Δηλωνεται κατηγορηματικα οτι, ολα τα δημοσιευομενα ποιηματα, αποσπασματα ποιηματων η, και στιχοι κ.λπ. λογοτεχνικα κειμενα ειναι απο εντυπες εκδοσεις ευρισκομενες στη κατοχη του διαχειριστη αυτου του ιστολογιου. Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση, γινεται link κατ' ευθειαν στα ιστολογια στα οποια βρισκονται και οχι αναδημοσιευση τους, ακομη κι αν δεν υπαρχει σχετικο απαγορευτικο σημα.
Ο καιρός αγωνιζόταν να μη χειροτερέψει. Οι στάλες της βροχής τονίζαν ρυθμικά το τικ - τακ τους στα λούκια και, κάθε σκεπή μετάδινε, τους δικούς της χτύπους στην πλαϊνή της, όπως την άνοιξη. Είταν αποχιονιά. Έκανε όλη τη διαδρομή σα ναρκωμένη και μόνο όταν μπήκε στο σπίτι πήρε συνείδηση για το τι είχε γίνει. Στο σπίτι όλοι κοιμόντανε. Ξανάπεσε σε βύθιση, κ' έτσι θολωμένη κάθησε στην τουαλέττα της μαμάς με το ανοιχτογάλαζό της φόρεμα, σχεδόν άσπρο, γαρνιρισμένο με νταντέλλα, και με το μακρύ βέλο, που τάχε πάρει για ένα βράδυ απ' το ατελιέ, σα να πήγαινε σε χορό μεταμφιεσμένων. Καθόταν απέναντι στο ίδιο της το είδωλο, μπρός στον καθρέφτη, μα δεν έβλεπε τίποτα. Ύστερα σταύρωσε τα χέρια πάνω στο τραπεζάκι κι ακούμπησε το κεφάλι. Αν το μάθαινε η μαμά, θα τη σκότωνε. Πως μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο ; Τώρα πιά είταν πολύ αργά. Έπρεπε να το σκεφτεί από πριν. Τώρα πιά είταν μιά γυναίκα - έτσι δεν το λένε ; - χαμένη. Μια ηρωίδα γαλλικού ρομάντζου. Αύριο στο γυμνάσιο θα καθόταν στο ίδιο θρανίο πλάι στις άλλες, αθώες παιδούλες σε σύγκριση μ' αυτή. Κύριε, Κύριε, πως μπόρεσε να μου συμβεί ! Μιά μέρα, ύστερα από χρόνια, όταν θα είναι πιά δυνατό, η Λάρα θα τα διηγηθεί όλα στην Όλια Ντέμιν. Η Όλια θα της πάρει το κεφάλι στα χέρια και θα ξεσπάσει σε αναφυλλητά. Έξω από το παραθύρι μουρμούριζαν οι στάλες της βροχής και τριζοβολώντας απαντούσε ο πάγος που έλειωνε. Κάποιος στο δρόμο χτυπούσε δυνατά στη διπλανή πόρτα. Η Λάρα δε σήκωσε το κεφάλι. Οι ώμοι της ανασκιρτούσαν απ' τους λυγμούς. (από : "Δόκτορ Ζιβάγκο", μτφ. Μιχ. Λίλλη - Γ. Δυριώτη, εκδοτικός οίκος ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ, αθήνα - δεκ. 1958, σ. 48)
Με θάνατο στοχάσου με στην ερημοσύνη Ουρανισκόφωνη χαρά και πίκρα χειλεόφωνη Άμα πεθαίνεις έως πού πεθαίνεις ; Κεντρομόλος φεύγεις φυγόκεντρος έρχεσαι.
25 Αυγούστου 1990
(από τη συλλογή "Ευρέσεις Από Κυανό Κοβάλτιο", έκδ. ΙΚΑΡΟΣ, αθήνα - σεπτ. 1991, σ. 27)
Ό αστυνομικός συντάκτης της " Φωνής των Φαρσάλων " πληροφορείται εξ εγκύρου πηγής τα κάτωθι : " Έν και το αυτό πρόσωπον είναι ο δράστης των μυστηριωδών συμβάντων τα οποία εσημειώθησαν τας νύκτας 5ης και 7ης Μαρτίου. Ιδού τα προκύψαντα, αποκαλυπτικά πράγματι, στοιχεία : Την νύκτα της 5ης Μαρτίου, ο συμπολίτης κ. Ιωάννης Χαρίτος, εμπορορράπτης, διερχόμενος περί ώραν 9.30 εκ της οδού Τρικάλων, αντελήφθη άγνωστον άνδρα να ρίπτη λίθον εις την βιτρίνα του καφέ - ζαχαροπλαστείου " Η Ωραία Θεσσαλία " και να τρέπεται πάραυτα εις φυγήν. Ως εδήλωσεν εις την αστυνομίαν ο κ. Χαρίτος, τα χαρακτηριστικά του δράστου συμπίπτουν απολύτως προς τα χαρακτηριστικά του αγνώστου ο οποίος έρριψε λίθον εις το παράθυρον της Λέσχης την νύκτα της 7ης Μαρτίου : ηλικία 40 ετών, ανάστημα μέτριον, σωματική διάπλασις μετρία, καλοενδεδυμένος. Πρόκειται συνεπώς περί ενός μόνον δράστου. Και ερωτάται : Ποίος ο δράστης ; Ποία τα αίτια των πράξεων του ; Ενδεικτικόν της σοβαρότητος του ζητήματος είναι και το γεγονός, ότι, από της χθες, την υπόθεσιν ανέλαβε το Τμήμα Ασφαλείας, και δη προσωπικώς ο διοικητής αυτού, διακεκριμένον ανώτερον στέλεχος της Βασιλικής Χωροφυλακής, μοίραρχος κ. Δημοσθένης Προκοπίου. Η " Φωνή των Φαρσάλων " είναι βεβαία ότι ο κ. Προκοπίου θα επιτύχη ως τάχιστα την σύλληψιν του δράστου, προς γαλήνευσιν της κοινής γνώμης της πόλεώς μας, η οποία τα τελευταία 24ωρα, τελεί υπό το κράτος βαθείας ανησυχίας. [... ]
" Η Φωνή των Φαρσάλων ", 12 Μαρτίου 1959 :
" ΔΡΑΚΟΣ " ΕΙΣ ΤΑ ΦΑΡΣΑΛΑ !
" Δράκος " κυκλοφορεί εις τα Φάρσαλα ! Χθες τη νύκτα εσημειώθη και νέον κρούσμα του μυστηριώδους αγνώστου, αποδεικνύον ότι "Δράκος" κυκλοφορεί εις την πόλιν μας, ωσεί να επρόκειτο περί του ομιχλώδους Λονδίνου. Ιδού τα συνταρακτικά γεγονότα : Χθες τη νύκτα, και περί ώραν 11.45, η κυρία Μαρία Καραδήμα, οικοκυρά, επιστρέφουσα εις την οικίαν της εκ τινός φιλικής οικίας, αντελήφθη, καθ' όν χρόνον διήρχετο την οδόν Γεωργίου Καραϊσκάκη, άγνωστον άνδρα να την παρακολουθή και να την πλησιάζη εις ερημικόν σημείον της οδού. Έντρομος η κυρία Καραδήμα, προσεπάθησε ν' απομακρυνθή, αλλ' ο άγνωστος, ο "Δράκος" ως οφείλομεν να τον αποκαλώμεν του λοιπού, την επλησίασεν έτι περισσότερον και επεχείρησε να της επιτεθή. Η κυρία Καραδήμα ουδέ εις βοήθειαν ηδυνήθη να καλέση, διότι είχε κυριολεκτικώς παραλύσει εκ φόβου. Την στιγμήν εκείνην, κατ' ευτυχή συγκυρίαν, εφάνησαν εις το βάθος διερχόμενοι διαβάται, και ο "Δράκος", φοβηθείς, ετράπη εις φυγήν και εξηφανίσθη. Η κυρία Καραδήμα μετέβη ολίγον αργότερα εις το Τμήμα Ασφαλείας, συνοδευόμενη υπό του συζύγου της, και κατήγγειλε την επίθεσιν του " Δράκου ", του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι τα γνωστά : ηλικία 40 ετών, ανάστημα μέτριον, σωματική διάπλασις μετρία, καλοενδεδυμένος. Ως επληροφορήθημεν, η κυρία Καραδήμα εδήλωσεν επίσης ότι ο "Δράκος " είχε μακράς χείρας και οφθαλμούς απαστράπτοντας εις το σκότος της νυκτός. Επληροφορήθημεν εξ άλλου, ότι η κυρία Καραδήμα έχει καταληφθή υπό νευρικής ταραχής, έχουσα διαρκώς προ οφθαλμών τον " Δράκον ". " Δράκος " λοιπόν κυκλοφορεί εις τα Φάρσαλα !! Και ερωτώμεν τους αρμοδίους : Πού πάμε ; Εφ' όσον ο " Δράκος " κυκλοφορεί ελεύθερος, ουδείς γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. [... ] Δε θυμάμαι ποιό δρόμο περνούσα, σαν άκουσα να με φωνάζουν από το αντικρινό πεζοδρόμιο. Ξαφνιάστηκα που με είχαν γνωρίσει παρ' όλο που η νύχτα είταν κατασκότεινη και παρ' όλο που εβάδιζα γρήγορα. Στάθηκα. Ο άνθρωπος από το αντικρινό πεζοδρόμιο ήρθε. Είταν ο κύριος Χιδίρογλου, υπάλληλος της Εμπορικής Τραπέζης. Ψηλός, αδύνατος, με πολύ μικρά μάτια σα χάντρες, θα είταν πενήντα και πλέον, έδειχνε όμως νεώτερος. "Πολύ χαίρομαι που σας συναντώ απόψε", είπε. Και το σάλιο του μού ήρθε καταπρόσωπο και αηδίασα. "Παρομοίως", είπα, και, για κάθε ενδεχόμενο, έκανα ένα βήμα πίσω. Παραλίγο να πω: "Δεν καταλαβαίνω πώς διάβολο με γνωρίσατε νυχτιάτικα !". "Μάτι όμως, έ ; Αητός !" είπε ο κύριος Χιδίρογλου. Και πρόσθεσε : "Να χτυπήσω ξύλο !". Πήγε στο στύλο του ηλεκτρικού και χτύπησε ξύλο δυό φορές. Ύστερα ήρθε κοντά μου. "Έχω κάτι για σας", είπε με ύφος εμπιστευτικό. "Πρώτης τάξεως κοπέλα ! Άλφα - άλφα ! Και το σημαντικώτερον : τρείς χιλιάδες κομμάτια τοίς μετρητοίς !". Ένα τέταρτο, ίσως και παραπάνω, με κράτησε εκεί ο κύριος Χιδίρογλου με τη φλυαρία του. Είπε πολλά, πάρα πολλά. Πως είταν καιρός ν' αποφασίσω το γάμο, πως η ευκαιρία, το συνοικέσιο που μού επρότεινε, είταν κάτι εξαιρετικό, πως η κοπέλα, δεν είταν βέβαια ούτε πολύ νέα, ούτε πολύ όμορφη, εμφανίσιμη πάντως, είχε πολλά χαρίσματα, τα γαλλικά της, το πιάνο της, και προ παντός τρείς χιλιάδες κομμάτια τοις μετρητοίς... Αδύνατον να τον διακόψω με τη φόρα που είχε πάρει. Εδέησε να φταρνιστεί δυό φορές απανωτά, για να βρω την ευκαιρία να του πω : "Με συγχωρείτε, είμαι βιαστικός. Θα το συζητήσουμε το πράγμα άλλη φορά". "Εν πάσει περιπτώσει, εθεώρησα χρέος μου...", είπε φανερά δυσαρεστημένος. Και πρόσθεσε : "Απροπό ! Είναι και χριστιανικών αρχών ! Να πάρει ο διάβολος, έπρεπε να το πω ευθύς εξ αρχής !". Μου έδωσε το χέρι του. Είταν ιδρωμένο και αηδίασα. "Έχομε 5 Μαρτίου απόψε", είπε. "Θα σας δώσω προθεσμία να σκεφθείτε έως τας 7 Μαρτίου. Προθεσμία τεσσαράκοντα οκτώ ωρών ! Λοιπόν, αν δεν έχω απάντησίν σας έως τας 7 Μαρτίου, μεσονύκτιον ακριβώς, τότε θα είμαι ελεύθερος να διαθέσω αλλού...". Σκόνταψε. ¨Το εμπόρευμα" παραλίγο να πω. "Σύμφωνοι", είπα. "Θα σκεφθώ". "Ωρίμως !" ετόνισε ο κύριος Χιδίρογλου. "Ωρίμως", είπα και χωρίσαμε. Ούτε δέκα βήματα δεν είχα κάνει, όταν με φώναξε : "Κύριε Βασιλειάδη !". Στάθηκα. "Με συγχωρείτε, γιατρέ μου ! Έχετε ώραν ακριβείας ;". "Υποθέτω", είπα. Στον αναπτήρα μου, κοίταξα το ρολόϊ. Είπα : "Είναι 9.13". Στις 9.30 έριξα την πέτρα στη βιτρίνα του καφεζαχαροπλαστείου "Η Ωραία Θεσσαλία". (αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ : "Σήμα Κινδύνου", έκδ. Εστία, αθήνα - 1962, σελίδες 75, 76, 77, 83 και 84)
