AVISHAI COHEN

ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ  ΕΛΠΙΣ

"Σουρούπωνε. Μερικά φώτα είχαν ανάψει κιόλα στα μαγαζιά αντίκρυ. Στο καφενείο δεν είχανε ανάψει ακόμα τα φώτα. Του άρεσε έτσι το ημίφως.
Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση...
Δεν έφταιγε η εφημερίδα που έκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε όλα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα, που κρέμεται από μιά κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπεί στις καρδιές.
Στον καθρέφτη, δίπλα του, είδε το πρόσωπό του. Ένα πολύ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δε μαρτυρούσε την ταραχή που είχε μέσα του.
Είχε πολεμήσει κι αυτός στον τελευταίο πόλεμο. Και είχε ελπίσει. Μα τώρα είτανε πια χωρίς ελπίδα. Ναί, δε φοβότανε να τ' ομολογήσει στον εαυτό του πως είτανε χωρίς ελπίδα !
Μιά σειρά από διαψεύσεις ελπίδων είταν η ζωή του. Είχε ελπίσει τότε... Είχε ελπίσει ύστερα...
Κάποτε, πριν από χρόνια, είχε ελπίσει στον κομμουνισμό. Μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα δεν είχε ελπίδα σε καμιάν ιδεολογία !
Ζήτησε ένα ποτήρι νερό ακόμα. Αυτή η διάψευση απ' τις λογής - λογής ιδεολογίες είτανε βέβαια γενικό φαινόμενο. Και παραπάνω απ' τη διάψευση, η κούραση, η αδιαφορία, που οι πιό πολλοί, η μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστά στις διάφορες ιδεολογίες.
Κοίταζε τα τρόλεϋ που περνάγανε ολοένα στη λεωφόρο, το πλήθος... Μπροστά του, η εφημερίδα ανοιχτή. Όλα αυτά που είχε δεί και πρωτύτερα : η σκιά του καινούργιου πολέμου, η Ινδοκίνα, οι δυό αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η "Κοσμική Κίνησις"...
- Τσιγάρα ! ένας πλανόδιος μπήκε.
Πήρε ένα πακέτο.
Στις έξι σελίδες της εφημερίδας : η ζωή. Κι αυτός, είτανε τώρα ένας άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα.
Θυμήθηκε, πριν από χρόνια, είτανε παιδί ακόμα, είχε αρρωστήσει βαριά μιά θειά του, ξαδέρφη της μητέρας του. Την είχανε σπίτι τους. Ήρθε ο γιατρός' βγαίνοντας απ' το δωμάτιο της άρρωστης, είπε με επίσημο ύφος :
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Έτσι κι αυτός, τώρα, είχε φτάσει στο σημείο να λέει :
-Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Του φάνηκε φοβερό που είτανε χωρίς ελπίδα. Είχε την αίσθηση, πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζαν κι άλλοι απ' το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους : " Αυτός εκεί δεν έχει ελπίδα ! " Σα να είταν έγκλημα αυτό. Σα νάχε ένα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σα να είτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους.
Σκέφτηκε τα διηγήματα που είχε γράψει, δίνοντας έτσι μιά διέξοδο στην αγωνία του. Άγγιζε θέματα του καιρού μας : τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία... Ώστόσο, δεν τ' αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε ! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Όχι έπρεπε να τα βγάλει ! Στο διάολο η ετικέτα ! Αυτός είταν ένας άνθρωπος, τίποτ' άλλο... Ούτε αριστερός, ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πεί αυτό. Βέβαια, άλλοι θάχουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δε μπορεί παρά νάχουν.
Ξανάριξε μιά ματιά στην εφημερίδα : η Ινδοκίνα, η " Κοσμική Κίνησις ", το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυό αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι " Μικρές Αγγελίες "...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός...
Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς

Ύστερα πρόσθεσε τ' όνομά του και τη διεύθυνσή του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπεί οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο. "


(απόσπασμα από το διήγημα ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, από το ομώνυμο βιβλίο, έκδ. Εστία, αθήνα - 1962, σ. 67, 68, 69 και 70)


σημ. του blogger :

Ό Άντώνης Σαμαράκης ήταν απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, του έτους 1935.

ΓΚΟΥΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ξεπροβόδισμα

Σιδηροδρομικός σταθμός Θεσσαλονίκης

Ό,τι αξίζει
αξίζει όσο διαρκεί
χωρίς καμιά υποστήριξη --
καμιά εκτός από τη μνήμη
που πάντα λειτουργεί σαν
ένα ημιτελές τελευταίο κεφάλαιο

(από : συλλογή " Ή σιωπή των άλλων ", ενότητα IV, έκδ. ΚΕΔΡΟΣ, αθήνα - Σεπτ. 1997, σ. 67)

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Επειδή σε λίγες μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που μας είπες το στερνό αντίο:

^^^

Κ Λ Ι Κ στην φωτό !

Κι... > ΕΔ Ω < ... !

Κι εγώ Βασιλάκη (γιατί Βασιλάκη θα σε λέω πάντα και Βασιλάκη θα σε φωνάξω όταν... ξανασυναντηθούμε)... εγώ τι άλλο να προσθέσω για σένα;

Συγχώρα με που δεν μπόρεσα να σου δώσω το στερνό φιλί, αλλά εκείνη τη περίοδο πέρναγα μια από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής μου κι αισθανόμουν οτι δεν θα με βαστήξουν τα πόδια μου να έρθω να σ' αποχαιρετήσω στην αναχώρησή σου για το τελευταίο σου ταξιδι.

Επίτρεψέ μου, όμως, σήμερα, να θυμηθώ μερικές απο τις στιγμές που ζήσαμε μαζί, απο παιδιά 12χρονα, στο Ν. Χαλάνδρι, στην Επιδαύρου, είτε οι δυό μας είτε με τους άλλους της παρέας. 
Τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, τον Σταύρο Χασάπη, τον Σπύρο Κουρή, τον Στέφανο Ροζάνη και κάποιους άλλους.

Να θυμηθώ το βράδυ που οι μανάδες μας, επειδή θα ξενυχτούσαν μοιρολογώντας τον παππού μου, μας είπαν να πάμε να κοιμηθούμε στο δικό σας σπίτι, κι εμείς, αντί να κοιμηθούμε, ξενυχτήσαμε τραγουδώντας... σαν τον τρελλό του Χατζή που, βέβαια, δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα;
Να θυμηθώ ένα βράδυ Μεγάλης Εβδομάδας που, μαζί με την υπόλοιπη παρέα, αντί να πάμε στην εκκλησία, όπως είχαμε όλοι πει στα σπίτια μας, γυρίζαμε στα σκοτεινά δρομάκια του Π. Χαλανδρίου κάνοντας τις ζαβολιές μας, μας βούτηξαν δυό χωροφύλακες με πολιτικά και μάς πήγαν στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων αφού κανείς μας δεν είχε ακόμη βγάλει αστυν. ταυτότητα;
Να θυμηθώ τις επισκέψεις μας στο αστεροσκοπείο της Πεντέλης, όπου ο πατέρας του Σταύρου μας έβαζε έναν-έναν στο τηλεσκόπιο και μας μάθαινε να διακρίνουμε τα άστρα και τις κινήσεις τους;
Η μήπως να θυμηθώ τα φίλμς - τα περισσότερα ακατάλληλα... για την ηλικία μας - που είχαμε δει μαζί με τον Νίκο που από τότε επέλεξε ότι του ταίριαζε το επάγγελμα του σκηνοθέτη κινηματογράφου κι ο Σταύρος εκείνο του οπερατέρ;
Να θυμηθώ τις συναντήσεις στο βιβλιοπωλείο του Ευριπίδη πρώτα και, μετά στο "Κοραής" από τότε που πρωτάνοιξε στο κέντρο του Χαλανδρίου; Και τις συζητήσεις κι ανταλλαγές απόψεων, τους έντονους διαλόγους και διαξιφισμούς μεταξύ των προβληματισμένων νέων της περιοχής, σε μιά εποχή που τα πάντα αλλαζαν στην Ελλάδα με ραγδαίο ρυθμό;

Να θυμηθώ μετά, την περίοδο της Δικτατορίας;

Να θυμηθώ, στη συνέχεια, την Κυδαθηναίων και τον ¨Εκηβόλο", τα απλά τεύχη του και τα αφιερώματά του; Ιδιαίτερα το αφιέρωμα στον Παλαμά, όπου δημοσιεύτηκε, για πρώτη φορά, το πρώτο ποίημα του Μεγάλου Ποιητή μας;
Να απαριθμήσω τα βιβλία που μου χάρισες, του "Ροδακιού", κάθε φορά που σε επισκεπτόμουν στην Απόλλωνος, και τις αφιερώσεις σου, μέχρι την ημέρα που για τελευταία φορά σε επισκέφτηκα να μάθω για μιά ποιητική συλλογή που σου είχα αφήσει - την οποία είχες βρεί πολύ ενδιαφέρουσα! - και δεν μπόρεσα να σε δω γιατί, ξενυχτισμένος απο τους πόνους, κοιμόσουν;

Και τότε θορυβημένος, μίλησα με την Τζούλια και κατάλαβα οτι κατι σοβαρό συμβαίνει με την υγεία σου. Κι αυτό τρείς περίπου μήνες πριν το μοιραίο.

Εγώ τι να χαρίσω, τώρα, σε σένα;
Θα σου θυμίσω μια μέρα από τα παιδικάτα μας. Θα σου θυμίσω την ημέρα που ακούσαμε στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά το "Χάρτινο το Φεγγαράκι"! Και, τόσο μας άρεσε που την άλλη μέρα πήγαμε στο mambo, το δισκάδικο Παν/μιου και Πατησίων, κι όχι μόνο το 45αρι αυτό είχε εξαντληθεί αλλά κι όποιο άλλο ζητήσαμε του Χατζηδάκι! Και τη στιγμή που εκφράσαμε την απογοήτευσή μας στον πωλητή, μια πολύ όμορφη νέα που βρισκόταν στο μαγαζί, κατά σύμπτωση, γυρίζει και μας λέει:
- Παιδιά, μόνο δίσκους της Νανάς ζητήσατε! Πάρτε και κανέναν δικό μου, η Τζένη Βάνου είμαι.

Ε, λοιπόν - επειδή στις χαρές εμείς κλαίγαμε και στις λύπες γελούσαμε - να τι σου χαρίζω εγώ:

http://www.youtube.com/watch?v=-nQOpGoz4Tc



Βασιλάκη,

ΑΙΩΝΙΑ ΝΑΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ

E. A.

...us too :)

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Είναι για σένα που αγαπώ το φως
Τους ανθρώπους τα δέντρα που σου μοιάζουν
Ό,τι σαλεύει κι ό,τι πνέει
Το κύμα που μοιράζεται την απλωσιά σου
Και το νερό που τραγουδάει τον έρωτα

Είναι για σένα κ' είσαι συ
Που περπατείς μες σ' όλους τους καθρέφτες
Στο κάθε τι στα πράγματα
Τα γκαρδιακά μου αδέρφια

Και το τραπέζι αυτό το τρυφερό που βλέπει
Τα χέρια σου στον ύπνο του σα δυό φτερά
Και το τραπέζι αυτό το τρυφερό που ακούει
Τη μυστική σου ηχώ μες στην πυκνή σιωπή του

Είναι η καρδιά μου που σε στηρίζει σα μιά σημαία
Είναι η καρδιά μου που σε δέχεται σαν ουρανό


(από : ΘΕΜΕΛΗ  ΓΙΩΡΓΟΥ  Ποιήματα Ι, ενότητα Άνθρωποι και πουλιά, εκδ. ΙΑΝΟΣ - θεσσαλονίκη 1986 / σ. 26)

* * * * *

του Παναγ. Τέτση

(μεταξοτυπία / δοκίμιο)

ΜΠΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

^^^

"ΤΗΝΟΣ"

του Κώστα Μπανάση

(Λάδι σε χαρτόνι)

Κι... > Ε Δ Ω < ...

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ

...στον ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ κρητικό
τον ΝΙΚΟ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟ!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ  "ΤΟ ΠΛΟΙΟ... για... Π..."

... πού, τι σύμπτωση κι αυτή, "τελειώνει" σήμερα κι...

ετοιμάζεται να σαλπάρει!

^^^

του Φώτη Ζαχαρίου (Άγιον Όρος - 1954)

Κ Λ Ι Κ στην εικόνα!

Κι ... > Ε Δ Ω ! < ...


Νίκο σ' ευχαριστώ πολύ!
... για την μισή, σχεδον, ωρα που μου χάρισες χθές βράδυ, συνομιλίας μας και, για το φιλί που ανταλλάξαμε σαν βραδυνό αποχαιρετισμό στο τέλος.
Νάσαι πάντα καλά και να παράγεις!

υγ. Και πού να σου πω... την άλλη σύμπτωση!
...ποιός με πήρε τηλέφωνο, στη 1+ ώρα τα ξημερώματα της σημερινής μέρας, κι από πού...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

...παρουσιάστηκε, χθες βράδυ στις 8:30 μ.μ., στο: art bar ποιήματα και εγκλήματα:

το βιβλίο του ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ:

"Κουταμάρες ( και μια εξυπνάδα )".

^^

Από αριστερά προς τα δεξιά, στο πάνελ:

ο συγγραφέας Μάριος Ποντίκας

ο συγγραφέας Δημήτρης Καλοκύρης

ο ηθοποιός Κωνσταντινος Τζούμας 

(διαβάζει απόσπασμα απο το βιβλίο)

και

ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας.

^^

Στη φωτογραφία, διακρίνονται: 

ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος

και ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης.

Από τον χώρο των εικαστικών τεχνών παρευρέθη 

ο γλύπτης Θεόδωρος.

^^^

Ο εκδότης Σάμι (Σαμουήλ) Γαβριηλίδης.