Δηλωνεται κατηγορηματικα οτι, ολα τα δημοσιευομενα ποιηματα, αποσπασματα ποιηματων η, και στιχοι κ.λπ. λογοτεχνικα κειμενα ειναι απο εντυπες εκδοσεις ευρισκομενες στη κατοχη του διαχειριστη αυτου του ιστολογιου. Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση, γινεται link κατ' ευθειαν στα ιστολογια στα οποια βρισκονται και οχι αναδημοσιευση τους, ακομη κι αν δεν υπαρχει σχετικο απαγορευτικο σημα.

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

ΣΑΛΒΑΝΤΟΡ ΝΤΑΛΙ




[... ]
Ειναι ομως σαφες πως μια ποιητικη του ασυνειδ'ητου δεν μπορει να συνδυαστει με καποια ιδεολογια : η επαναστατικη σταση του Σουρεαλισμου ειναι, στην πραγματικοτητα, μονον ανατρεπτικη, ως εξεγερση εναντια στην καταστολη των ενστικτων απο την αστικη "φρονηση" και "ευπρεπεια" και ως πρωτη προκληση της φαντασιας εναντια στην εξουσια. Στον ιδιο το χωρο της σουρεαλιστικης ποιητικης θα διαμορφωθουν, τελικα, εξτρεμισμοι διαμετρικα αντιθετικοι : ο κομμουνισμος του Αντρε Μπρετον, η αντιδραστικη επιδειξη του Σαλβαντορ Νταλι. Το ασυνειδητο που η σουρεαλιστικη τεχνη αποκαλυπτει με φαινομενικη αντικειμενικοτητα, αλλα στην πραγματικοτητα κατω απο ενα ομιχλωδες φως βιτσιου και ενοχης, ειναι προφανως ενα "ταξικο ασυνειδητο" : η αλλη οψη της ορθολογικης διαυγειας, της αποτελεσματικοτητας, της καθαροτητας αποψεων "ιθυνοντος" αστου.

[... ]
Ο Σ. ΝΤΑΛΙ (S. Dali 1904 - 1989 ) φερνει στη γεματη σεξουαλικα υπονοουμενα ονειρικη θεαση, ενα δικο του παραληρημα μεγαλοσυνης, μια στομφωδη ισπανιζουσα και νεο-μπαροκ ρητορικη, εναν αποκρουστικο κυκεωνα ασεμνου και ιερου, ενα κυνικο αναποδογυρισμα του τροτσκικου μπολσεβικισμου του Μπρετον σε ενα επαμφοτεριζον ανακατωμα αντιδραστικοτητας και αναρχιας.

[... ]
Εχει ενδιαφερον να παρατηρησουμε οτι οι καλλιτεχνικες - κουλτουραλιστικες σχεσεις μεταξυ Ευρωπης και Αμερικης, ηδη πολυ συχνες κατα το πρωτο μισο του αιωνα μας, γινονται ακομη πιο εντονες με το μεγαλο ανοιγμα των Ηνωμενων Πολιτειων στους καλλιτεχνες που φθανουν απο την Ευρωπη, γοητευμενοι απο το θελγητρο αυτης της νεας και προοδευτικης χωρας, η που μεταναστευουν απο τη Γερμανια για να ξεφυγουν απο τη ναζιστικη καταδιωξη. Η συναντηση, σ' αυτην την τελευταια φαση, πραγματοποιειται στο εδαφος του σουρεαλισμου (μεταναστευσαν ο Μιρο, ο Μασον, ο Νταλι, ο Ερνστ) : γεγονος που εξηγει τοσο την οριστικη απομακρυνση της αμερικανικης τεχνης απο τις αμερικανικες παραδοσεις οσο και τον χαρακτηρα αντι-σουρεαλιστικης αντιδρασης της πρωτης αμερικανικης action painting. *


(απο " Η Μοντερνα Τεχνη" του Τζουλιο Καρλο Αργκαν, αποδοση απο τα Ιταλικα
- η οποια ελεγχθηκε πριν την εκτυπωση του συγγραμματος απο τον Νικο Κεσσανλη - της Λινας Παπαδημητρη, προλογος Νικου... < ΚΕΣΣΑΝΛΗ > ..., εκδ. "παν/κες εκδοσεις κρητης", 3η εκδοση, Ηρακλειο 2002)

σημ. του blogger :

- Τον Τζουλιο Καρλο Αργκαν ειχα την τυχη, να εχω καθηγητη, αρχικα, στο Παν/μιο
για Αλλοδαπους της Περουτζια και, στη συνεχεια, στο Παν/μιο της Ρωμης, στο μαθημα της Ιστοριας της Μοντερνας Τεχνης.

- Αντιγραφω την ακροτελευτια φραση του Νικου Κεσσανλη, απο το προλογισμα του στην εκδοση αυτη : Και ειναι αυτη, την καθαρη ματια του Αργκαν, την αντιδογματικη του σκεψη, που ηθελα με το μικρο αυτο σημειωμα να θυμηθω και να σας θυμισω. (Φεβρουαριος '96)

- Απο τα τρια ανωτερω αποσπασματα :
το 1ο απο τη σελ. 400, το 2ο απο την 403 και το 3ο απο σελ. 557/558.

* Οι πλεον σημαντικοι εκπροσωποι της action painting, ειναι οι : Τζακσον Πολοκ και Μαρκ Ροθκο.


Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ


...σε μεταφραση του ΓΙΩΡΓΗ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ ** !


"Τα ανθη του Κακου"
(εκδοση συνοπτικη, εκδοσεις Μαρη - αθηνα,
με χαρακτικο, στο εξωφυλλο, του Γ. Γρηγορη)

"Τ' Απαγορευμενα Ποιηματα"
(εκδοσεις Μαρη - αθηνα 3/1950, με χαρακτικο στο εξωφυλλο,
και εικονογραφηση των χαρακτων Αλεξ. Κορογιαννακη
και Γ. Γρηγορη)



ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ


Η ανοησια, τ' αμαρτημα, η απληστια κ' η πλανη
κυριευουνε τη σκεψη μας και φθειρουν το κορμι μας,
κ' ευχαριστα τις τυψεις μας θρεφουμε στην ψυχη μας,
καθως που θρεφουν πανω τους τις ψειρες οι ζητιανοι.

Στα μετανοιωματα αναντροι κι' αμαρτωλοι ως την ακρια,
ζηταμε πληρωμη ακριβη για καθε μυστικο μας,
και ξαναμπαινουμε ευκολα στο βουρκο τον παλιο μας,
θαρρωντας πως ξεπλενεται με τα δειλα μας δακρυα.

Πανω απ' το προσκεφαλι μας ο Σατανας γερμενος,
παντα στα μαγια του κακου το νου μας νανουριζει'
την πιο ατσαλενια θεληση μεμιας την εξατμιζει,
αυτος ο Μεγας χημικος, ο Τετραπερασμενος.

Ο Διαολος, το νημα αυτος κρατα που μας κουναει !
Τα πραματα τα βρωμερα πιοτερο τ' αγαπαμε'
κι' ολο και προς την Κολαση καθε στιγμη τραβαμε,
με διχως φρικη, αναμεσα στο σκοτος που βρωμαει.

Σαν το φτωχο ξεφαντωτη που πιπιλα με ζαλη
μιας παλιας πορνης αγκαλια πολιομαρτυρισμ'ενη,
κλεφτατ'α αρπαζουμε κ' εμεις καμμια ηδονη θλιμενη,
που τηνε ξεζουμιζομε σαν σαπιο πορτοκαλι.

Σαν ενα εκατομμυριο σκουληκια, μυρμηγκ'ωντας,
μες το μυαλο μας κραιπαλο'υν του Δαιμονα τα πληθη,
κι' οταν ανασα παιρνουμε, ο Θανατος στα στηθη
σαν αυλος ποταμος κυλα, σιωπηλα θρηνωντας.

Αν το φαρμακι κ' η φωτια, κ' η βια, και το μαχαιρι,
δεν εχουνε τα φανταχτα κεντιδια ακομα κανει
στο προστυχο της μοιρας μας κι' αθλιο καμβοπ'ανι,
ειναι που λειπει απ' την ψυχη το θαρρος κι' απ' το χερι.

Μα μες στις σκυλες, τους σκορπιους, τα φιδια, τα τσακαλια,
τους πανθηρες, τους π'ιθηκους, τους γυπες, τα θηρια
που γρουζουν, σερνουνται, αλυχτουν κι ουρλιαζουν με μανια
μες στων παθων μας τ' ατιμο κλουβι, προβαινει αγαλια,

θεριο πιο βρωμικο, κακο, την ασκημι'α να δειξει !
Κι α δε σαλευει κι ουτε ακουει κανενας το ουρλιαχτο του,
ολη τη γης θα ρημαζε, και στο χασμουρητο του
θα 'θελε να καταπινε τον κοσμο' - αυτο 'ναι η Πληξη ! -

που, μ' ενα δακρυ αθελητο στα ματια της, κοιταζεις,
καθως καπνιζει τον ουκ'α, * κρεμαλες να στηλωνει.
Και ξερεις, αναγνωστη, αυτο το τερας πως δαγκωνει !
- Ω αναγνωστη υποκριτη, αδερφι που μου μοιαζεις !


μτφ. Γιωργη Σημηριωτη


* Πιπα του χασις

σημ. του blogger :

Η βιβλιοδεσια και των 2 βιβλιων που εικονιζονται
στην κεφαλιδα της αναρτησης, σε δερμα και μαρμαροκολλα,
ειναι του καλλιτεχνη βιβλιοδετη Μπαμπη Λεγγα !

** Ο Γιωργος... < Σημηριωτης > ... δουλεψε και κοπιασε
30 ολοκληρα χρονια για τη μεταφραση
των ποιηματων του Μπωντλαιρ !

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το εργο


Η Eroica, πρωτοκυκλοφορησε σε τομο το 1938, ειναι το
κατ' εξοχην "μυθιστορημα της εφηβειας" της νεοελληνικης λογοτεχνιας.
Τριτο κατα σειρα μυθιστορημα του Κ. Πολιτη, ειναι και το πιο πετυχημενο
απο καλλιτεχνικη αποψη. Σταθηκε το αγαπημενο αναγνωσμα μιας
ολοκληρης γενιας, αυτης που ενηλικιωθηκε κατα την
οδυνηρη δεκαετια του 1940 - 1950.
Αγαπηθηκε κυριως γιατι βασιζεται στη ρομαντικη και
νοσταλγικη αναποληση της ξενοιαστης νιοτης και σε μια ιδεαλιστικη
αντιληψη της φιλιας, του ερωτα και του ηρωισμου. [...].
Τραγικο συμπερασμα της Eroica ειναι οτι η πραγματικοτητα ποτε
δεν ειναι ξενοιαστη παρα μονο για οσους ευκολα βαυκαλιζονται
με φαντασιοπληξιες και ανυποστατα ιδανικα.
Έντονα
(αντιγραφη απο την εσωτερικη πλευρα του εξωφυλλου
της κατωτερω εικονιζομενης εκδοσης)

* * * * *

...απο την
εικονογραφηση της
νουβελλας
"η κορομηλια",
εκδοσεις Φεξη, 1959




<<ΚΛΙΚ
στην εικονα



ΚΛΙΚ >>
στην εικονα


του :
Λεων. ...< Χρηστακη > ...
Την εκδοση αυτη, της
"εκδοτικη ερμης ε.π.ε.", αθηνα - 1982,
επιμεληθηκε ο Αγγλος ελληνιστης,
καθηγητης νεοελληνικης φιλολογιας
στο παν/μιο της Οξφορδης,
Peter Mackridge



...απο την ταινια "Λεμονοδασος"
της Τωνιας Μαρκετακη,
βασισμενη στο ομωνυμο βιβλιο
του Κ. Πολιτη


... απο την ταινια eroica
του Μιχ. Κακογιαννη!



Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ (13)



<<< Κ Λ Ι Κ
στην εικονα



< (εκδ. αθηνα - 1991, κεντρικη
διαθεση : εκδοσεις Κ. Κοροντζη)






Ιδου και μια αλλη... < αναγνωση > ...του Ποε !

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

ΕΝΤΓΚΑΡ ΠΟΕ

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ


ΚΑΠΟΤΕ, σ' ενα βαρυ θυμο μου μεσονυχτι,
την ωρα που το πνευμα μου βυθουσα,
βαριεστημενος και κατακοπος,
σε καποιο σοφο, λησμονημενο, αλλοκοτο βιβλιο,
και το κεφαλι μου απο νυστα προσκυνουσε,
ξαφνου σαν να 'κουσα αναλαφρο εναν κροτο,
σαν καποιος να χτυπουσε
της καμαρας μου την πορτα σιγανα :
"Καποιος περ'ατης θε να 'ναι, αυτο και τιποτ' αλλο".

Ω, καλα το θυμουμαι ητανε τοτε
παγερος Δεκεμβρης μηνας,
και καθε του τζακιου μου κουτσουρο, ως ασβηοταν,
την τελευταια του ξαπλωνε σκια στο πατωμα μου,
και λαχταρουσα φλογερ'α να φεξει
ματαια απ' τα βιβλια μου ζητουσα
παρηγορια για το χαμο της Λεονορας,
της φωτεινης, αταιριαστης κοπελλας,
που τωρα οι Αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα".
μα που εδω κατου δε θε ν' ακουστει
τ' ονομα της ποτε πια.

Και το αβεβαιο θλιβερον απαλοθρο'ι'σμα
της μεταξενιας μου ερυθρης κουρτινας
με ξαφνιαζε πρωτοφαντα κι αλλοκοτα,
τοσο, που για να στρωσω
της καρδιας μου τους παλμους
αδιακοπα ξηγουσα στον εαυτο μου :
"Καποιος περ'ατης αργονυχτωμενος
στην πορτα μου θα ευρ'εθη
και μου χτυπαει δειλα,
αυτο θε να 'ναι,
αυτο και τιποτ' αλλο".

Μα σε λιγο ξεθαρρεψε η ψυχη μου
και διχως πια δισταγμο :
"Κυριε, φωναζω, 'η Κυρια, συγχωρεσε με,
ειν' αληθεια πως ειχ' αποκαρωσει,
κι εσεις παλι τοσον απαλα,
τοσο δειλα χτυπησατε την πορτα
της καμαρας μου, τοσο σιγα,
που ακουσα και δεν ακουσα".
Κι ευθυς ανοιγω διαπλατα, μα αποξω
τρισκοταδο βαθυ και τιποτ' αλλο.

Και σταθηκα ωρα αντικρυζοντας τα σκοτη,
σαν απολιθωμενος, φοβισμενος
και μ' απορια, ονειρευαμενος ονειρα
που ως τα τωρα θνητος δεν εξεθαρρεψε
να ονειρευτει κανενας
μα τιποτα δεν ταραξε τη σιγαλια τριγυρω
κι ανοθευτον εσταθη το σκοταδι
μια μονο λεξη εφτερουγισε : "Λεονορα".
Κι αυτη τη στεναξα εγω,
και μια ηχω αντιμιλησε μου "Λεονορα".
Αυτο, μοναχ' αυτο και τιποτ' αλλο.

Κι ως γυρισα ξανα στην καμαρα μου
με την ψυχη βαθια μου φλογισμενη,
ξανακουσα εναν κροτο πιο μεγαλο :
"Τωρα πια σιγουρα, ειπα, σιγουρα ειναι κατι
πισω απ' του παραθ'υρου την κουρτινα,
ας κοιταξουμε τι 'ναι,
ας ξεδιαλυνουμε και το μυστηριο αυτο,
ας ηρεμησει μια στιγμη η καρδια μας
και θα το ξεδιαλυνουμε κι αυτο,
ο ανεμος θα 'ναι μοναχα και τιποτ' αλλο".

Μα ανοιγω το παραθυρο, και ξαφνου,
σαλευοντας με χαρη τα φτερα του,
ξεχυθη μεσα ενα υπεροχο κορακι
αξιο παλαιων αγιων καιρων, και διχως,
υποκλιση καμμια να κανει, να σταθει,
η ν' αργοπορησει διολου, με φερσιματα
αφεντη σκαρφαλωνει απανω απο τη θυρα
της καμαρας μου, και κουρνιαζει
απα σε καποια προτομη της Παλλαδας,
πανω ακριβως απ' της καμαρας την πορτα,
σκαρφαλωσε, θρονιαστηκε εκειδα και τιποτ' αλλο.

Κι ως μεσ' στη φαντασια μου τη θλιμενη
το εβενινο πουλι καποιο χαμογελο εμπαζε
με την αγελαστη αυστηρη του σταση :
"Μ' ολο το μαδημενο φαλακρο κεφαλι σου, ειπα,
για δειλο δε μοιαζεις,
εφιαλτικο και πενθιμο κορακι,
που ερχεσ' απο της νυχτας τ' ακρογιαλια,
πες μου μοναχα, ποιο τ' αρχοντικο
ονομα, που σου δινουν εκει κατου
στην πλουτωνια ακρογιαλια της νυχτας?"
Και το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Ξαφνιαστηκα σφοδρ'α, σαν ακουσα ετσι ξαστερα
το αχαρο αυτο πετουμενο να μ' απανταει,
- και μ' ολο που η αποκριση του δε φαινοτανε
να 'χει καμια μεγαλη σημασια -
γιατι κανενας ανθρωπος ως τωρα,
πρεπει να ομολογησουμε, δε θα 'λαχε
τετοιο να δει πουλι πανω απ' την πορτα
της καμαρας του, πουλι ειτε και αλλο ζωο
θρονιασμενο σε μια γλυπτη προτομη,
στης καμαρας του απανωθε τη θυρα
και να 'ναι τ' ονομα του : "ποτε πια".

Μα τ' απομ'οναχο κορακι, κουρνιασμενο
απανω στη γαληνια προτομη,
μοναχα εκεινα επροφερε τα λογια,
λες και σ' αυτα τα δυο λογια
κατασταλαζεν ακερια του η ψυχη.
Δεν εξεστομισε αλλο τι, μητε και φτεροσαλεψε
ωσπο'υ αρχισα να σιγομουρμουριζω :
"Κι αλλοι μου φιλοι εφ'υγαν και μ' αφ'ησαν
ως την αυγη κι αυτο δε θε να μ' αφησει,
καθως κι οι ελπιδες μου ολες φτερουγ'ισαν".
Μα το πουλι μου αποκριθη : "ποτε πια".

Ριγωντας απ' την απλετη ησυχια
που απλωθηκε ξωπισω απο την ξαστερην
εκεινη αποκριση του : "Α, διχως αλλο, εσκεφτηκα,
η φραση αυτη π' ολοενα μου τονιζει,
αυτη θε να 'ναι η γνωση του ολη κι ολη,
κληρονομια απο καποιο δυσμοιρον αφεντη
που η συφορα τον ειχε παρει κυνηγωντας,
ωσπο'υ ολα τα τραγουδια του πια εκλε'ιναν,
ολα μ' αυτη την επωδο,
ωσπο'υ τα πενθιμα τραγουδια της ελπιδας του
ετελει'ωναν με την ιδια μελ'αγχολη επωδο : "ποτε πια. Ποτε πια".

Μα καθως το κορακι στην ψυχη μου
εφερν' ακομα εκεινο το χαμ'ογελιο,
μια πολυθρονα τραβηξα βαθιαν,
αντικρυ στο πουλι, στην Παλλαδα και στην πορτα,
και μεσα στα βελουδινα βυθωντας μαξιλαρια,
τους στοχασμους μου αρχινησα να στρωνω εναν προς εναν,
ζητωντας να ξηγησω τ' ηθελε αυτο το παλαι'ι'κον
οιωνικο πουλι, τ' ηθελε αυτο το σκ'οτεινο,
αχαρον, ισχνο και οιωνικο πουλι,
το παλαι'ι'κο, τ' ηθελε να σημανει
με την κραυγη του : "ποτε πια".

Και καθησα εκειδα γυρευοντας να δωσω
μιαν εξηγηση σ' εκεινο, μα διχως ν' απευθυνω,
ουτε μια λεξη στο πουλι, που τα βαθια του ματια,
βυθωντας τωρα μεσα μου,
φλογιζανε τα βαθη της καρδιας μου,
καθησα να μαντεψω εκεινο κι αλλα μυρια,
βυθισμενος μεσ' στ' απαλα βελουδενια μαξιλαρια,
που τα φλογιζεν η λαμπα, στα μαβια,
βελουδενια μαξιλαρια, που η λαμπα μου τα φλογιζε,
στα μαξιλαρια, που αλλομονο εκεινη
δεν θα ξαπλωσει : Ποτε πια.

Κι αρχισ' ο αγερας γυρω να βαραινει,
μυρωμενος απ' ονα θυμιατηρι,
αορατο, που το σαλε'υαν Σεραφειμ
με αναλαφρη περπατησια, που εσβη'οτανε
βουβα 'πα στο χαλι. Κι εκραξα τοτε : "Δολιε,
ο θεος σου με τα Σεραφειμ του,
σου στελνει, σου χαριζει τη λησμοσυνη,
το νηπενθες για τη χαμενη σου Λεονορα,
πιες το, ω πιες το γλυκο νηπενθες και ξεχασε την".
Μα το κορακι μου κραζει : "ποτε πια".

"Προφητη, του ειπα, τοτε, μαυρο πνευμα -
πουλι ειτε δαιμονα, για μενα ομως Προφητη -
ο Πειρασμος κι αν σε στελνει,
ειτε η ανεμοζαλη αν σε ξεβρασεν εδω,
απελπισμενο μα αδαμαστον ακομα,
σ' αυτη τη μαγεμενη ερημι'α,
σ' αυτο το στοιχειωμενο απο τη φρικη σπιτι,
πες μου αληθεια, σε ικετευω,
υπαρχει κατω στη Γαλααδ,
κανενα βαλσαμον? Υπαρχει? Σε ικετευω, πες μου".
Μα το κορακι αποκριθη "ποτε πια".

"Προφητη του ειπα παλι, μαυρο πνευμα -
πουλι ειτε δαιμονα, για μενα ομως Προφητη -
στ' ονομα τ' ουρανου, που απλωνει απανωθε μας,
στ' ονομα του θεου, που πιστευουμε κι οι δυο μας,
πες στην ψυχην αυτη τη βαρυπικραμενη
αν εχει ελπιδα στην απομακρη Εδεμ
για ν' αγκαλιασει μια κορην αγιασμενη,
που οι αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα",
μια φωτεινην αταιριαστη κοπελλα,
που οι αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα",
Μα το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Αυτα τα λογια ας ειναι τα στερνα σου,
πουλι ειτε δαιμονα, - φωναξα και σηκωθηκα -
παρε το δρομο σου ξανα για την ανεμοζαλη
και τα πλουτωνια ακρογιαλια της νυχτος,
κι ουτε φτερο μην αφηκεις για σημαδι
της ψευτιας, που ξεστομισε η ψυχη σου,
απαραβιαστην αφησε την απλετη ερημι'α μου
φυγε απ' την προτομη πανω απ' την πορτα,
και τραβηξε το ραμφος σου απ' τα σπλαχνα μου,
γλυτωσε τη ματια μου απ' τη μορφη σου".
Και το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Και το κορακι στεκει,
και στεκει παντ' ασαλευτο
στην ωχρη της Παλλαδας προτομη θρονιασμενο,
στης καμαρας μας απανωθε την πορτα,
κι ειναι τα ματια του απαραλλαχτα με ματια
ενος Δαιμονα, που σ' ονειρο εχει γυρει'
κι ως παιχνιδιζει απανω του της λαμπας μου το φως,
τον ισκιο του στο πατωμα ξαπλωνει,
και η ψυχη μου απο τον ισκιο αυτον
που αργοσαλευει στο πατωμα,
δε θελει ανασκωθει. Ποτε της πια.


μτφ. ΝΙΚΟΣ ΠΡΟΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


σημ. του blogger :

Παραθετω το α' μερος της τελευταιας παραγραφου απο τον προλογο του ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ, στην εκδοση της μεταφρασεως των ποιηματων του Ποε απο τον θαυμασιο Ν. Προεστοπουλο, ο οποιος εχει στο ενεργητικο του και την εξαιρετικη μεταφραση των ποιηματων του Ουιτμαν :

Τα εργα του Ποε εχουν μεταφραστει σε ολες σχεδον τις γλωσσες και περιφημοτερη μεταφραση θεωρειται του Γαλλου ποιητη Μπωντλαιρ. Πολλοι βρισκουν πνευματικες συγγενειες αναμεσα στον Μπωντλαιρ και τον Ποε. Χωρις αμφιβολια, και οι δυο εχουν το παθος της ποιησης, το παθος της αυτοκαταστροφης, καθως και τα παθη που κατεστρεψαν τη ζωη τους. Αλλα ο Γαλλος ποιητης βλεπει τον ανθρωπο και πασχει για τον ανθρωπο, αντλει την εμπνευση του απο την υλη, ακομα και στην πιο απαισια εμφανιση της. Μπροστα σ' ενα ψοφημι θυμαται τους "αποσυνθεμενους ερωτες του", τους υλικους του ερωτες, τη γυναικα τη βλεπει με σαρκα και οστα, οχι σαν εναν οραματισμο τυλιγμενο μεσα σ' αιθερια πεπλα και σαβανα. Η φυση το'υ ειναι γνωριμη και οικεια, βλεπει τον εαυτο του σαν ενα δικο της κομματι. Ο Ποε λες και την ανακαλυπτει καθε τοσο και μενει εκπληκτος μπροστα της, οπως ανακαλυπτει με την ιδια εκπληξη τις επιστημονικες εφευρεσεις, την αρχαια τεχνη, τους παλιους συγγραφεις, ακομα και τις κοινοτερες καταστασεις.

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΑΡΘΙΝΟΣ *


ΑΠΟΤΕΛΜΑΤΩΣΗ


ΘΑ ζησουμε σαν μετριοι ανθρωποι
μεσα στα πετρινα σπιτια μας,
ταξιδευοντας με την ταχυτητα
της βολεμενης κοντα στο παραθυρο
πολυθρονας μας,
ουρια και σταθερα,
μεχρι τα εγχωρια υδατα της πληξης,
οπου η κανονικοτητα της υποθερμιας μας,
σοφια και προνοια λογαριαζεται
και οπου κανενας
δε θα μας κατηγορησει
που δεν μπορεσαμε,
ολοκληρη ζωη,
να σπασουμε
μια φλουδα τζαμι.


ΑΝΑΚΥΚΛΙΣΗ


Η ΛΟΓΙΚΗ με ανεβασε
πανω απο το ζωο
Η αρετη με ανεβασε
πανω απο τον ανθρωπο
Το παθος της γνωσης
με ξαναγκρεμιζει.



* Λογοτεχνικο ψευδωνυμο του καθηγητη της Εγκληματολογιας
του Παν/μιου Αθηνων και τεως Πρυτανη του Δ.Π.Θ. ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ.


( απο τη ποιητικη συλλογη "Τηλεθανατοι" αθηνα 1984, "Ανθολογια Ποιησης - Διηγηματος 2009", τομος στ' - σελις 182, αθηνα - 2009 )

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012

FEDERICO GARCIA LORCA


Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ *
(Σεβιγια)
Στο D. Agustin Vinuales


I

Ενα παληκαρι βεργολυγερο
ωμοι φαρδιοι δαχτυλιδενια μεση
οψη νυχτιατικη του μηλου
μεγαλα ματια στομα γλυκοπικρο
και νευρ' απο καφτο ασημι,
περναει στον ερημο δρομο.
Τα μαυρα γυαλισμενα μποτινια του
σπαζουν τις νταλιες του αερα
με το διπλο ρυθμο που τραγουδαει
ουρανια μικρο - σεκλετια.
Σ' ολους της θαλασσας τους οχτους
κανενας φοινικας που να του παραβγαινει
ουτ' αυτοκρατορας με την κορωνα
ουτε ταξιδιαρικο λαμπερο αστερι.
Σα γερνει το κεφαλι
στ' αχατινο στηθος του
η νυχτ' αναζηταει καμπους
μπροστα του για να γονατισει.
Οι κιθαρες παιζουνε μοναχα
για τον Αρχαγγελο Γαβριηλ
ασπονδο της ιτιας οχτρο
και δαμαστη των τρυγονιων.
Γαβριηλ Αρχαγγελε : κλαιει το παιδι
μες στην κοιλια της μαννας του.
Μην ξεχνας πως το κοστουμι που φορας
σου το προσφερανε οι τσιγγανοι


* σημ. blogger:
δημοσιευω μονο το α' απο τα 2 μερη
του ποιηματος.

( απο : ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ " ποιηματα",
ενοτητα : Απο τα Τσιγγανικα Τραγουδια,μτφ. ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ,
εκδ. "Εκδοσεις Α. Καραβια", αθηνα- 1964 )



Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012

ΕΙΡΗΝΗ Φ'ΑΝΙΑ - ΠΑΠΙΔ'Α


...η αναρτηση αυτη αφιερωνεται στη ξαδελφη μου
καπετανισσα, την... < Ειρηνη ! > ...


Ο ΦΑΡΟΣ


- Παντα ο αναμμενος Φαρος
Για το ναυτικο δεν ειναι θαρρος... "

- Ν' αδειασω θαθελα τη θαλασσα απ' τ' αλμυρο νερο της
να βρω στον πατο τα σκαρια, κουφαρια σκουριασμενα,
με σκελετους αμιλητους, στα βαθη ποντισμενα.

- Σκληρη η ζωη του ναυτικου, νυχθημερον παλευει,
ψαχει ενα ΦΑΡΟ για να βρει τη σκεψη να 'μερευει.
Την ωρα αυτη τη ζοφερη ο ναυτης ξαγρυπναει,
κοιταζει με τα κυαλια του το Φαρο και μιλαει :
"Αχ Φαρε φεξε να χαρεις, σπιτι να μη γυρισω,
κηδειες μαυρες των γονιων να μην τις ξαναζησω".
- Οι αποντες της ζωης μου μνημες κι αναμνησεις φερνουν,
οι στιγμες μελαγχολιας μακρυα με παρασερνουν...
Την ιεροτητα που κρυβει την ελπιδα,
τη μυστικη ατμοσφαιρα που σπρωχνει την πυξιδα.
Πρυμα-πλωρα σεργιανιζω αγνοωντας την ακτιδα,
μηνυμα ο Φαρος στελνει, "μακρυα απ' την καταιγιδα".

Στον Παγωμενο Ανταρκτικο τη ροτα μου μετραω,
φευγω χωρις χαιρετισμο, χωρις φιλι'α κι αγκαλες,
σ' αγνωστα πορτα να βρεθω, να πινω, να μεθαω,
να βρω χαρ'ες και λυτρωμο παρεα με "τις αλλες".

- Το πλοιο πλευρισε στο ντοκο του γυαλου,
μυρισε χωμα βροχερο, μυρισε και θυμαρι,
σαλτα ναυτακι στο νησι ο νους σου ν' αλεγραρει.

- Τωρα το πλοιο σφυριξε και σαλπαρε γι' αλλου,
και το ναυτακι εστρεψε το βλεμμα στη μπουρο'υ.
Εριξε πετρα στο γυαλο. Φαρο να μην κοιταζει
και μονος του να τραγουδα τις νοτες τ' αποχωρισμου.


(απο τη νεα ναυτικη ποιητικη συλλογη
του ΚΥΚΛΟΥ ΤΩΝ ΑΝΔΡΙΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ)