Δηλωνεται κατηγορηματικα οτι, ολα τα δημοσιευομενα ποιηματα, αποσπασματα ποιηματων η, και στιχοι κ.λπ. λογοτεχνικα κειμενα ειναι απο εντυπες εκδοσεις ευρισκομενες στη κατοχη του διαχειριστη αυτου του ιστολογιου. Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση, γινεται link κατ' ευθειαν στα ιστολογια στα οποια βρισκονται και οχι αναδημοσιευση τους, ακομη κι αν δεν υπαρχει σχετικο απαγορευτικο σημα.
Επειδη δεν επεζησε η λαγνεια του δενδρου επειδη επτωχευσε το καμακι επειδη απεθρασυνθη ο σκαρφαλωτης των νυχτεριδων επειδη υπνωττει στα χαμουρα της οινοπομπης ο τζιτζικας κατεβληθη και καταβαλλεται καθε επιγονατις και διαπομπευονται και οι δυστυχεστεροι λεοντες. Η δυσπραγια αναστεναζει και ζητει να της βγαλουν το επανωφορι της μα τα δοντια του ειναι τοσο βαρεια που πεφτουν στις καμπιες και οι νυκτοβιοι των ιπποφορβειων νεμονται τις αναμοχλευσεις των δεσποινιδων που κατοικουν ακομη στις τζ'επες των αλουργ'ιδων. Περα απ' αυτες υπαρχει μονον η κομη τους και οι σωματοφυλακες εορταζουν.
... και μετα το ποιημα του Ανδρεα Εμπειρικου : "ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ"
... επειδη,
αποψε εχουμε πανσεληνο του Φεβρουαριου :
αντι της Σονατας της Πανσεληνου του Μπετοβεν υπο τη δ/νση του Χοροβιτς ακολουθουμενη απο το ποιημα η "Σονατα της Κλιμακτηριου", του Γεωργιου Εψεντη (δειτε δυο προσφατες, προηγουμενες αναρτησεις μου),
ας ακουσουμε :
"Clair de Lune" του Ντεμπυσσυ, σε εκτελεση του 'Οιστραχ (επιλογη του blogger) και, στη συνεχεια ας διαβασουμε ενα ανθολογημενο, συγχρονο, ελληνικο... ακρως ρομαντικο... ερωτικο ποιημα, σε παραδοσιακη μορφη - συμφωνα με τους
ΣΙΜΩΣΕ ΥΣΤΕΡΑ να μου μιλησει ενας απο τους αγγ'ελους που σηκωναν τις εφτα κουπες : "ελα", μου ειπε, "να σου δειξω το τι κριθηκε για την πορνη τη μεγαλη οπο'υ θρονιαζει πανω στα νερα
και που με δαυτην ξεμυαλιστηκαν οι βασιλιαδες της γης κι οχι μονο αλλα και οι κατοικοι της γης που μεθυσανε κι εκεινοι απο το κρασι της πορνειας της."
Τοτε ηταν που με συνεπηρε το πνευμα και με πηγε σε τοπο ερημο. Ειδα καθισμενη πανω σ' ενα κοκκινο θηριο μια γυναικα. Κι ητανε το θηριο γιοματο λογια βλαστημα. Κι ειχε δεκα κερατα κι εφτα κεφαλια.
Η γυναικα ηταν ντυμενη στα πορφυρα και στα κοκκινα, παστωμενη στα μαλαματα και στα μαργαριταρια. Κρατουσε στα χερια της ενα ποτηρι χρυσο γιοματο απο τις μαγαρισιες της πορνειας της'
και στο μετωπο της επανω θωρουσες μια γραφη που 'λεγε : ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.
(απο : "ΙΩΑΝΝΗΣ - Η Αποκαλυψη" - μορφη στα νεα ελληνικα -, εκδ. "υψιλον/βιβλια", αθηνα - 11/1985, εξωφυλλο του Οδ. Ελυτη, Α' εκδοση.
Κεφ. 17, στιχοι 1-7, συμφωνα με : "Αποκαλυψις Ιωαννου".
Βιβλιοδεσια σε δερμα, μερικη μεταφορα, στο δερμα, του σχεδιου του Οδ. Ελυτη απο το εξωφυλλο της εκδοσης : Φροσω Γανιαρη )
Και ηρθε ενας απο τους εφτα αγγελους που κρατουσαν τα εφτα τασια, μου μιλησε και μου ειπε : " Ελα, θα σου δειξω την κριση της μεγαλης πορνης που καθεται στις οχθες των πολλων νερων.
> μ' αυτην πορνευτηκαν οι βασιλιαδες της γης, και οι κατοικοι της γης μεθυσαν απο το κρασι της πορνειας της ".
Και με πηρε και μ' εφερε το Πνευμα στην ερημο. Και ειδα μια γυναικα που ειταν καθισμενη σ' ενα θηριο κοκκινο, γεματο ονοματα βλαστημιας, μ' εφτα κεφαλια και δεκα κερατα.
Και η γυναικα ειταν ντυμενη στην πορφυρα και στα κοκκινα και ολοχρυση απο τα μαλαματα και με πολυτιμες πετρες και μαργαριταρια' και κρατουσε χρυσο ποτηρι γεματο σιχασιες και βρωμες της πορνειας της'
κι' απανω στο μετωπο της ειχε ονομα γραμμενο, μυστικο : ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ, Η ΜΑΝΑ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΙΧΑΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.
( απο : "Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ" - μεταγραφη -, εκδ. "Ικαρος", αθηνα - 12/66, εξωφυλλο του ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ, Α' εκδοση.
Αγαπη μου! Τουτες τις ξεχωριστες ωρες, που η ζωη μου ειναι τοσο κοντα στο θανατο και τα χερια μου ειναι τοσο μακρια απ' τα δικα σου...
Αληθεια, μεσα στα γραμματα που θα σου στελνω με το ταχυδρομειο, μην περιμενεις να βρεις τιποτα απ' την αληθινη μου ζωη. Απ' το χαρακωμα δεν στελνουνται γραμματα. Μοναχα κατι τυπωμενες καρτες γαλαζιες - ταχυδρομικος τομευς 906. Ειμαι καλα σε χαιρετω - κι αυτες θα περνανε πρωτα απο τα χιλια-δυο τσιμπλιαρικα ματογυαλια της λογοκρισιας ωσπου να φτασουνε στ' αγαπημενα μου τα δικα σου τα ματακια. Το λοιπον μοναχα σε τουτα εδω τα χερογραφα θα σημειωνω τις εντυπωτικες στιγμες τουτης της ζωης, οπως θα τις δω να περασουν απ' το μεσα μου κι απ' τον οξω κοσμο. Χρονολογιες και τοποθεσιες δε σου βαζω. Γιατι δεν υπαρχουν πια τετοια πραματα. Ολες μας οι μερες εδω πανου ειναι απαραλαχτες μες στην ασκημια τους. Κανενα σημαδι δεν αλλαζει τη φυσιογνωμια της μιανης απ' την αλλη ουτε και τη σημασια της. Ολες τους περνανε σα μιαν ατελειωτη, αργοκινητη λιτανεια απο μερες και νυχτες ανυποφορα ιδιες κι απαραλλαχτα αδειανες. Βαλε στο νου σου εναν κυκλο - κομπολο'ι΄ απο ασπρες και μαυρες χαντρες, μιαν ασπρη μια μαυρη, που συναλλαζουνται χωρις τελειωμο και χωρις νοημα. Βαριεστισμος! Το ιδιο κι οι τοποθεσιες. Λεξεις ξενικες, συμβολα, γραμματα του αλφαβ'ητου και νουμερα. Σημαδια συνθηματικα που εχουν τη σημασια τους μοναχα μεσα στους επιτελικους χαρτες.
Μα κοντα σου δεν ηταν ετσι, αχ, δεν ηταν ετσι. Εκει καθε μερα και καθε ωρα και καθε στιγμη, ειχε την ατομικοτητα της. Ηταν ολες τους, ολες, τοσο πλουσια χρωματισμενες, ετσι ζεστες απο εκφραση και σπαρταριστη ζωη, που θα μπορουσα και τωρα δα να καλεσω την καθεμι'α τους με τ' ονομα της και με τα δικα της σημαδιακα περιστατικα.
[... ].
Φορουσες μια μερα ενα συμπαθητικο καπελλακι, μαυρο μεταξωτο με κοκκινο μπορ, και πορπατουσες με κεινο το κοντο βιαστικο σου βημα. Οπως κανουν τα πουλια σα δοκιμαζουν να χαμωπορπατηξουν. Ηταν ανημερα της Λαμπρης και παντου ηταν ανασταση και φως. Τα καστανα εξυπνα ματια σου γελουσαν και μου 'φερνες ενα τσαμπι πασχαλιας. Κι ηταν Κυριακη τρεις τ' απογεμα.
Τις καλες τις αγαπημενες μας ωρες...
Δω περα ολα ειναι τα ιδια. Κουραστικα, απαραλλαχτα, σιωπηλα και τρομερα. Ο χρονος εχει σταθει. Η γης δε γυριζει πια. Οι μηνες ανεκατωθηκαν. Οι μερες της βδομαδας δεν εχουνε πια ονομα. Δεν εχει γιορτες.
Δεν εχει, πες, μερες και νυχτες.
[... ].
(αποσπασμα απο : "Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ", κεφ. α' : ενα τελος που ειναι μιαν αρχη, Β' εκδ., αθηνα 1930)