,

τον αιωνιο αφρο, τον καιρο!

Φερ' τους ολους

εκει οπου εγω σε περιμενω:

παντα θα ειμαστε εσυ κι εγω

μονοι πανω στη γη,

τη ζωη να παρουμε απ' την αρχη!

( αποδοση: Αγαθη Δημητρουκα )

PABLO NERUDA

Το γελιο σου

Παρε μου το ψωμι, αν θες,

παρε μου τον αγερα, μα

μη μου παιρνεις το γελιο σου.

Μη μου παιρνεις το ροδο,

τη λογχη που τιναζεις,

το νερο που ξαφνου

χυμα απ' τη χαρα σου,

το αποτομο κυμα

το ασημι που γεννας.

Ειναι σκληρος ο αγωνας μου και γυρνω

με ματια κουρασμενα

θωρωντας καποτε

τη γη που δεν αλλαζει,

μα ερχεται το γελιο σου

αναθρωσκωντας στον ουρανο γυρευοντας με

και μου ανοιγει τις πορτες

ολες της ζωης.

Αγαπη μου, στις πιο μαυρες

ωρες μου τιναζεται

το γελιο σου, κι οταν ξαφνου

δεις το αιμα μου

να λεκιαζει τις πετρες του δρομου,

γελα, γιατι το γελιο σου

θα 'ναι στα χερια μου

σα δροσερο σπαθι.

Διπλα στη θαλασσα του φθινοπωρου,

το γελιο σου ας αναβρυσει

σα συντριβανι, ολο αφρο

και την ανοιξη, αγαπη,

θελω το γελιο σου σαν

τον ανθο που προσμενα,

τον γαλανο ανθο, το ροδο

της βουερης πατριδας μου.

Γελα στη νυχτα,

στη μερα στο φεγγαρι,

γελα στις στριφτες

στρατες του νησιου,

γελα σ' αυτο το αγαρμπο

αγορι που σ' αγαπα,

μα οταν ανοιγω τα ματια και τα κλεινω,

οταν τα βηματα μου φευγουν,

οταν γυρνουν τα βηματα μου,

αρνησου-με το ψωμι, τον αγερα,

το φως, την ανοιξη,

μα ποτε το γελιο σου

γιατι θα πεθανω.

μτφ./αποδοση Ν. Χρυσοπουλος

Μην Κοιμηθεις

... < C L I C K > ...

ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ

Οταν πεφτει το φεγγαρι

θρυματισμενος καθρεφτης

ο ισκιος μεγαλωνει αναμεσα μας

οι μυθοι... ψυχοραγουν.

Μην κοιμηθεις αγαπημενη'

η πληγη μας παρασημο

μια φωτια στο φεγγαρι.

Εξω απ' το παραθυρι μας

η μερα

κι ενα μπρατσο που με δεχεται'

οταν με τυλιξε και πεταξε

ηταν σα ναμουν πεταλουδα

σ' ανθο ροδιας,

και χειλη παχνης

χωρις λογια να μου μιλησαν.

Μην κοιμηθεις αγαπημενη μου

εξω απ' το παραθυρι μας

η μερα.

*************************

ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ

... το ποιημα του, διαβαζει ο ιδιος,

ο Μαχμουντ Νταργουις

... αποτιση φορου τιμης στον Γιαννη Ριτσο,

απο τον Μαχμουντ Νταργουις

... < Μαχμουντ Νταργουις > ...