phantom17

TONY BENNETT

2012-02-17T12:57:00.002+02:00

ΕΠΕΙΔΗ

2012-02-16T14:15:00.004+02:00

... τσικνοπεμπτη...

<<< ... χαρακτηριστικο του/της

σημερινου/ης ελληνα/ελληνιδας ...

η μασκα της αλλοτριωσης

η της υποκρισιας

και του ψευδους

... καθ' ολο το ετος

... ασθενεια ανιατος

... ας το τσικνησουμε !

σημ. του blogger :

αντιγραφω απο το φυλλαδιο που συνοδευει το CD :

"... Ο κορυφαιος ( εννοειται : του χορου ) τραγουδαει πρωτος και οι αλλοι επαναλαμβανουν. Μολις αναφερεται ο καθε τροπος τριψιματος του 'πιπεριου', οι χορευτες πεφτουν καταγης και κανουν τις αντιστοιχες κινησεις του σωματος. Μονο ο πρωτος μενει ορθος, εποπτευει το χορο και με μια βεργα η λουριδα που κρατα 'διορθωνει' οποιον δεν πειθαρχει η δεν κανει σωστα τις κινησεις. Οι συμβολισμοι του τραγουδιου ειναι προφανεις."

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

2012-02-15T23:20:00.002+02:00

Ο Ηρως Αθανασιος Διακος

του Θεοφιλου !!!

ΤΟΥ ΑΙΓΑΓΡΟΥ

" Γεια και χαρα σου Αιγαγρε ! Γιατι να σου φανταξουν τα λογια του καμπου και οι φωνες του ; Γιατι να προτιμησης του καμπου τα κατσικια ; Εχεις ο,τι χρειαζεσαι εδω και για βοσκη και για οχειες και κατι παραπανω, κατι που, μα τον Θεο, δεν ηκμασε ποτε κατω στους καμπους - εχεις εδω τη λευτερια !

Τα κρυσταλλα που μαζωχθηκαν και φτιαξαν τον ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ, ο Διονυσιος ΣΟΛΩΜΟΣ ο Μουσηγετης, ο Ανδρεας ΚΑΛΒΟΣ, ο πρωτοκλητος και πρωτοψαλτης Καλβος, ο Περικλης ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ που ελληνικα τα ηθελε ολα κ' εκρυβε μεσα του βαθια, μια φλογερη ψυχη Σαβανοραλα, ο Αρχαγγελος ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ που επλασε το Πασχα των Ελληνων και αναστησε (Πασχα και αυτο) τον Πανα, ο εκ του Ευξεινου ποιητης ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ ο Κωστας, αι βατοι αι φλεγομεναι, ο Νικος Εγγονοπουλος και ο Νικητας Ραντος, ο Οδυσσευς ΕΛΥΤΗΣ , που την ψυχη του βαφτισε στα ιωνικα νερα του Ελληνικου Αρχιπελαγους, ο εκ Λευκαδος ποιητης, αυγερινος και αποσπεριτης, ο Νανος Βαλαωριτης, αυτοι που πηραν τα βουνα, να μην τους φαη ο καμπος, δοξολογουν τον οιστρο σου και το πυκνο σου σπερμα, γιε του Πανος και μιας ζαρκαδας Αφροδιτης.

.......

Γεια και χαρα σου, Αιγαγρε, που δεν θα πας στους καμπους ! Γεια και χαρα σου, που πατας τα νυχτοποδαρα σου στων απορρογων κορυφων τα πιο υψηλα Ωσαννα !

Ειπα και ελαλησα, Αιγαγρε, και αμαρτιαν ουκ εχω.

ΟΙ ΜΠΕΑΤΟΙ η ΤΗΣ ΜΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ

"Ο Αζαρίας , ο Ανανίας και ο Μισαήλ , ο ΚΕΡΟΥΑΚ , ο ΓΚΙΣΝΜΠΕΡΓΚ και ο Κόρσο καθώς και προ αυτών ο μέγας πυρσός Ανδρέας Μπρετόν και η πλειάς του, και προ αυτών ακόμη ο κύκνος του Μοντεβιδέο Ισίδωρος Ducasse , ο Arthur Rimbaud , ο Raymond Roussel , ο ALFRED JARRY και ωρισμένοι άλλοι , ως ο Henry Michaux και εκτός αυτών και άλλων εθνών εκπρόσωποι και τηλαυγείς αστέρες , όπως

Ο William Blake

O Shelley

O Poe και ο Χέρμαν Μέλβιλ

Ο David Thoreau

O Henry Miller

Και εκείνος ο μέγας ποταμός όμοιος με δρυ βασιλική ψηλός Walt Whitman

Ο Έγελος

Ο ΚΙΡΚΕΓΚΑΡΝΤ

Ο Λέων Τολστόη, κόσμος και ήλιος θερμουργός, πατήρ θεών και ανθρώπων

Ο Sigmund Freud

Ο Άγγελος Σικελιανός

Ο Αρίσταρχος των ηδονών και ο Κ.Π.Καβάφης

Ο Μαρξ

Ο Λένιν

Ο ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ

Ο ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ

Ο Böhme

O ΝΙΤΣΕ

O Victor Hugo

O ΜΩΑΜΕΘ

Ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ

Και ακόμη προ ολίγων ετών οι Essenin, Μαγιακόβσκη, Block (και θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλους) ως παίδες εν τη καμίνω – έκαστος στην ιδική του γλώσσα – έστω και αν όλοι δεν συμφωνούσαν μεταξύ των , άπαντες , εν τη ΚΑΜΙΝΩ ΕΨΑΛΛΑΝ και σήμερον ακόμη ψάλλουν, με λόγια που μεθερμηνευόμενα - όχι από τους ορθολογιστάς – το ίδιο νόημα, κατά βάθος, έχουν, απαράλλακτα όπως οι συγγενικές – τουτέστιν οι από τα ίδια καύσιμα – φωτιές, όπου και αν καίνε, την ίδια φλόγα κάνουν. Και οι παίδες εξακολουθούν την μέρα και την νύκτα, (όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, μεσ’ στις ψυχές σας σκύβοντας θα τους ακούστε) οι τίμιοι παίδες εξακολουθούν να ψάλλουν. Και ενώ οι φλόγες της πυράς, περιδινούμεναι γύρω από τα σώματά των (ω Ιωάννα ντ’ Αρκ! Ω ΑΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΚΟ!)... "

( αποσπασματα των δυο ποιηματων του Ανδρεα Εμπειρικου, απο την "ΟΚΤΑΝΑ" )

* * * * * * *

- Ανοιξτε τα παραθυρα, ανοιξτε τις ψυχες

φωτοστεφης ο ΚΕΡΟΥΑΚ διαβαινει, πινοντας το νεκταρ της καθημερινης ζωης παντου οπου το βρισκει

- Το λεγω και θα το ξαναπω πολλακις

ειναι μεγαλος ποιητης ο Κωστας ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

"Προσεπαθησα να εφαρμοσω εις την ζωη μου ολα οσα προσεπαθησε να κανει ο Τολστοη αρνουμενος τον πλουτον του πατρος".

- Ειμουν στα νειατα μου τολστο'ι'στης

ειλικρινης ρωσσομαθης απλος γεροδεμενος

Φορουσα ρουσσικα πουκαμισα και μποτες

Ωργωνα το φθινοπωρο εις το πλευρο των χωρικων

Το θερος ειμουν θεριστης...

"δεν παρεδεχθην καμιαν συντηρητικην στασιν και προσηλωσιν εις νεκρα στοιχεια που αλλοι νομιζουν ιδεωδη"

[... ] Αρχισα απο πολυ νωρις να απαρνουμαι την κοινωνικη ψευτια και αδικια και ολα αυτα τα δεινα που συσσωρευονται εν ονοματι πλαστων ιδεων, απανθρωπων.

"Παλαιοτερα ειχα απολυτα προσχωρησει στον μαρξισμον, ειχα βαθυτατα συγκινηθει απο την Ρωσσικη επανασταση"

(ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ)

σημ. του blogger :

- "Πολλοι 'ξεμπερδευουν' με τον Εμπειρικο, χαρακτηριζοντας τον ως 'εστετ'. Σε αλλες εποχες, με κυριαρχα τα λα'ι'κιστικα και 'αυριανιστικα' προτυπα, θα μπορουσαν να κατακεραυνωθουν οι αποψεις του ως 'ελιτιστικες και αντιδραστικες'. Σημερα, τα ευρυτερα στρωματα, ακομα και των νεων, απλως τις αγνοουν γενικως, οπως και την ποιηση εξαλλου. Το αιτημα ουσιαστικης παιδειας, το ελλειμα ευρυτερης καλλιεργειας, η απουσια ενος συλλογικου οραματος αποτελουν παθογενειες του κοινωνικοπολιτικου μας συστηματος, που ως ενα βαθμο επισημαινονταν στην τελευταια παρεμβαση του, για τις εκλογες της 17ης Νοεμβριου του 1974, οπου εκανε (σημ. νοειται ο Εμπειρικος) διαχωρισμο μεταξυ ενος τυχοδιωκτικου, δημαγωγικου, μικροαστικης εμπνευσεως ψευδοσοσιαλισμου και μιας 'μακρας επιπονου και ηρωικης πορειας προς τον πραγματικον σοσιαλισμον" (Η ΑΥΓΗ, 10.6.01).

(του ΚΩΣΤΑ ΚΡΕΜΜΥΔΑ, ποιητη και δοκιμιογραφου, περιοδικο 'ΟΥΤΟΠΙΑ', τευχος 49, μαρτ.-απρ. 2002, αφιερωμα στον Ανδρεα Εμπειρικο)

- οι υπογραμμισεις με κεφαλaiα γραμματα ειναι του blogger

* * *

Η αναρτηση αφιερωνεται σε... "γνωστους αγνωστους" ποιητες της σημερον

καθως και σε... "γνωστους αγνωστους" διαχειριστες ποιητικων ιστολογιων...

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

2012-02-15T14:08:00.004+02:00

... μια στιγμη διδαχης, κατ' αλλα... ΣΙΩΠΗ... *

Αποψε το βραδυ ειδα ενα παραξενο ονειρο !

Ειδα τον ΣΙΚΕΛΙΑΝΟ, να κρατα στα δυο του χερια,

τη Συνειδηση της Γης του και της Φυλης του

Ειδα τον ΕΛΥΤΗ, να τραγουδα,

το Ασμα Ηρωικο και Πενθιμο για τον Χαμενο Ανθ/γο της Αλβανιας

Ειδα τον ΡΙΤΣΟ, τον ειδα να κρατα γερα απο το χερι την "αγαπημενη" του,

τη Ρωμιοσυνη

Ειδα και ποιον δεν ειδα !

Ειδα, μεχρι και τον ΕΜΠΕΙΡΙΚΟ ειδα. Τον ειδα ν' απαγγελει,

τη Μεθεξη 'η Ο Αγγελος Σικελιανος ειναι Δικος μας

Κι ολους τους, τους ειδα μαζι μ' αλλους πολλους ποιητες, πληθος τετοιο,

που δε μπορουσα να διακρινω καθαρα τα προσωπα τους,

να 'ναι παρεα με

τον Θεοδωρακη και το Γλεζο,

αναμεσα στο πληθος, τη περασμενη Κυριακη το βραδυ,

να τρεχουν τα ματια ολων απο τα δακρυγονα και,

να μπαινουν στη Βουλη και στην αιθουσα συνεδριασεων και

να... κοιτουν στα ματια,

ολους οσους βρισκονταν καθημενοι στα εδρανα.

Απο το πρωι που ξυπνησα, μεχρι και τωρα που γραφω αυτα τα λογια, το ονειρο αυτο δεν μπορει να φυγει απο τη σκεψη μου.

Και δε μπορεσα ν' αποφυγω τη συγκριση, με τους περισσοτερους συγχρονους, νεους ποιητες, που τσιμουδια δεν εβγαλαν.

Και πως μπορουσαν αλλωστε... οταν, σχεδον, οι πιο πολλοι απ' αυτους, οι πολυγραφοτεροι, οι πολυεκδοθεντες... πολυδιαβασμενοι, υπηρετησαν, ωσαν γνησια παιδια των κομματικων σωληνων, το συστημα απο θεσεις σημαντικες, δημοσιογραφουντες σε "κομματικα" δημοσιογραφικα συγκροτηματα, ως αρχισυντακτες, ρεπορτερς, δ/ντες κρατικων και ιδιωτικων τηλεοπτικων εταιρειων, πολυθεσιτες σε κρατικους οργανισμους 'η ΝΠΔΔ, κι ορισμενοι απ' αυτους, ακομη και σαν υπουργοι, προπαγανδιζοντας τα... κατορθωματα ολων των μεταπολιτευτικων κυβερνησεων, ανεξαρτητα απο ποιο ηταν το κομμα που βρισκοταν στην εξουσια.

Φανταζομαι την οργη που θαχε σημερα ο Ριτσος και ολοι οι αλλοι, αν εβλεπαν τα ονοματα τους, τα ποιηματα τους, τα τραγουδια τους, να... συναυλιζονται, παρεα με τα αχρωμα ποιηματα ολων αυτων των δηθεν ποιητων.

* τον υποτιτλο της αναρτησης δανειστηκα απο :

http://roadartist.blogspot.com

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ

2012-02-14T20:15:00.001+02:00

Ολες φτωχες οι ηλικιες !..

Ολες φτωχες οι ηλικιες !

Κι αυτα τα δεκαοκτω

τοσο λιγο φωτιζονται απο το αλλο θαυμα

τοσο λιγο γευονται το σκοταδι !..

Κι ουτε που ζυγιζουν

του ζωου την αξια,

του ζωου τη φυση την αιωνια !..

Κατι σαν τυφλωση η αθωοτητα.

( Κατερινα Αγγελακη - Ρουκ )

ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ

2012-02-14T01:03:00.001+02:00

<<< Κ Λ Ι Κ

στη φωτο!

1) ... < Ε Δ Ω > ...

2) ... < Ε Δ Ω > ...

I DREAM OF MY FRIENDS

2012-02-13T18:32:00.002+02:00

τον Νικο,

γεματο φαντασια και ονειρα - οπως ολοι μας εκεινη την εποχη !

την Ελενη,

ναχει, τοτε, πρωτοξεκινησει τις σπουδες της, στη Σχολη του Δ. Ροντηρη,

καταξανθη, ωραια ντυμενη, μοναχικη, απομακρη, σοβαρη, να περνα, να μας λεει ενα... γεια σας παιδια, και να μας προσπερνα... κι ολοι μας -

στη προτελευταια η τελευταια ταξη του Γυμνασιου, γειτονοπουλα -

να γυρναμε και να τη κρυφοκοιταζουμε...

Χρονια πετρινα, αξεχαστα,

μεταξυ εφηβειας και ωριμοτητας

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ

2012-02-13T13:18:00.004+02:00

... σε οσους/ες πιστευουν ως μειζον το επιφαινομενον, διο και "μιλανε" σημερα... μετ' εκπληξεως, πονου και θλιψης - αλλοτριωμενοι καθως ειναι και ανιστορητοι - για τα χθεσινα εκτροπα, διαστρεβλωνοντας την εικονα της Πατριδας τους, για να πρωτοτυπησουν, δειχνοντας την Εσπεριοειδη καταγωγη τους, τον ξενισμο τους, μετατρεποντας ενα καθαρα πολιτικο προβλημα, σε συναισθηματικο και αισθητικο' ενω θα επρεπε ευθαρσως να καταδικασουν τον γραικυλισμο, τον αμοραλισμο μιας καστας, πολιτικων κι αρχοντων, αναξιας της Ιστοριας αυτου του τοπου, που ειναι :

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΟΣ ΑΙΤΙΑ,

ΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

ΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ

ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ

ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ

ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥ

ΚΑΙ

ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΑΣΜΟΥ

ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ

ΠΕΡΙΠΕΣΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥΣ,

ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ, ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ,

ΔΕΣΜΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ

ΞΕΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ,

ΤΡΕΙΣ ΕΩΣ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ

ΚΑΙ ΤΗ

ΞΕΝΙΤΙΑ

... ας εχουν υπ' οψη τους οτι, λαος που δεν εχει Ιστορια η ξεχνα την Ιστορια του

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ

... προς παραδειγματισμο τους,

... < Ε Δ Ω > ... !!!...

κι... < Ε Δ Ω > ... !!!...

κι ακομη... < Ε Δ Ω > ... στο blog μιας νεας, φοιτητριας !!!...

σημ. του blogger :

... σκεφθηκα, ξεκινωντας τουτο το... σχολιο μου, να προσθεσω κι ενα... ερωτικο τραγουδακι,

τη τελευταια στιγμη, ομως, ... αλλαξα γνωμη...

BΑΡΑΤΕ ΝΤΑΟΥΛΙΑ...

2012-02-13T02:34:00.001+02:00

... < kaltsovrako > ...

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ...

2012-02-12T21:58:00.001+02:00

... < penthesileia > ...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

2012-02-11T20:45:00.003+02:00

Προς :

τους αρρενες Αρχηγους και κοινοβουλευτικους,

των κομματων που συμμετεχουν στη Κυβερνηση

Αγαπητοι και αξιοτιμοι Κυριοι,

σαν απλος πολιτης αυτης της χωρας, αισθανομαι την αναγκη, την υστατη αυτη ωρα, να θυμησω, τουλαχιστον, σε οσους απο σας εχετε εκπληρωσει το προς τη Πατριδα στρατιωτικο σας καθηκον οτι, μια απο τις πρωτες συμβουλες που διδεται στους νεοσυλλεκτους, ειναι και η εξης :

" την υπογραφη σας και την ψ... σας πρεπει να ξερετε που τη βαζετε ".

Κατοπιν αυτου, νομιζω οτι θα ηταν απρεπο για ανθρωπους της δικης σας νοημοσυνης, να ελθουν καποιοι απο σας, κατοπιν εορτης, να ισχυρισθουν οτι δεν τους εμεινε χρονος, οχι να μελετησουν, ουτε καν να διαβασουν το νεο μνημονιο λογω απασχολησεως τους με αλλη σοβαροτερη εργασια - καθως ισχυριστηκε, χωρις ντροπη χωρις αιδω, πρωην υπουργος, της Δημοσιας Ταξης μαλιστα, και υποψηφιος εθνοσωτηρας.

Ταυτα και μενω,

μετα του πρεποντος σεβασμου,

ο blogger

συνημμενα τα κατωθι :

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4693320

http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4693585

http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4693015

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΧΤΑΡΜΑΣ...

2012-02-11T15:08:00.002+02:00

Ποιηση,

αλλοτε γεματη ρομαντισμο, αγαπη και ερωτα προς το μυστικο αντικειμενο

του ποθου τους,

αλλοτε hardcore η soft,

αλλοτε βαναυσα ειρωνικη εως χυδαια,

προς προσωπα τα οποια, ναι μεν, δεν ονοματιζονται αλλα,

αριστοτεχνικα και με πολλη ευκρινεια, προκλητικα "φωτογραφιζονται"

ακομη κι αν ειναι το... μυστικο αντικειμενο του ερωτικου ποθου τους.

Η "εξυπναδα" - ιδιον της βλακειας και της πονηρι'ας -,

σ' ολο της το... μεγαλειο.

Αλλοτε, παλι, προς προσωπα ονοματιζομενα,

αλλα υπο την "εννοια" του δηθεν χιουμορ με τη προσθηκη

γραφιστικων χαμογελων.

Ολιγη - οπως, καφες με ολιγη ζαχαρη - "κοινωνικη" και "πολιτικη"

κριτικη, αμφισημη, ποτε ξεκαθαρη, ποτε κοφτερη* - αλλα, φωτογραφικη,

με δικαννα - κι απ' ολα,το χειροτερο,

ποτε επωνυμη.

"Ιδεες" και "σκεψεις" οικονομο-πολιτικο-φιλοσοφικες,

"φιλελευθερες", αναμικτες με ολιγον μαρξισμο, σοσιαλισμο δημοκρατικο η μη, και αλλες, πολλες, παλαιοτερες η νεωτερες μεχρι συγχρονες,

θεωριες Ανατολικης η Δυτικης προελευσης.

Δηθεν πατριωτισμος, δηθεν αντιρατσισμος, δηθεν ειρηνισμος, πολυς αφορητος διανοουμενισμος.

Τα παντα,

τουρλου τουρλου,

υπο τη καλυψη διαφορων ψευδ'ωνυμων alter egos,

προς παραπλανηση του κοινου,

που χρησιμευουν - τα ψευδωνυμα alter egos -, κυριως ως αλλοθι,

της ελλειψης ποιητικου ταλεντου και,

βεβαια, αγραν αναγνωστικου κοινου, ιδιαιτερα στο διαδικτυο.

ΙΔΟΥ

η εικονα, το τοπιο της εγχωριας, σημερινης ελληνικης ποιησης,

των νεων αλλοτριωμενων ποιητων,

δημιουργια,

κατ' εικονα και ομοιωσιν της σημερινης αλλοτριωμενης

- κατα το μεγαλυτερο μερος της -

ελληνικης κοινωνιας.

Μεσα σ' αυτο το περιβαλλον και τη περιρρεουσα ατμοσφαιρα, οι ελαχιστες αληθινες, αυθεντικες ποιητικες φωνες, νεων, ταλαντουχων δημιουργων, ειναι καταδικασμενες στο μαρασμο και την αφανεια.

Αυτη ειναι μια απο τις αιτιες της δεινης καταστασης στην οποια βρισκεται η χωρα μας σημερα.

Ως γνωστον, ομως,

ΟΥΚ ΕΠ' ΑΡΤΩ ΜΟΝΟΝ ΖΗΣΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

* Ο Κωστης Παλαμας, αγαπητοι μου ποιηταδες, λεει :

- Δε φτανει να λαμπ' η αληθεια. Πρεπει και να σφαζει!

ΧΩΡΙΣ... ΣΧΟΛΙΑ

2012-02-11T00:57:00.005+02:00

ο... < Μεγαλος > ... ηρωας

... < navarino_s > ...

ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ... (updated)

2012-02-11T00:22:00.003+02:00

1η... αναρτηση, βραδυ της 10ης φεβρουαριου :

αφιερωνεται... κατα σειραν :

πρωι : στην Μαριανθη τη μικρη, στον Ευγενιο και την Τατιανα, στην Μαριανθη τη μεγαλη, στον Αντωνη,

μεσημερι : στην Αλεξανδρα,

απογευμα/βραδυ : στον Γιαννη Θ., στην Ελια, στην Αναστασια, στον Γιαννη Ν. και τη Βενετια, στον Γιωργη και την Εμυ, στη Νελλη, στον Ζαχαρια και την Αννα, στην Ειρηνη.

2η... αναρτηση, ωρα 0:22 am της 11 Φεβρουαριου :

αργα το βραδυ : στη Κουλα, στη Βιολεττα, στον Γιαννη Τ.

ΠΕΡΙ ΣΚΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΥΡΩΝ

2012-02-10T17:32:00.004+02:00

... γεια σου

... < Θοδωρε > ...

δες τη προηγουμενη αναρτηση

... εβγαλε το σχολει'ο μας Μεγαλους,

αλλα σαν και... σενα,

δεν εβγαλε αλλον κανενα...

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

2012-02-09T22:38:00.001+02:00

του Χρηστου Μποκορου

Να προειδοποιης !

Ποσα που πριν δεν καταλαβαινες, τωρα

σ' αποκαλυπτουν το πραγματικο νοημα τους !

Μα τι καινουργιος κινδυνος αυτη σου η ωριμανση'

μπορει και να σ' επαναπαυση στη θεα των συντελεσμενων.

Θα κατορθωσης αραγε ποτε τα πραγματα να δης

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΤΟΥΣ

και να προειδοποιης

εστω και μ' αναρθρες κραυγες

σαν το σκυλι που πριν απ' το σεισμο

ακουει τους μυστικους τριγμους της γης

ΚΙ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ;..

Μονολογος

Ξεριζωνω τις λεξεις μια-μια

απ' το λαρυγγι μου...

Αν σταζουν ΑΙΜΑ

τυλιξ' τες στο μαντηλι σου

τυλιξ' τες με μπαμπακι -

η παλι πιασε τες με τη λαβιδα

και πες :

Ετσι τα λεει -

για εντυπωση...

ΚΑΝΕ επιτελους Ο,ΤΙ ΘΕΣ.

Ομως δε φτανει πια η σιωπη,

δε φτανουν πια τα λογια...

Ξεριζωνω μια-μια σκετες λεξεις

και ΣΟΥ ΤΙΣ ΣΤΕΛΝΩ...

σημ. του blogger :

- οι υπογραμμισεις με ορθια γραφη, του ποιηματος

- οι υπογραμμισεις με κεφαλαια γραμματα, του blogger

ΠΡΙΝ ΑΛΕΚΤΩΡ...

2012-02-09T16:16:00.008+02:00

... και να!

... τι... εκπληξη...

απο χθες, καποιοι θυμηθηκαν να... υψωσουν,

οχι τις δικες τους ποιητικες φωνες, η απλα, τις δικες τους, εστω και μη ποιητικες, φωνουλες...

αλλα τις "κοκκινες" ΦΩΝΕΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ μας,

νεκρων πια.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

ΚΡΥΒΟΥΝ

τις δικη τους φωνουλα,

πισω απο τις ΦΩΝΕΣ

νεκρων.

ομως,

θελει ΑΡΕΤΗΝ και ΤΟΛΜΗΝ

η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ !

... κυριοι...

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

2012-02-09T00:15:00.001+02:00

του Νικου Κεσσανλη

ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΡΧΙΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ζωης ενοσω ολα τα πραγματα της ζωης απο το πρωτο κουρελι του λικνου - και ολων των ιδεων - μεχρι του τελευταιου κουρελ'ιου του ταφου, ειναι ξενα.

Το κτυπημα της ξενομανιας ειναι το πρωτο κινημα, ο πρωτος αγων των ποθουντων να αγωνισθουν δια μιαν αρχην Ελλαδος.

Η ξενομανια ειναι χωριατια. Ειναι προστυχια. Ειναι κουταμαρα. Ειναι αφιλοτιμια, Και ειναι ξυππασια. Και ειναι αμαθεια.

Αυτος ο ανωτερος, ο πλουσιος, ο ανεπτυγμενος, ο ταξιδευμενος, ο παντογνωστης, ο παντοκριτης, ο ιατρος, ο δικηγορος, ο πολιτικος, ο παππας, ο δασκαλος, ο καθηγητης, ο τραπεζιτης, ο εμπορος, ο ανθρωπος του πνευματος*, που επηγε εις την Ευρωπην και εγυρισε ξενομανης, ειναι αμαθης. Επηγε και εγυρισε κουτσουρον. Δι' αυτο ειναι ξενομανης. Επηγε και εγυρισε χωριατης. Δι' αυτο ειναι ξενομανης. Ο,τι ειδε, ο,τι εμαθε δεν του εχρησιμευσεν εις τιποτε. Δεν εδιορθωσε το κεφαλι, το εχαλασε. Δεν εφωτισθη, αλλ' ετυφλωθη δια παντα. Δι' αυτο ειναι ξενομανης.

Κανει τον Ευρωπα'ιον, αλλα δεν εχει καμμια σχεσιν με τον Ευρωπα'ιον, το κεφαλι του καθε αλλο παρα να εχη σχεσιν με το τωρινον Ευρωπα'ι'κον κεφαλι. Ο ιδικος μας Εσπεριοειδης ειναι σαν τον Αραπη που πηγαινει εις το Παρισι και φορει Παρισινα ρουχα. Ειναι ξενομανης, διοτι αμα του αφαιρεσης αυτο, δεν μενει τιποτε αλλο απ' αυτον. Αφαιρεσε του τα ρουχα, τα τεσσερα ξενα λογια, το τσ'αι, τα δεκα ονοματα που επαναλαμβανει, τας δεκα ιδεας που εμαθε και βαλε τον να εργασθη. Δεν ειναι ικανος να σκεφθη να καμη το παραμικρον. Ειναι μυαλο τιποτενιον, ενα κεφαλι εντελως αχρηστον δια καθε τι. Ολη του η ζωη, ολη του η δυναμις, ολη του η σοφια ειναι να λεγη, και να ξαναλεγη τεσσερα πραγματα που εμαθε. Θελετε να το ιδητε καθαρα οτι δεν εχει καμμ'ιαν σχεσιν με τον Ευρωπαιον το ρουχον; Παρετε τον Τρικουπην, τον Δηλιγιαννην, τον Θεοτοκην, τον Ζα'ι'μην, ολους τους Στρατηγους και ολους τους εν τελει των γραμματων* και των πραγματων. Ειπετε-τους να ενδυσουν τον στρατον με τα θαυμασια Ελληνικα υφασματα και ενδυματα δια να μενουν εις τον τοπον εκατομμυρια εκατομμυριων που φτερουγιζουν τοσα ετη τωρα προς την τσεπην των ξενων, δια να εχουν τον ωραιοτερον, ζωγραφικωτερον και φθηνοτερον στρατον του κοσμου. Ολοι θα φριξουν δια την βαρβαροτητα σας. Αυτος ειναι ο ανεπτυγμενος, ο Εσπεριοειδης Ελλην. Φανταστειτε τωρα τι ειναι οι αλλοι ξενομανεις, οταν τοιουτοι ειναι οι πρωτοι. Και κοιταξετε τι ειναι ο Ευρωπαιος εις την Κρητην' εννοει και την αξιαν και την οικονομιαν και κυριωτατα την ωραιοτητα του Κρητικου ενδυματος και αυτος ο πραγματικος Ευρωπα'ιος ενδυει τον στρατιωτην με την ελληνικην του στολην. Και ειδατε τι θαυμασια ζωγραφια ειναι ο Κρητικος στρατιωτης. Παρομοια ανεξαιρετως ειναι ολα τα Ελληνικα πραγματα. Παρομο'ιας ωραιοτητος. Παρομο'ιως δυναμεθα να εχωμεν τα παντα Ελληνικα. Και παρομο'ιας προστυχιας, κουταμαρας, ακαταληψιας και αμαθε'ιας, ειναι ολοι οι ξενομανεις εις ολα τα ζητηματα. Βγαλετε απο τον νουν σας οτι απο τους Ελληνογαλλους, Ελληνοαγγλους, Ελληνο'ι'ταλους, Ελληνογερμανους ειναι δυνατον να γεννηθη τιποτε σωστον, τιποτε Ελληνικον. Αυτοι ειναι φρενοβλαβεις. Χθες εφωναζεν η "Ακροπολις" οτι δια να στρωσουν τους δρομους με γρανιτην, εσκεφθησαν αμεσως να τον φερουν απο το εξωτερικον, ενω εχομεν εις το Λαυριον. Ως και οι δασονομοι ακομη παρεφρονησαν και διεγραψαν απο την φυτευσιν των γυμνων τοπων, απο την διακοσμησιν των δρομων και των δημοσιων κηπων πλατειων την ελια και την συκια, καθε φυτον ιδικον μας και φερουν σπορους, φυτα απο τα βαθη των δασων της Ευρωπης, και δεν πηγαινουν να παρουν τα θαυμασιωτερα και διακοσμητικωτερα φυτα των δασων της Ελλαδος! Το κυριωτατον χαρακτηριστικον του ξενομανους ειναι οτι ενοσω δεν βλεπει ενα πραγμα Ευρωπα'ι'κον, με μαρκα Ευρωπα'ι'κην, με υπογραφην Ευρωπα'ι'κην, δεν τολμα ουτε να το ιδη, ουτε να το πιαση, ουτε να το εξεταση. Διοτι το κεφαλι του ειναι αχρηστον. Το περιφρονει διοτι δεν ειναι ικανος να το εννοηση. Διοτι το κεφαλι του δεν του χρησιμευει εις τιποτε. Δεν σκεπτεται, δεν γεννα τιποτε. Ειναι σταματισμενον. Επαναλαμβανει μονον. Αντιγραφει μονον.

* * *

Κτυπησατε την ξενομανιαν, ανθρωποι της ιδεας. Κρατησατε ο,τι εχετε ελληνικον, ανθρωποι της λα'ι'κης και της μεσαιας και της ανωτερας ταξεως *.

[... ].

[απο : ΠΕΡΙΚΛΗ... < ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ > ... "ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ" - το Ελληνικον χρωμα - προς την Ελληνικην Αναγεννησιν, προλογος (1953) : Σπυρος Μελας, εκδοση "ΡΟΕΣ", αθηνα - 12/1995, κεφ. α' (ξενομανια), σελ. 17-21)

σημ. του blogger :

- οι υπογραμμισεις με ορθια γραφη ειναι του κειμενου

- οι υπογραμμισεις με πλαγια γραφη και ενδεικτικο αστερισκο του blogger

1 1 4

2012-02-08T19:29:00.005+02:00

Καποιοι... "αντιστασιακοι διανοουμενοι"... του κωλου

... σημερα ξυπνησαν...

και θυμηθηκαν... εκτος απο τα μουνια, και

το ακροτελευτιο αρθρο του Συνταγματος του 1952,

το, και,

συνθημα του Πολυτεχνειου 1 - 1 - 4...

Για φαντασου...

1 1 4... οσα ακριβως και τα alter ego τους...

Τρεμε Κατεστημενο... και συ Συστημα,

γιατι... μπορει και να σε πηδηξουν...

(απο το πολυ τραβηγμα του... πετσακιου τους...

τοσα χρονια...

τους εχει... μακρυνει πολυ)

σημ. του blogger :

- τιποτα δεν αποκλειει... να ξυπνησουν σε λιγο και... καποιοι ποιητες... πολυθεσιτες, επι σειρα ετων, σε δημοσιες θεσεις, οργανισμους, τηλεοπτικες θεσεις, δημοσιογραφικες θεσεις και... υπουργικες...

οποτε, θ' αρχισει να

... τρεμει... το φυλλοκαρδι μου

σημ. του blogger :

- προτιμησα ν' ακουσουμε την 9η υπο τη δ/νση του Φουρτβεγκλερ, αντι του... Χοροβιτς

ΜΑΡΚ ΤΟΥΑΙΝ

2012-02-08T10:48:00.002+02:00

<<< Συνισταται, κυριως, σε ολους οσους θελουν

να επιπλευσουν... ως πνευματικοι φελλοι η ως

πνευματικοι διαττοντες αστερες...

... οσο πιο χοντρα... τη παιζουν, τοσο πιο

εξασφαλισμενη η επιτυχια τους... και η

δημοφιλια τους...

απειρα τα παραδειγματα...

Δρ. ΤΖΕΚΥΛ και Κος ΧΑ'Ι'ΝΤ

2012-02-08T00:58:00.004+02:00

σκεψεις του blogger :

- Δεν φοβαμαι τους ανθρωπους,

φοβαμαι μονο αυτους που εχουν alter ego

- Οσο πιο πολλα τα alter ego τους,

τοσο πιο πολυς ο φοβος μου

- Τη διπλοπροσωπια φοβαμαι

- Τη πολυπροσωπια, ακομη περισσοτερο

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

2012-02-07T14:43:00.005+02:00

ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ

Επειδη δεν επεζησε η λαγνεια του δενδρου επειδη επτωχευσε το καμακι επειδη απεθρασυνθη ο σκαρφαλωτης των νυχτεριδων επειδη υπνωττει στα χαμουρα της οινοπομπης ο τζιτζικας κατεβληθη και καταβαλλεται καθε επιγονατις και διαπομπευονται και οι δυστυχεστεροι λεοντες. Η δυσπραγια αναστεναζει και ζητει να της βγαλουν το επανωφορι της μα τα δοντια του ειναι τοσο βαρεια που πεφτουν στις καμπιες και οι νυκτοβιοι των ιπποφορβειων νεμονται τις αναμοχλευσεις των δεσποινιδων που κατοικουν ακομη στις τζ'επες των αλουργ'ιδων. Περα απ' αυτες υπαρχει μονον η κομη τους και οι σωματοφυλακες εορταζουν.

(απο : Ανδρεα Εμπειρικου "Ποιηματα" - Υψικαμινος, εκδ. "Γαλαξιας",

αθηνα - 1962, σελις 47)

* * * * * * *

... και μετα το ποιημα του Ανδρεα Εμπειρικου : "ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ"

... επειδη,

αποψε εχουμε πανσεληνο του Φεβρουαριου :

αντι της Σονατας της Πανσεληνου του Μπετοβεν υπο τη δ/νση του Χοροβιτς ακολουθουμενη απο το ποιημα η "Σονατα της Κλιμακτηριου", του Γεωργιου Εψεντη (δειτε δυο προσφατες, προηγουμενες αναρτησεις μου),

ας ακουσουμε :

"Clair de Lune" του Ντεμπυσσυ, σε εκτελεση του 'Οιστραχ (επιλογη του blogger) και, στη συνεχεια ας διαβασουμε ενα ανθολογημενο, συγχρονο, ελληνικο... ακρως ρομαντικο... ερωτικο ποιημα, σε παραδοσιακη μορφη - συμφωνα με τους

ανθολογους - με τιτλο :

"Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ" η ισως,

"Στη Μουσα" :

... < Στη Μουσα > ...

JAZZ

2012-02-07T01:06:00.003+02:00

Jazz (1943)

του Ανρι Ματις

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ...

2012-02-06T11:47:00.002+02:00

αναρτηση αφιερωμενη... στη σημερινη ημερα !

ΠΡΩΙΝΟ

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

σαν το τραπεζομαντηλο της Κυριακης,

σαν τ' αγορι που τοσκασε απο το σχολει'ο

σαν τα παναλαφρα ονειρα των πουλιων.

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

σαν το παραθυρο που ανοιγει μετα τη βροχη,

σαν το χνουδατο θερινο καρπο,

σαν την καρδια μας οταν πρωτοφωναξε

στην τρυφερη νυχτα του Μαρτιο'υ : Αγαπω !

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο

για το κομπολ'οι τις νοτες που κρεμασε στον αερα το πρωτο χελιδονι,

γιατι δεν ξερουμε ποια ειναι πιο πολλα

τ' αστρα στον ουρανο η τα χαμομηλια στη χλοη,

για τις στοργικες ωρες που σκυβουν και μας κοιταζουν απο το ιδιο ρολ'οι.

Ενα τραγουδι ευτυχισμενο,

γιατι ειναι η νιοτη μας ολη μια βαθεια-βαθεια πνοη,

γιατι ο ηλιος ανοιγει σα γαρυφαλλο καθε πρωι,

γιατι πηγαινουν διπλα-διπλα οι σκιες μας μες στον ασπρο δρομο

κ' ειναι δροσερο νερο η ζωη !

της Λινας Κασδαγλη

Γυμνα σαν κρατω-σου τα χερια

στα χερια - δος τα μου, δος μου -

οι ανθοι περιττευουν του κοσμου,

αδιαφορα μου ειναι τ' αστερια.

Σκυψε μεσ' στο βιβλιο σου, μη ζητας

προβληματα, ρωτηματα, ολα να τα καταλαβης

μονο την καρδια σου να ρωτας

μην παυης.

( απο : "Οι νυχτες του Φ'ημιου", ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ "ανθολογια",

εκλογη Γ. Κ. Κατσιμπαλη και Αντρ. Καραντωνη,

εκδ. "Εστια", ιδρυμα κωστη παλαμα, αθηνα - 1986, Β'εκδ. )

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ (2)

2012-02-05T10:39:00.008+02:00

αναρτηση αφιερωμενη :

στον Παν/κο, Καθηγητη Γιωργο... < ΚΕΝΤΡΩΤΗ > ...

<<<<... και μη ξεχασετε επισης, αγαπητοι αναγνωστες/τριες,

να κανετε Κ Λ Ι Κ, στη φωτο ( στη κορυφη, αριστερα, της στηλης σχεδιασης ) !

μτφ. ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

2012-02-05T01:24:00.010+02:00

Post dedicato :

alla carissima Ajlan

al caro amico, architetto, Metin G.

της Ajlan ( Roma, 1963 )

Κ Λ Ι Κ στην εικονα

για μεγεθυνση και καλυτερη ευκρινεια

μτφ. ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

2012-02-04T14:18:00.002+02:00

"Δενδρα"

απο τη σειρα "παραμορφωσεις"

του Νικου Κεσσανλη !

Εκτελεστικο αποσπασμα

Ιδου, λοιπον, χωρις ελπιδα παλι

απο την πολιτεια των φαυλων δικασμενος

στα ματια να κοιταη το εκτελεστικο αποσπασμα !..

Ο πρωτος : ηταν καποιος που ειχε ελεησει.

Ο δευτερος : τον γλυτωσε ενα βραδι απο το βροχο του φεγγαριου.

Ο τριτος : συντροφος σε ταξιδι.

Ο τεταρτος : παλιος του δασκαλος.

Ο πεμπτος : παλιατζης ιδεων.

Ο εκτος : δια κληρου.

Ο εβδομος : δωροδοκημενος.

Μπορουσε, επομενως, να ελπιζη...

Φτανει να μιληση.. - θα τον αναγνωρισουν !

Αλλ' ιδου ο ογδοος !

Ηταν ο ιδιος ο εαυτος του !

Πολυ πλησιον του - κι απολυτα αδιαφθορος !

Τοτε ζητησε να του δεσουν τα ματια...

Τραγουδι του αλογου

Κοιμαται τ' αλογο μου κατω απο το φεγγαρι -

τι κριμα, παλληκαρι, δε βρηκες το νερο !

Κοιμαται τ' αλογο μου και μ' εχει αφησει μονο

καταμεσις στο δρομο και μπρος στο δειλινο.

Η ερημος μον'αχα μπρος απο τ' ονειρο μας -

κ' ητανε πια δικο μας τ' αθανατο το νερο !..

Κοιμαται τ' αλογο μου κατω απο το χορταρι -

πρι ναρθη αλλο φεγγαρι θα κοιμηθω κ' εγω !

Μονολογος

Τι ματαιος μονολογος !..

Ναχε τουλαχιστον μια ελπιδα -

μιαν ανεπαισθητη μικρην ελπιδα -

πως πισω απο τις αθλιες λεξεις,

καποιος μπορει να κρυφακουη !..

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ...

2012-02-03T16:10:00.000+02:00

ΣΙΜΩΣΕ ΥΣΤΕΡΑ να μου μιλησει ενας απο τους αγγ'ελους που σηκωναν τις εφτα κουπες : "ελα", μου ειπε, "να σου δειξω το τι κριθηκε για την πορνη τη μεγαλη οπο'υ θρονιαζει πανω στα νερα

και που με δαυτην ξεμυαλιστηκαν οι βασιλιαδες της γης κι οχι μονο αλλα και οι κατοικοι της γης που μεθυσανε κι εκεινοι απο το κρασι της πορνειας της."

Τοτε ηταν που με συνεπηρε το πνευμα και με πηγε σε τοπο ερημο. Ειδα καθισμενη πανω σ' ενα κοκκινο θηριο μια γυναικα. Κι ητανε το θηριο γιοματο λογια βλαστημα. Κι ειχε δεκα κερατα κι εφτα κεφαλια.

Η γυναικα ηταν ντυμενη στα πορφυρα και στα κοκκινα, παστωμενη στα μαλαματα και στα μαργαριταρια. Κρατουσε στα χερια της ενα ποτηρι χρυσο γιοματο απο τις μαγαρισιες της πορνειας της'

και στο μετωπο της επανω θωρουσες μια γραφη που 'λεγε : ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

(απο : "ΙΩΑΝΝΗΣ - Η Αποκαλυψη" - μορφη στα νεα ελληνικα -, εκδ. "υψιλον/βιβλια", αθηνα - 11/1985, εξωφυλλο του Οδ. Ελυτη, Α' εκδοση.

Κεφ. 17, στιχοι 1-7, συμφωνα με : "Αποκαλυψις Ιωαννου".

Βιβλιοδεσια σε δερμα, μερικη μεταφορα, στο δερμα, του σχεδιου του Οδ. Ελυτη απο το εξωφυλλο της εκδοσης : Φροσω Γανιαρη )

Και ηρθε ενας απο τους εφτα αγγελους που κρατουσαν τα εφτα τασια, μου μιλησε και μου ειπε : " Ελα, θα σου δειξω την κριση της μεγαλης πορνης που καθεται στις οχθες των πολλων νερων.

> μ' αυτην πορνευτηκαν οι βασιλιαδες της γης, και οι κατοικοι της γης μεθυσαν απο το κρασι της πορνειας της ".

Και με πηρε και μ' εφερε το Πνευμα στην ερημο. Και ειδα μια γυναικα που ειταν καθισμενη σ' ενα θηριο κοκκινο, γεματο ονοματα βλαστημιας, μ' εφτα κεφαλια και δεκα κερατα.

Και η γυναικα ειταν ντυμενη στην πορφυρα και στα κοκκινα και ολοχρυση απο τα μαλαματα και με πολυτιμες πετρες και μαργαριταρια' και κρατουσε χρυσο ποτηρι γεματο σιχασιες και βρωμες της πορνειας της'

κι' απανω στο μετωπο της ειχε ονομα γραμμενο, μυστικο : ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ, Η ΜΑΝΑ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΙΧΑΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

( απο : "Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ" - μεταγραφη -, εκδ. "Ικαρος", αθηνα - 12/66, εξωφυλλο του ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ, Α' εκδοση.

κεφ., στιχοι κ.λπ. ομοιως ως η πιο πανω εκδοση)

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

2012-02-02T13:09:00.001+02:00

[... ].

Αγαπη μου! Τουτες τις ξεχωριστες ωρες, που η ζωη μου ειναι τοσο κοντα στο θανατο και τα χερια μου ειναι τοσο μακρια απ' τα δικα σου...

Αληθεια, μεσα στα γραμματα που θα σου στελνω με το ταχυδρομειο, μην περιμενεις να βρεις τιποτα απ' την αληθινη μου ζωη. Απ' το χαρακωμα δεν στελνουνται γραμματα. Μοναχα κατι τυπωμενες καρτες γαλαζιες - ταχυδρομικος τομευς 906. Ειμαι καλα σε χαιρετω - κι αυτες θα περνανε πρωτα απο τα χιλια-δυο τσιμπλιαρικα ματογυαλια της λογοκρισιας ωσπου να φτασουνε στ' αγαπημενα μου τα δικα σου τα ματακια. Το λοιπον μοναχα σε τουτα εδω τα χερογραφα θα σημειωνω τις εντυπωτικες στιγμες τουτης της ζωης, οπως θα τις δω να περασουν απ' το μεσα μου κι απ' τον οξω κοσμο. Χρονολογιες και τοποθεσιες δε σου βαζω. Γιατι δεν υπαρχουν πια τετοια πραματα. Ολες μας οι μερες εδω πανου ειναι απαραλαχτες μες στην ασκημια τους. Κανενα σημαδι δεν αλλαζει τη φυσιογνωμια της μιανης απ' την αλλη ουτε και τη σημασια της. Ολες τους περνανε σα μιαν ατελειωτη, αργοκινητη λιτανεια απο μερες και νυχτες ανυποφορα ιδιες κι απαραλλαχτα αδειανες. Βαλε στο νου σου εναν κυκλο - κομπολο'ι΄ απο ασπρες και μαυρες χαντρες, μιαν ασπρη μια μαυρη, που συναλλαζουνται χωρις τελειωμο και χωρις νοημα. Βαριεστισμος! Το ιδιο κι οι τοποθεσιες. Λεξεις ξενικες, συμβολα, γραμματα του αλφαβ'ητου και νουμερα. Σημαδια συνθηματικα που εχουν τη σημασια τους μοναχα μεσα στους επιτελικους χαρτες.

Μα κοντα σου δεν ηταν ετσι, αχ, δεν ηταν ετσι. Εκει καθε μερα και καθε ωρα και καθε στιγμη, ειχε την ατομικοτητα της. Ηταν ολες τους, ολες, τοσο πλουσια χρωματισμενες, ετσι ζεστες απο εκφραση και σπαρταριστη ζωη, που θα μπορουσα και τωρα δα να καλεσω την καθεμι'α τους με τ' ονομα της και με τα δικα της σημαδιακα περιστατικα.

[... ].

Φορουσες μια μερα ενα συμπαθητικο καπελλακι, μαυρο μεταξωτο με κοκκινο μπορ, και πορπατουσες με κεινο το κοντο βιαστικο σου βημα. Οπως κανουν τα πουλια σα δοκιμαζουν να χαμωπορπατηξουν. Ηταν ανημερα της Λαμπρης και παντου ηταν ανασταση και φως. Τα καστανα εξυπνα ματια σου γελουσαν και μου 'φερνες ενα τσαμπι πασχαλιας. Κι ηταν Κυριακη τρεις τ' απογεμα.

Τις καλες τις αγαπημενες μας ωρες...

Δω περα ολα ειναι τα ιδια. Κουραστικα, απαραλλαχτα, σιωπηλα και τρομερα. Ο χρονος εχει σταθει. Η γης δε γυριζει πια. Οι μηνες ανεκατωθηκαν. Οι μερες της βδομαδας δεν εχουνε πια ονομα. Δεν εχει γιορτες.

Δεν εχει, πες, μερες και νυχτες.

[... ].

(αποσπασμα απο : "Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ", κεφ. α' : ενα τελος που ειναι μιαν αρχη, Β' εκδ., αθηνα 1930)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !

2012-02-01T11:03:00.000+02:00

ΚΑΛΗΜΕΡΑ !

σε ολους

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑ'Ι'ΤΗΣ

2012-01-31T14:07:00.003+02:00

... τα αλλοτριωμενα, σαρδελοποιημενα ανθρωπακια του Γα'ι'τη, α-προσωπα

παντα με σκληρο, στρογγυλοποιημενο... καπελλο :

"τα παραβαν"

του Γιαννη Γα'ι'τη (1923 - 1984)

(λαδι σε καμβα)

Κ Λ Ι Κ στην εικονα !

[... ]

Ο Γα'ι'της υπηρξε απο τους πρωτους της ελληνικης Αφαιρεσης (1949). Το εργο του παρουσιαζει πολλες επιδρασεις αλλα και πολλη πρωτοτυπια. Κατεληξε - μετα το 1960 - σε τυποποιημενες κατασκευες - τα ανθρωπακια - στις οποιες περνουσε ολο το προβλημα της αλλοτριωσης και μαζικοποιησης του συγχρονου ατομου. Ο Γα'ι'της μετεφερε τον εικαστικο του προβληματισμο σε ποικιλες εφαρμογες, συνδυαζοντας τεχνη και διακοσμηση και εξοικειωνοντας το πλατυτερο κοινο με το εργο τεχνης της εποχης μας.

(του Μανου... < Στεφανιδη >... , "εγκυκλοπαιδεια παπυρος - larousse - britannica", pochet edition, εκδ. : " εκδ. οργανισμος ΠΑΠΥΡΟΣ" - αθηνα 2006, τομος 13, σελις 106)

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ...

2012-01-30T13:10:00.006+02:00

ΚΙ ΟΜΩΣ...

Μεσα σ' αυτον το ΚΟΝΙΟΡΤΟ, τη θολουρα και την "ομιχλη" που αφηνουν πισω τους οι επελαυνοντες νεοβαρβαροι :

- ...(νεο)κουλτουριαρηδες που "μονο τις τριχες τους δεν αμφισβητ(ησαν)ουν" καθως λεγει ο Ντινος Χριστιανοπουλος.

Μεσα σ' αυτον τον ΩΚΕΑΝΟ :

- ... της "κακοσχημης υπερβολης και... απρεπειας", οπως λεγει η Κικη Δημουλα.

- ... της "ασχημιας που νικησε το ωραιο, το θριαμβο των μετριων, την υποχωρηση της ευφυιας, τη δυναμη της ηλιθιοτητας και της κατινιας, τη γενικευμενη μεταλλαξη αξι'ων και αξ'ιων", κατα τον Μανο Στεφανιδη.

- ... της επικρατησης του κιτς, της δηθεν γνωσης, της δηθεν ανθρωπιας, της δηθεν αλληλεγγυης, της δηθεν φιλιας, της δηθεν αγαπης, του δηθεν ερωτα, της δηθεν επαναστικοτητας η ανταρσιας, ακομη ακομη της δηθεν οργης για ολα αυτα που συμβαινουν, πανω απο δυο χρονια τωρα, στο τοπο αυτο... με απλα λογια, μιας δηθεν κοινωνιας, μιας κοινωνιας χαζοχαρουμενης... χασκογελωντων νεων και παλαιων διανοουμενων που αδυνατουν να αρθρωσουν μια νεα "ποιητικη", ενα νεο καθαρο κινημα, οδηγο για τον κοσμο, που με πολυ λαχταρα το προσμενει απ' αυτους - ιδιαιτερα οι νεοι - και με μεγαλη, σιγουρα, χαρα θα το ακολουθουσε(αν)... αλλα, αρκουνται μονο σε αμφισημες δηλωσεις, κρισεις, κριτικες, σχολια ακολουθουμενα απο υπονοουμενα... και στομφωδη επιδειξη παρηκμασμενων γνωσεων, θεωριων και λογων... λογια λογια λογια με καπελλο η χωρις,

... ΥΠΑΡΧΟΥΝ

ακομη βραχονησιδες που ανθιστανται στη φθορα :

... το πιο πανω βιντεο, "εκλεψα" απο τη

... < βραχονησιδα > ...

του φιλου αρχιτεκτονα, ζωγραφου και καθηγητη... !

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

2012-01-30T00:05:00.001+02:00

"ιστιοπλο'ι'α"

του Ορεστη Κανελλη!

ΚΡΑΜΑ ΕΝΙΑΥΤΩΝ

Στον Ορεστη Κανελλη

Το συστημα της αριθμησεως των θερινων βροχων

Συμπιπτει με τις σταγονες των βαλσαμων

Ορθια η σιγη μα δεν αποκλειεται μια πλαγια κλισις

Μυριζει ωραια η χλοη και το χωμα

Οι μωλωπες της γης προσμενουν την βροχη

Ενα κοριτσι διασχιζει την αυλη

Τ' αφηνιασμενα αλογατα τα συγκρατουν τα χαλιναρια τους

Κατ'αντικρυ στον σταυλο ετοιμαζουν το νεο πατητηρι

Οι φαινομενικες αναστηλωσεις των ξιφολογχ'ων αποτελουν

αντιρροπον βαρος της βροχης

Μα η βροχη θα πεση

Το βαρος της ειναι ανυπολογιστο

Η σημασια της ειναι η ανακαταταξις των λογχοφορων

Οι δεξαμενες την περιμενουν

Μια κατσικα βοσκει ακομα εμπρος στην πορτα

Μια γυναικα περιεπλακη σ' ενα βατο και δεν μπορει να βγη

Μια σαυρα εισερχεται απο το ανοιγμα της μπλουζας της

Δ'υο κολεοπτερα βομβουν

Δ'υο αεροπλανα απο μακρια πλησιαζουν

Η σαυρα τερπεται

Το στηθος της γυναικος ειναι ωραιο

Τα ματια της γυαλιζουνε

Ειναι απλανη μα παρακολουθουν την συρροη των φιλων

Στα φυλλα των δεντρων τρεμουν οι πρωτες σταγονες

της βροχης

(απο "ΠΟΙΗΜΑΤΑ - υψικαμινος / ενδοχωρα", συλλ. ενδοχωρα - στη Ματση, ενοτητα

Οι σπονδυλοι της πολιτειας - 1935 - στον Andre Breton, εκδοσεις "Γαλαξιας", αθηνα 11/1962, σελ. 140)

ΔΗΜΟΥΛΑ ΚΙΚΗ

2012-01-29T14:22:00.000+02:00

αναρτηση αφιερωμενη

<< του Γιωργου Σικελιωτη

"κεφαλια δυο κοριτσιων"

ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ

Και βεβαια ειμαι

κατα της διαταραξεως της σεληνης!..

Οι λογοι, πολλοι.

Εκτος απο την κακοσχημην υπερβολη

- εγω απο καιρο τις αποφευγω

λογω υπερκοπωσεως -

ειναι και απρεπεια.

Οι σχεσεις της με την γη

υπηρξαν εως τωρα

ακρως τυπικες :

διακριτικη, μες στη μαγευτικην αποσταση της,

εδωσε λυσεις αψογες

στης ανθρωποτητας τη ρεμβη.

Και, το κυριωτερο :

δωρεαν καθε τοσο

αυτη την εφθαρμενη γη

επαργυρωνει!..

("ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ" των Ρενου Ηρακλη & Σταντη ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ,

τομος α', σελ. 285, εκδ. "τα νεα ελληνικα", αθηνα - 1983, 11η εκδοση)

ATAHUALPA YUPANQUI

2012-01-29T01:03:00.001+02:00

απο το καναλι του Γιωργου Κεντρωτη στο youtube :

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

2012-01-28T20:10:00.003+02:00

"Ρεμβασμος"

... του Ορεστη Κανελλη

ΤΟ ΡΗΜΑ ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ

Τουτη η αιθρια με το συννεφο που πλεχει στον αερα

Ειναι γαλαζιος πλους μιας κατασπρης φρεγαδας

Ισταμενος ακουμπιστος στην κουπαστη κοιταζω

Και βλεπω τα θηραματα των λογισμων μου

Δελφινια που αναδυονται κ' εισδυουν μεσ' στο κυμα

Παιδιαδες ακρογιαλια και βουνα

Και μια ξανθη νε'ανιδα που στεκει στο πλευρο μου

Μεσ' στης οποιας τα γαληνια ματια βλεπω

Το μελλον της ολοκληρο και το παρον μου.

(απο : "ΠΟΙΗΜΑΤΑ - υψικαμινος / ενδοχωρα", συλλογη ενδοχωρα-στη Ματση /

ενοτητα : τα καστρα του ανεμου - 1934, εκδοσεις "Γαλαξιας", αθηνα - 11/1962,

σελ. 89)

ΜΑΡΚ ΡΟΘΚΟ

2012-01-27T12:32:00.009+02:00

Ξεκινω, σημερα, εν ειδει εισαγωγης η προλογου για την εν συνεχεια αναρτηση που υποσχεθηκα απο χθες, παραθετοντας μερικα απ' οσα αναφερει ο εξαιρετος αυτος καθηγητης (και τεχνοκριτης) της Ιστοριας της Μοντερνας Τεχνης Τζουλιο Καρλο Αργκαν, για τον Μαρκ Ροθκο :

Η ζωγραφικη του ΡΟΘΚΟ μοιαζει με το τελειως αντιθετο (εννοει, εδω,

ο συγγραφεας, σε σχεση με τη ζωγραφικη του Πολοκ) : εξαφανιζεται καθε ιχνος απεικονισης η εικονας, το γραφημα επαναπορροφαται στην πλατια γαληνη του λεπτου μιγματος του χρωματος, του διχως λαμψη, που μολις-μολις διαταρασσεται απο μικρες αλλαγες τονων *. Και ομως, ουτε ο Ροθκο ειναι ενας θεωρητικος σ' εναν κοσμο ακτιβιστων' επισης, ουτε η δικη του δραση ειναι προσχεδιασμενη*. Οι πινακες του φιλοδοξουν να ειναι μονο χρωματιστα "χωρισματα * " ' αλλα κανεις πριν απ' αυτον δεν διερωτηθηκε τι πραγμα ειναι ενα χωρισμα (οριο*, προστασια*, διαφραγμα* μεταξυ ενος κατι απο εδω, οπου βρισκομαστε, και, ενος κατι απο κει, οπου ειναι ο κοσμος) στην ψυχολογια του εσωτερου* Ειναι. [... ]. Και ο τοιχος*, το χωρισμα* δεν ειναι μονο μια στερεη επιφανεια σοβαντισμενων τουβλων, ειναι και καποιο χρωμα : το εργο του ζωγραφου που χρωματιζει εναν τοιχο δεν ειναι λιγοτερο εποικοδομητικο απο το εργο του αρχιτεκτονα που τον προγραμματισε και του οικοδομου που τον εχτισε. Η ζωγραφικη χειρονομια του Ροθκο ειναι η ηρεμη, ομοιομορφη χειρονομια-κινηση του μπογιατζη που βαφει εναν τοιχο : σιγα σιγα, ακολουθωντας το σταθερο ρυθμο της κινησης που απλωνει το χρωμα, αντιλαμβανεται πως η βαφη αλλαζει την περιβαλλοντικη κατασταση και πως ενας χωρος γεννιεται εκει οπου δεν υπηρχε παρα μια παυση στη συνεχεια του χωρου. [... ]. Ο χωρος που η ζωγραφικη προσδιοριζει δεν ειναι πια απο την απο εκει, αλλα απο την απο εδω μερια της ζωγραφισμενης επιφανειας και ετουτη, οπως και τα μωσα'ι'κα των βυζαντινων εκκλησιων (ο Ροθκο ειναι ρωσος), χρησιμευει για το χρωματισμο της ατμοσφαιρας του αρχιτεκτονικου χωρου. Οι δεσμες χρωματος*, τα διαφορετικα ζωγραφισματα*, τα χρωματικα τοπια* δεν ειναι παρα μεταβολες του μηκους κυματος της φωτεινης εκπομπης.

Ξεκινα απο αυτην την ταυτιση χωρου και χρωματος η ερευνα, που θα παρει ευρυτατες διαστασεις, για τα μεγεθη των ομοιομορφα χρωματισμενων διαστρωσεων και για τη διαρθρωση, εξεταζομενη και ως πλαστικη διαρθρωση, του ορασιακου πεδιου : δηλαδη το σημαντικο εκεινο ρευμα της αμερικανικης Op(tical) Art* που μελετα το προβλημα της οπτικης προσληψης σε σχεση με τους περιβαλλοντικους προκαθορισμους.

( πηγη : η ιδια με τις αναρτησεις της 22/1 και 23/1, σελ. 680 )

σημ. του blogger :

- οι αστερισκοι και οι υπογραμμισεις σε πλαγια γραφη, ειναι του blogger

- οι υπογραμμισεις σε ορθια, παχια γραφη (μεσα στις υπογραμμισεις σε πλαγια γραφη) ειναι του συγγραφεα.

- παρατηρωντας με προσοχη τις υπογραμμισεις σε συνδυασμο με τις σημειουμενες με αστερισκο λεξεις, ευκολα συναγεται το συμπερασμα οτι : η ζωγραφικη του Rothko, ως μη προσχεδιασμενη, δεν ειναι ο "Τοιχος των Δακρυων" για να προσκυναται κι ακομη ακομη, καμμια εκουσια δραση του καλλιτεχνη δεν αποσκοπει στη δημιουργια καποιου/ων εντυπωσιακου/ων οπτικου/ων τεχνασματος/ων προς προσκελκυση της προσοχης των θεατων και δημιουργια καποιας/ων ψευδαισθησης/ων (αλλως πως καλουμενων, εφφε).

Τουτ' αυτο συμβαινει και με την ζωγραφικη του Pollock ( η ζωγραφικη του οποιου, οπως και του Ροθκο, ανηκει στον "αφηρημενο εξπρεσιονισμο ).

Το ιδιο συμβαινει και με τη ζωγραφικη του οποιου δημιουργου-ζωγραφου, παλαιοτερου, νεωτερου η συγχρονου, εχει επιλεξει να δρα, λιγοτερο η περισσοτερο, μεσα στα πλαισια αυτης της τεχνικης.

Αλλωστε, οι εικαστικες, πλαστικες τεχνες, οπως και η ποιητικη και η μουσικη κ.α., δεν ανηκουν στη σφαιρα του θεαματος για να χρησιμοποιουνται τετοιου ειδους τεχνασματα απο τους δημιουργους τους.

ELLA FITZERALD

2012-01-27T00:09:00.001+02:00

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ....

2012-01-26T01:42:00.006+02:00

... του Μαρκ Ροθκο !

Και τωρα, σημερα :

αγαπητοι μου αναγνωστες/στριες,

αφου... μαθαμε αναλυτικα την ψυχολογικη συμπεριφορα μιας γυναικας σε περιοδο κλιμακτηριου (κατα πως προκυπτει απο τα συμφραζομενα, μαλλον προκειται περι καποιας αγνωστου σε μας ποιητριας) η, αλλως πως καλουμενη : γυναικα του μεσοδιαστηματος, κατα μια γυναικεια εκφραση, εξ' οσων, εγω, γνωριζω.

Αφου... μαθαμε, ακομη, οτι η Μερκουρη ηταν πουτανα, ενω η Λαμπετη αγγελος (δηλονοτι ανεραστος, αφου ως γνωστον οι αγγελοι δεν εχουν φυλο). Στο δε σημειο τομης (τουτεστιν στη γωνια) των δυο "οδων" (εκεινης της Μερκουρη/πουτανας και της Λαμπετη/αγγελου) στεκεται η ποιητρια (η ευρισκομενη σε ηλικια κλιμακτηριου) αναποφασιστη. Ποια οδο απο τις δυο να ακολουθησει?

Αφου...ειδαμε την εκδηλωση της γυναικειας ζηλειας - της αγνωστου ποιητριας/περσονας, στο ποιημα που δημοσιευσα 2 μερες πριν - και την ταση της να φθασει στο υψος της ποιητικης δοξας της Δημουλα και τη θεατρικη δεινοτητα της Αρωνη. Την προετοιμασια της, για τον μελλοντικο θανατο του ανδρος της (προφανως, μια απο τις ικανοτητες της, πρεπει να ηταν, και η προβλεψη των μελλουμενων).

Αφου... "διδαχτηκαμε" και εμπεδωσαμε οσο πιο καλα γινοταν, τις ερωτικες της ονειρωξεις. Μια απο τις ονειρωξεις της αυτες, ονειρωξη κτηνοβατικη, ηταν να παει - συμφωνα με τον δημιουργο του ποιηματος - καβαλα... με το αλογο του Ομερ Βρυωνη. Καθως, επισης, γινεται αντιληπτο, της αρεσε και η ποιηση του Βαλαωριτη. Βλεπετε, εξ' αλλου, δεν ειχε ρατσιστικους η οποιους αλλους ενδοιασμους στις ονειρικες, ερωτικες της προτιμησεις, ουτε καν στις ομοφυλοφιλες. Μονο την οσμη της μαυρης - ... σταλινικου προσανατολισμου... εξαιρετικος ο συμβολισμος - φυλης δεν αντεχε.

Αφου... αναρωτηθηκαμε - αλλα απαντηση δεν πηραμε - αν ο Μπετοβεν... εγραψε την "Σονατα του Σεληνοφωτος" μεσα σε μπουρδελο η οχι.

Αφου... επισης, εμεινε αναπαντητη η απορια μας : γιατι εσκισε την μεταφραση της Οδυσσειας του Μαρωνιτη? δεν της αρεσε μηπως? η για καποιο αλλο λογο?

Αφου... τελος, νομιζω, ολοι αντιληφθηκαμε επαρκως, οτι ο νεος αυτος ποιητης - παντελως αγνωστος, τουλαχιστον σε μενα, του οποιου το ονομα, καποιο βιογραφικο του, τελος παντων, δεν βρηκα πουθενα γραμμενο ειτε σε βιβλια η εγκυκλοπαιδειες, ειτε στο διαδικτυο, οσο κι αν εψαξα - εχει ως ποιητικα προτυπα του... τον Ριτσο (... αναρωτηθηκα μηπως κι αυτος εγραψε την ομωνυμη σονατα του... μεσα σε μπουρδελο) και, χωρις αμφιβολια, τον Α. Εμπειρικο και τις ψυχαναλυτικες του γνωσεις.

υγ. Αν, αγαπητοι μου, μου διεφυγε κατι, συγχωρειστε με. Μπερδευτηκα πολυ, διαβαζοντας το ποιημα αυτο, προσπαθωντας να καταλαβω, οσο γινεται καλυτερα, οσα λεει και οσα εξυπονοουν τα... αμετρητα αποσιωπητικα. Φανταστειτε, σχεδον, δυο χρονια τωρα, το αντεγραψα απο καπου, το διαβαζω, το ξαναδιαβαζω, το μελετω... κι ακομη, νομιζω, συμπερασμα δεν εβγαλα. Τοσο, που αρχιζω ν' ανησυχω... για μενα. Τοση συσσωρευμενη αρλουμπα... να μη μπορω να την καταλαβω! Κι επειδη, μου συμβαινει το ιδιο και μ' αλλα ποιητικα κειμενα, παρομοια κι ακομη πολυ χειροτερα, που ετυχε να βρω καταγεγραμμενα, σε ιστολογια και μαλιστα... ανωτατης παιδειας, οσο παει ανησυχω περισσοτερο για τις... πνευματικες μου ικανοτητες...

Μπας και ειμαι βλαξ? λεω, μπας?

εσεις τι λετε?

* * * * *

Κατοπιν... λοιπον, ολων των πιο πανω, θα επανελθω αυριο με μια αναρτηση μου, ανακεφαλαιωση, πανω σ' αυτα που αναφερει ο Τζουλιο Καρλο Αργκαν για τα κινηματα της ζωγραφικης και αναφερονται στις τρεις αναρτησεις μου, της Κυριακης 22/Ιαν. και Δευτερας 23/Ιαν.

ETTA JAMES

2012-01-26T00:34:00.003+02:00

...μια μεγαλη φωνη που εφυγε πριν 5 μερες

... Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

2012-01-25T16:08:00.006+02:00

...ενας ενας οι μεγαλοι σιωπουν η φευγουν

<< ΚΛΙΚ

στην αφισσα

...μενουν μονο οι επιπλεοντες σε θολα νερα και βουρκους φελλοι

Καλησπερα... φελλοι

και

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-25T00:21:00.007+02:00

1) ... Κ Λ Ι Κ

στην εικονα

2 ) ... < ΝΤΙΝΟΣ > ... ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Μετα την παραθεση των ανω αποσπασματων της τοσο ενδιαφερουσας συνεντευξης του Ντινου Χριστιανοπουλου, θεωρησα ενδιαφερον να θεσω υπο τη κριση σας, αγαπητοι αναγνωστες μου, το παρακατω δειγμα κειμενου-ποιησης του ελληνικου νεοσουρεαλιστικου - νεοκουλτουριαρικου, και, νεο-αρλουμποειδους κινηματος, της ψευδωνυμης νεας ποιητικης γεννιας :

Η σονατα της κλιμακτηριου

Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου, κλπ. το φεγγάρι απόψε... εχτές έκανα παράδοσση τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου... τόσο φυσικά σαν μεταφυσικά...με γνώμες δεύτερο χέρι από λογοτεχνικό περιοδικό... δεν θα γράψω συλλογές χριστιανικής απόχρωσης εγώ... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... θα γράψω ερωτικά... για τα παιδιά που πλένονται μόλις τελειώσει η βάρδια στο τουβλάδικο... με τα κορμιά τους που απαιτούν ευλίγιστες λέξεις της ελληνικής... όπως οι μυς υπονοούν μια δευτέρα παρουσία στο πέος... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... όταν με γυμνώσεις θα νιώσω αδέξια... θα βλέπω τον οίκτο στα μάτια σου... μιλούσες για μένα... και πονάει αυτό το σιτεμένη... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... να μείνω εδώ... γωνία Μερκούρη και Λαμπέτη... γωνία πουτάνας και αγγέλου που ποτέ δεν έγινα... έχω ένα αγόρι στο σχολείο... ένας Στάλιν του δέρματος... μα και τα κορίτσια πια μου αρέσουν... είναι τόσο τολμηρή η ανημπόρια μου... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... αφησέ με εδώ... να πενθώ την απουσία του αίματος της Σελήνης στα σκέλη μου... ν' ακούω τον Μπετόβεν... σε εκτέλεση Χόροβιτς... Είναι αλήθεια πως την έγραψε μέσα σἐνα μπορντέλο... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... δεν είμαι ρατσίστρια... μα των αλλοδαπών τα σώματα είναι άπλυτα... κι εγώ φευ ευαίσθητη πια στις οσμές.... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... θα περάσω το βράδυ... διαβάζοντας Δημουλά... προετοιμασία για τη δόξα... και για το πένθος το μελλοντικό του άντρα μου... η Σαπφώ θα μου στείλει το φεγγάρι... ο Βαλαωρίτης τ' άλογο του Ομέρ Βρυώνη... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... θα γίνω η Αρώνη στη Μπαλωματού του Λόρκα... θα σκίσω τη μετάφραση της Οδύσσειας του Μαρωνίτη... και με τη φωνή της θα πω: πάρτε με και γυρίστε με ολάκερη την υφήλιο... Τρελαίνομαι να 'μαι καβάλα... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... ας μείνουμε στα προκαταρτικά... δεν αντέχω πια τους ωραίους γλουτούς σου στα χέρια μου... το βιαστικό τέλος στα χείλη... με κούρασε αυτή η μη συμμετοχή... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου... αυτής της σάρκας που αρνείται τα κελεύσματα του πνεύματος... θα μείνω εδώ... να με περιγελάει ο αέρας στις κουρτίνες...θα γράψω ποιήματα ευπώλητα μελέτες... Φύγε... έχω προγραμματίσει να κλάψω... Μη μ' αφήνεις να 'ρθω μαζί σου κ.λ.π.

(του Γεωργιου Εντεψη)

Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΚΑΣΣΟ

2012-01-23T23:27:00.003+02:00

[... ].

Ο εμφυτος κινδυνος στη σουρεαλιστικη ποιητικη ειναι η επικυριαρχια του περιεχομενου : η νοσηρη ευχαριστηση για τους απιθανους αλλα μυστηριωδως προκαλουμενους συνειρμους των ονειρικων εικονων' οι απειρες, απροβλεπτες μεταμορφωσεις του ερωτισμου υπο το κατασταλτικο βαρος της "λογοκρισιας" ' οι ευκολοι μηχανισμοι των αθελητων ενδεικτικων και ενοχοποιητικων lapsus. Ειναι μια φλεβα που ξεκινα απο την ποιητικη του διφορουμενου που εδραιωσε η Μεταφυσικη και που σκοπιμα αποφευγει τις τεχνικες και μορφολογικες καινοτομιες, εκμεταλλευομενη το κοινοτοπο, ακομα και το αναξιολογο των παραστατικων μεσων για να προβαλλει το ανακολουθο και το παραδοξο των περιεχομενων της απεικονισης.

<< "ο υιος του ανθρωπου"...

του Rene Magritte

Ο Ρ. ΜΑΓΚΡΙΤ (1898 - 1967) ειναι εκεινος που, μεταξυ ολων των σουρεαλιστων, εμβαθυνει περισσοτερο το προβλημα του αλογικο'υ επαμφοτερισμου της εικονας, και σε σχεση με το λογο : επινοει την αντιιστορια, ανακαλυπτει τον παραλογισμο του αναξιολογου, καταγραφει με σχολαστικη μεθοδικοτητα εικονες διφορουμενες, που ξεπεφτουν ευκολα στη διπλη σημασια, στο λογοπαιγνιο.

Ο ΙΒ ΤΑΝΓΚΙ (1900 - 1955) επινοει την αντι-φυση : τοπια απεραντα, πλανητικα, χωρις φως ουτε αερα, στα οποια οι μονες "ομιλητικες" παρουσιες ειναι τα λειψανα μιας οργανικης ζωης που εσβησε προ αμνημονευτων χρονων : οστα, βαλσαμωμενοι καρποι, απολιθωματα και κοχυλια που μοιαζουν να κινουνται στην ερημο προσεκτικα σαν καμπιες.

Ο Π. ΝΤΕΛΒΟ (1897) αρεσκεται να μεταστρεφει μεταφυσικα το μυστικο ερωτισμο το'υ καταπιεσμενου ως ορθοφρονουντος εαυτου του, κατορθωνοντας μονο να γινει ο εικονογραφος η ο επιδοξος μιμητης της μετριας εκεινης παρα-σουρεαλιστικης λογοτεχνιας που ακουει στο ονομα "μαγικος ρεαλισμος".

Π Ι Κ Α Σ Σ Ο !

[... ].

Το κουλτουραλιστικο γοητρο του κινηματος αναβαθμιζει η προσχωρηση, ατυπη ομως, του Πικασσο (1925). Δεν προκειται για μεταστροφη, ειναι μια συμμαχια : το αναγνωριζει εντιμα ο Μπρετον, τη στιγμη που δηλωνει πως ο Πικασσο ειναι "σουρεαλιστης μεσα στον Κυβισμο". Ο Σουρεαλισμος, ως ποιητικη του ασυνειδητου βρισκοταν στους αντιποδες του κυβιστικου "καρτεσιανισμου" : μπορουσε ποτε να συμφιλιωθει η "αυτοματη γραφη" με ενα αναλυτικο και γνωστικο μορφολογικο συστημα? Πρεπει να εχουμε υποψη πως ο Κυβισμος ηταν το συστημα που αφαιρεσε την κυριαρχια απο ολα τα προηγουμενα, πυροδοτησε την καλλιτεχνικη "επανασταση" του αιωνα, ανοιξε στην ερευνα οριζοντες απειρως πιο ευρεις απο εκεινους της αισθητηριας εμπειριας : γιατι η αναλυτικη μεθοδος που ειχε οδηγησει σε εκπληκτικα αποτελεσματα εφρμοζομενη στον "αντικειμενικο" χωρο δεν θα μπορουσε να εφαρμοστει στην αναλυση του "ψυχικου" χωρου? Ηταν εξαλλου, τοσο βεβαιος ο διαχωρισμος μεταξυ αντικειμενικου και υποκειμενικου, μεταξυ συνειδητου και ασυνειδ'ητου? Ο Πικασσο ηταν μαεστρος της φορμας, αλλα η φορμα του δεν ειχε τιποτα το κοινοτοπο , ηταν καινοτομος, συνεχης ανακαλυψη. Το μεγεθος του οφειλοταν σ' αυτο ακριβως, στο οτι δεν ξεκινουσε απο την εννοια μιας πραγματικοτητας που καταληγει σε οργανωμενη φυση, αλλα απο μια πραγματικοτητα που αντιμετωπιζεται και γινεται κατανοητη μεσα απο τη βια των αντιφασεων της. [... ]. Οπως η πραγματικοτητα ετσι και η ιστορια δεν ειναι ταξη και συμμετρια αλλα συνολο αλληλοπαρεμβαλλ'ομενων, αντιφατικων, αλυτων
γεγονοτων : οχι καποιος οδηγος που η ανθρωποτητα οικιοποιειται αλλα ενα τραγικο συμπλεγμα ενοχης που φερει μαζι της. Συνεπως, τοσο το συνειδητο οσο και το ασυνειδητο δεν ειναι δυο ξεχωριστες σφαιρες των οποιων τα βαρη εξισορροπουνται, αλλα δυο δυναμεις σε συνεχη, δραματικη αντιπαραθεση : αδυνατο να διαχωριστουν, να εξετασθουν διαφορετικα παρα μεσα στη συγκρουση τους.

[... ].

Ο κοσμος, ακομη κι ο μοντερνος, ειναι γεματος μυθους' οι μυθοι δεν ειναι
επικινδυνοι οσο

παραμενουν τετοιοι, γινονται επικινδυνοι οταν τιθενται ως μορφες συνειδησης, ως νοηματα. [... ]. Δεδομενου οτι τον Πικασσο τον ενδιαφερει η ανθρωποτητα περισσοτερο απ' ο,τι η φυση, η ανιχνευση του στρεφεται προς το πιο νεφελωδες και ακαθοριστο στρωμα του ασυνειδητου, σε κεινο που δεν ειναι του ενος αλλα ολων. Δεν ειναι τυχαιο οτι ο Γιουνγκ, ο θεωρητικος του συλλογικου ασυνειδ'ητου, εγραψε για τον Πικασσο δοκιμια που αναγνωριζουν τη συμβολη της ζωγραφικης του στη μετα-φρο'ι'δικη θεωρια που εμελλε να αποδειχτει θεμελιωδης για την ερμηνεια του δραματος του αιωνα μας. Δεν θα ειχε υπαρξει ενας Πικασσο σουρεαλιστης χωρις εναν Πικασσο κυβιστη, αλλα χωρις το σουρεαλιστη Πικασσο, δεν θα ειχε υπαρξει ο ιστορικο-πολιτικος Πικασσο της ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ, της ΣΦΑΓΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ, των αλληγοριων του ΠΟΛΕΜΟΥ και της ΕΙΡΗΝΗΣ.

(πηγη η ιδια με τις 2 προηγουμενες αναρτησεις, σελ. 403/4/5/406)

σημ. του blogger :

- οι υπογραμμισεις με γραφη πλαγια ειναι του blogger.

- οι υπογραμμισεις με κεφαλαια γραμματα στη τελευταια παραγραφο

ειναι του συγγραφεα.

ΤΖΑΚΣΟΝ ΠΟΛΟΚ

2012-01-22T23:17:00.002+02:00

Κ Λ Ι Κ

στην εικονα

του Τζακσον Πολοκ : "Lavender-Mist No. 1" (1950)

Η αμερικανικη action painting δεν αντιπροσωπευει ουτε εκφραζει μια αντικειμενικη η υποκειμενικη πραγματικοτητα : εκφορτιζει καποια ενταση που συσσωρευθηκε στον καλλιτεχνη. Ειναι απροσχεδιαστη δραση μεσα σε μια κοινωνια οπου ολα ειναι προσχεδιασμενα' ειναι βιαιη αντιδραση του καλλιτεχνη-διανοουμ'ενου εναντια στον καλλιτεχνη-τεχνικο, το βιομηχανικο σχεδιαστη που εχει συσσωματωθει στο συστημα και αφομοιωνεται στο να κανει περισσοτερο επιθυμητα-αρεστα τα καταναλωτικα προ'ι'οντα. Εν ολιγοις, η αμερικανικη τεχνη ειναι η στιγμη της δυσανασχετησης και της εξεγερσης σε μια κοινωνια ταξεως και ευημεριας. Ο ΠΟΛΟΚ δεν χρησιμοποιει τη ζωγραφικη για να εκφρασει εννοιες και κρισεις : ξεσπα την οργη του εναντια στην κοινωνια του προσχεδιασμου θετοντας τη ζωγραφικη του ως δραση απρογραμματιστη και μη διασφαλισμενη απο κινδυνους. Δεν ειναι ενας στοχαζομενος σε ενα κοσμο ακτιβιστων, ειναι ενας ακτιβιστης με αντιθετο προσημο. Πριν να ειναι κοσμικη και υπαρξιακη, η οργη του ειναι επαγγελματικη, τεχνικη : ειναι ενα raptus, μια διεγερση που τον καταλαμβανει στο καλλιτεχνικο του εργαστηρι και τον εξαναγκαζει να χρησιμοποιει τα εργαλεια της δουλειας του, τα τελαρα και τα χρωματα, με τροπο αντιθετο σε καθε κανονα. Τα χρωματα του ειναι εκεινα που κατασκευαζει η βιομηχανια : ντουκο, σμαλτο, μεταλλικα βερνικια, φωσφοριζοντα. Αφου δημιουργησε αυτες τις θαυμαστες βαφικες ουσιες, η μοντερνα τεχνικη τις χρησιμοποιει βλακωδως για να κανει να απαστραπτουν τα αυτοκινητα των ιθυνοντων και οι κατσαρολες των νοικοκυραδων. Ο Πολοκ εξαπτεται και ενθουσιαζεται, τις λυτρωνει απο τη μετριοτητα της πρακτικης χρησης, τις χειριζεται σαν ζωντανες και αυτονομες υλες, καθεμια απο τις οποιες εχει το δικο της τροπο του Ειναι : να ρεει σε μικρα ρυακια, να πηζει σε ρυτιδωμενες κηλιδες, να θρυμματιζεται σε πιτσιλισματα, να απλωνεται, να λαμπει η να σβηνει.

[... ]. Δεν προσχεδιαζει τον πινακα, αλλα προνοει εναν τροπο συμπεριφορας : ξερει, για παραδειγμα, οτι δεν θα σταθει μπροστα απο τον καμβα αλλα θα τριγυριζει γυρω του, θα ανεβει επανω του, για να βρισκεται παντα μεσα στη ζωγραφικη που κανει' ξερει ακομα πως ο ρυθμος των χρωματων θα τον διεγειρει σιγα σιγα και θα τον αναγκαζει σε μια κινηση ολο και πιο εντονη και φρενιτιωδη, μεχρι που θα ειναι η ενσκηπτουσα τεχνη αυτη που θα του επιβαλει το ρυθμο της, ετσι οπως ο ρυθμος του χορου καταληγει να γινεται κυριος του χορευτη και να τον κατακτα. Οι ορασιακες καταστασεις που θα πρεπει να αντιμετωπισει θα ειναι παντοτε καινουργιες, απροβλεπτες : ολα εξαρτωνται απο την τηρηση του ρυθμου, θα αρκουσε ενα λαθος βημα και θα διακοπτονταν ο δεσμος που κανει να ζουν μαζι, σωματικα, ο ζωγραφος και η ζωγραφικη του. Με τον ιδιο τροπο, δεν υπαρχει σεναριο, ουτε καποια προκατασκευασμενη ερμηνεια αλλα, μεσα στον αυτοσχεδιασμο, μια συμφωνια, σχεδον συνυπαρξης μεταξυ εργαλειων και ανθρωπων, ενας ρυθμος που συνεπαιρνει τα παντα και τους παντες, ακομα και τους θεατες, και παρασυρει ολα και ολους σε μια συλλογικη εξαρση, σ' ενα ρυθμο κι αυτων ακομη των κινησεων του σωματος.

[... ].

[... ]. Δεν υπαρχει καποιο κλειδι αναγνωσης, ενα μηνυμα για αποκωδικοποιηση στη ζωγραφικη του Πολοκ : τιποτα απο την εμπειρια της ζωγραφικης δεν μπορει να μεταφερθει και να χρησιμοποιηθει στην κοινωνικη ταξη πραγματων, οπως τιποτα απο την κοινωνικη ταξη πραγματων δεν μπορει να περασει στη ζωγραφικη.

Ειναι δυο υπαρξεις διαφορετικες, πρεπει να επιλεξουμε. Ο Πολοκ επελεξε : γεννιεται μ' αυτον, στην αμερικανικη τεχνη, εκεινο που θα ονομασθει καμενη γενια, η beat generation.

(πηγη : η ιδια με τη προηγουμενη αναρτηση, σελ. : 677/78/79/680)

σημ. του blogger :

- οι υπογραμμισεις με πλαγια γραφη ειναι του blogger.

- οι δυο υπογραμμισεις με ορθια γραφη ειναι του συγγραφεα.

...αν θελετε να διαβασετε το ποιημα,

καντε κλικ στην ενδειξη youtube, στο video

ΣΑΛΒΑΝΤΟΡ ΝΤΑΛΙ

2012-01-22T00:34:00.003+02:00

[... ]

Ειναι ομως σαφες πως μια ποιητικη του ασυνειδ'ητου δεν μπορει να συνδυαστει με καποια ιδεολογια : η επαναστατικη σταση του Σουρεαλισμου ειναι, στην πραγματικοτητα, μονον ανατρεπτικη, ως εξεγερση εναντια στην καταστολη των ενστικτων απο την αστικη "φρονηση" και "ευπρεπεια" και ως πρωτη προκληση της φαντασιας εναντια στην εξουσια. Στον ιδιο το χωρο της σουρεαλιστικης ποιητικης θα διαμορφωθουν, τελικα, εξτρεμισμοι διαμετρικα αντιθετικοι : ο κομμουνισμος του Αντρε Μπρετον, η αντιδραστικη επιδειξη του Σαλβαντορ Νταλι. Το ασυνειδητο που η σουρεαλιστικη τεχνη αποκαλυπτει με φαινομενικη αντικειμενικοτητα, αλλα στην πραγματικοτητα κατω απο ενα ομιχλωδες φως βιτσιου και ενοχης, ειναι προφανως ενα "ταξικο ασυνειδητο" : η αλλη οψη της ορθολογικης διαυγειας, της αποτελεσματικοτητας, της καθαροτητας αποψεων "ιθυνοντος" αστου.

[... ]

Ο Σ. ΝΤΑΛΙ (S. Dali 1904 - 1989 ) φερνει στη γεματη σεξουαλικα υπονοουμενα ονειρικη θεαση, ενα δικο του παραληρημα μεγαλοσυνης, μια στομφωδη ισπανιζουσα και νεο-μπαροκ ρητορικη, εναν αποκρουστικο κυκεωνα ασεμνου και ιερου, ενα κυνικο αναποδογυρισμα του τροτσκικου μπολσεβικισμου του Μπρετον σε ενα επαμφοτεριζον ανακατωμα αντιδραστικοτητας και αναρχιας.

[... ]

Εχει ενδιαφερον να παρατηρησουμε οτι οι καλλιτεχνικες - κουλτουραλιστικες σχεσεις μεταξυ Ευρωπης και Αμερικης, ηδη πολυ συχνες κατα το πρωτο μισο του αιωνα μας, γινονται ακομη πιο εντονες με το μεγαλο ανοιγμα των Ηνωμενων Πολιτειων στους καλλιτεχνες που φθανουν απο την Ευρωπη, γοητευμενοι απο το θελγητρο αυτης της νεας και προοδευτικης χωρας, η που μεταναστευουν απο τη Γερμανια για να ξεφυγουν απο τη ναζιστικη καταδιωξη. Η συναντηση, σ' αυτην την τελευταια φαση, πραγματοποιειται στο εδαφος του σουρεαλισμου (μεταναστευσαν ο Μιρο, ο Μασον, ο Νταλι, ο Ερνστ) : γεγονος που εξηγει τοσο την οριστικη απομακρυνση της αμερικανικης τεχνης απο τις αμερικανικες παραδοσεις οσο και τον χαρακτηρα αντι-σουρεαλιστικης αντιδρασης της πρωτης αμερικανικης action painting. *

(απο " Η Μοντερνα Τεχνη" του Τζουλιο Καρλο Αργκαν, αποδοση απο τα Ιταλικα

- η οποια ελεγχθηκε πριν την εκτυπωση του συγγραμματος απο τον Νικο Κεσσανλη - της Λινας Παπαδημητρη, προλογος Νικου... < ΚΕΣΣΑΝΛΗ > ..., εκδ. "παν/κες εκδοσεις κρητης", 3η εκδοση, Ηρακλειο 2002)

σημ. του blogger :

- Τον Τζουλιο Καρλο Αργκαν ειχα την τυχη, να εχω καθηγητη, αρχικα, στο Παν/μιο

για Αλλοδαπους της Περουτζια και, στη συνεχεια, στο Παν/μιο της Ρωμης, στο μαθημα της Ιστοριας της Μοντερνας Τεχνης.

- Αντιγραφω την ακροτελευτια φραση του Νικου Κεσσανλη, απο το προλογισμα του στην εκδοση αυτη : Και ειναι αυτη, την καθαρη ματια του Αργκαν, την αντιδογματικη του σκεψη, που ηθελα με το μικρο αυτο σημειωμα να θυμηθω και να σας θυμισω. (Φεβρουαριος '96)

- Απο τα τρια ανωτερω αποσπασματα :

το 1ο απο τη σελ. 400, το 2ο απο την 403 και το 3ο απο σελ. 557/558.

* Οι πλεον σημαντικοι εκπροσωποι της action painting, ειναι οι : Τζακσον Πολοκ και Μαρκ Ροθκο.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

2012-01-21T13:41:00.003+02:00

...σε μεταφραση του ΓΙΩΡΓΗ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ ** !

"Τα ανθη του Κακου"

(εκδοση συνοπτικη, εκδοσεις Μαρη - αθηνα,

με χαρακτικο, στο εξωφυλλο, του Γ. Γρηγορη)

"Τ' Απαγορευμενα Ποιηματα"

(εκδοσεις Μαρη - αθηνα 3/1950, με χαρακτικο στο εξωφυλλο,

και εικονογραφηση των χαρακτων Αλεξ. Κορογιαννακη

και Γ. Γρηγορη)

ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ανοησια, τ' αμαρτημα, η απληστια κ' η πλανη

κυριευουνε τη σκεψη μας και φθειρουν το κορμι μας,

κ' ευχαριστα τις τυψεις μας θρεφουμε στην ψυχη μας,

καθως που θρεφουν πανω τους τις ψειρες οι ζητιανοι.

Στα μετανοιωματα αναντροι κι' αμαρτωλοι ως την ακρια,

ζηταμε πληρωμη ακριβη για καθε μυστικο μας,

και ξαναμπαινουμε ευκολα στο βουρκο τον παλιο μας,

θαρρωντας πως ξεπλενεται με τα δειλα μας δακρυα.

Πανω απ' το προσκεφαλι μας ο Σατανας γερμενος,

παντα στα μαγια του κακου το νου μας νανουριζει'

την πιο ατσαλενια θεληση μεμιας την εξατμιζει,

αυτος ο Μεγας χημικος, ο Τετραπερασμενος.

Ο Διαολος, το νημα αυτος κρατα που μας κουναει !

Τα πραματα τα βρωμερα πιοτερο τ' αγαπαμε'

κι' ολο και προς την Κολαση καθε στιγμη τραβαμε,

με διχως φρικη, αναμεσα στο σκοτος που βρωμαει.

Σαν το φτωχο ξεφαντωτη που πιπιλα με ζαλη

μιας παλιας πορνης αγκαλια πολιομαρτυρισμ'ενη,

κλεφτατ'α αρπαζουμε κ' εμεις καμμια ηδονη θλιμενη,

που τηνε ξεζουμιζομε σαν σαπιο πορτοκαλι.

Σαν ενα εκατομμυριο σκουληκια, μυρμηγκ'ωντας,

μες το μυαλο μας κραιπαλο'υν του Δαιμονα τα πληθη,

κι' οταν ανασα παιρνουμε, ο Θανατος στα στηθη

σαν αυλος ποταμος κυλα, σιωπηλα θρηνωντας.

Αν το φαρμακι κ' η φωτια, κ' η βια, και το μαχαιρι,

δεν εχουνε τα φανταχτα κεντιδια ακομα κανει

στο προστυχο της μοιρας μας κι' αθλιο καμβοπ'ανι,

ειναι που λειπει απ' την ψυχη το θαρρος κι' απ' το χερι.

Μα μες στις σκυλες, τους σκορπιους, τα φιδια, τα τσακαλια,

τους πανθηρες, τους π'ιθηκους, τους γυπες, τα θηρια

που γρουζουν, σερνουνται, αλυχτουν κι ουρλιαζουν με μανια

μες στων παθων μας τ' ατιμο κλουβι, προβαινει αγαλια,

θεριο πιο βρωμικο, κακο, την ασκημι'α να δειξει !

Κι α δε σαλευει κι ουτε ακουει κανενας το ουρλιαχτο του,

ολη τη γης θα ρημαζε, και στο χασμουρητο του

θα 'θελε να καταπινε τον κοσμο' - αυτο 'ναι η Πληξη ! -

που, μ' ενα δακρυ αθελητο στα ματια της, κοιταζεις,

καθως καπνιζει τον ουκ'α, * κρεμαλες να στηλωνει.

Και ξερεις, αναγνωστη, αυτο το τερας πως δαγκωνει !

- Ω αναγνωστη υποκριτη, αδερφι που μου μοιαζεις !

μτφ. Γιωργη Σημηριωτη

* Πιπα του χασις

σημ. του blogger :

Η βιβλιοδεσια και των 2 βιβλιων που εικονιζονται

στην κεφαλιδα της αναρτησης, σε δερμα και μαρμαροκολλα,

ειναι του καλλιτεχνη βιβλιοδετη Μπαμπη Λεγγα !

** Ο Γιωργος... < Σημηριωτης > ... δουλεψε και κοπιασε

30 ολοκληρα χρονια για τη μεταφραση

των ποιηματων του Μπωντλαιρ !

ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

2012-01-20T14:22:00.002+02:00

Το εργο

Η Eroica, πρωτοκυκλοφορησε σε τομο το 1938, ειναι το

κατ' εξοχην "μυθιστορημα της εφηβειας" της νεοελληνικης λογοτεχνιας.

Τριτο κατα σειρα μυθιστορημα του Κ. Πολιτη, ειναι και το πιο πετυχημενο

απο καλλιτεχνικη αποψη. Σταθηκε το αγαπημενο αναγνωσμα μιας

ολοκληρης γενιας, αυτης που ενηλικιωθηκε κατα την

οδυνηρη δεκαετια του 1940 - 1950.

Αγαπηθηκε κυριως γιατι βασιζεται στη ρομαντικη και

νοσταλγικη αναποληση της ξενοιαστης νιοτης και σε μια ιδεαλιστικη

αντιληψη της φιλιας, του ερωτα και του ηρωισμου. [...].

Τραγικο συμπερασμα της Eroica ειναι οτι η πραγματικοτητα ποτε

δεν ειναι ξενοιαστη παρα μονο για οσους ευκολα βαυκαλιζονται

με φαντασιοπληξιες και ανυποστατα ιδανικα.

(αντιγραφη απο την εσωτερικη πλευρα του εξωφυλλου

της κατωτερω εικονιζομενης εκδοσης)

* * * * *

...απο την

εικονογραφηση της

νουβελλας

"η κορομηλια",

εκδοσεις Φεξη, 1959

<<ΚΛΙΚ

στην εικονα

ΚΛΙΚ >>

στην εικονα

του :

Λεων. ...< Χρηστακη > ...

Την εκδοση αυτη, της

"εκδοτικη ερμης ε.π.ε.", αθηνα - 1982,

επιμεληθηκε ο Αγγλος ελληνιστης,

καθηγητης νεοελληνικης φιλολογιας

στο παν/μιο της Οξφορδης,

Peter Mackridge

...απο την ταινια "Λεμονοδασος"

της Τωνιας Μαρκετακη,

βασισμενη στο ομωνυμο βιβλιο

του Κ. Πολιτη

... απο την ταινια eroica

του Μιχ. Κακογιαννη!

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ (13)

2012-01-19T14:24:00.003+02:00

<<< Κ Λ Ι Κ

στην εικονα

< (εκδ. αθηνα - 1991, κεντρικη

διαθεση : εκδοσεις Κ. Κοροντζη)

Ιδου και μια αλλη... < αναγνωση > ...του Ποε !

SHAKESPEARE

2012-01-18T18:50:00.007+02:00

... < ΣΟΝΝΕΤΟ ΑΡ. 57 > ...

ΕΝΤΓΚΑΡ ΠΟΕ

2012-01-17T19:54:00.003+02:00

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

ΚΑΠΟΤΕ, σ' ενα βαρυ θυμο μου μεσονυχτι,

την ωρα που το πνευμα μου βυθουσα,

βαριεστημενος και κατακοπος,

σε καποιο σοφο, λησμονημενο, αλλοκοτο βιβλιο,

και το κεφαλι μου απο νυστα προσκυνουσε,

ξαφνου σαν να 'κουσα αναλαφρο εναν κροτο,

σαν καποιος να χτυπουσε

της καμαρας μου την πορτα σιγανα :

"Καποιος περ'ατης θε να 'ναι, αυτο και τιποτ' αλλο".

Ω, καλα το θυμουμαι ητανε τοτε

παγερος Δεκεμβρης μηνας,

και καθε του τζακιου μου κουτσουρο, ως ασβηοταν,

την τελευταια του ξαπλωνε σκια στο πατωμα μου,

και λαχταρουσα φλογερ'α να φεξει

ματαια απ' τα βιβλια μου ζητουσα

παρηγορια για το χαμο της Λεονορας,

της φωτεινης, αταιριαστης κοπελλας,

που τωρα οι Αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα".

μα που εδω κατου δε θε ν' ακουστει

τ' ονομα της ποτε πια.

Και το αβεβαιο θλιβερον απαλοθρο'ι'σμα

της μεταξενιας μου ερυθρης κουρτινας

με ξαφνιαζε πρωτοφαντα κι αλλοκοτα,

τοσο, που για να στρωσω

της καρδιας μου τους παλμους

αδιακοπα ξηγουσα στον εαυτο μου :

"Καποιος περ'ατης αργονυχτωμενος

στην πορτα μου θα ευρ'εθη

και μου χτυπαει δειλα,

αυτο θε να 'ναι,

αυτο και τιποτ' αλλο".

Μα σε λιγο ξεθαρρεψε η ψυχη μου

και διχως πια δισταγμο :

"Κυριε, φωναζω, 'η Κυρια, συγχωρεσε με,

ειν' αληθεια πως ειχ' αποκαρωσει,

κι εσεις παλι τοσον απαλα,

τοσο δειλα χτυπησατε την πορτα

της καμαρας μου, τοσο σιγα,

που ακουσα και δεν ακουσα".

Κι ευθυς ανοιγω διαπλατα, μα αποξω

τρισκοταδο βαθυ και τιποτ' αλλο.

Και σταθηκα ωρα αντικρυζοντας τα σκοτη,

σαν απολιθωμενος, φοβισμενος

και μ' απορια, ονειρευαμενος ονειρα

που ως τα τωρα θνητος δεν εξεθαρρεψε

να ονειρευτει κανενας

μα τιποτα δεν ταραξε τη σιγαλια τριγυρω

κι ανοθευτον εσταθη το σκοταδι

μια μονο λεξη εφτερουγισε : "Λεονορα".

Κι αυτη τη στεναξα εγω,

και μια ηχω αντιμιλησε μου "Λεονορα".

Αυτο, μοναχ' αυτο και τιποτ' αλλο.

Κι ως γυρισα ξανα στην καμαρα μου

με την ψυχη βαθια μου φλογισμενη,

ξανακουσα εναν κροτο πιο μεγαλο :

"Τωρα πια σιγουρα, ειπα, σιγουρα ειναι κατι

πισω απ' του παραθ'υρου την κουρτινα,

ας κοιταξουμε τι 'ναι,

ας ξεδιαλυνουμε και το μυστηριο αυτο,

ας ηρεμησει μια στιγμη η καρδια μας

και θα το ξεδιαλυνουμε κι αυτο,

ο ανεμος θα 'ναι μοναχα και τιποτ' αλλο".

Μα ανοιγω το παραθυρο, και ξαφνου,

σαλευοντας με χαρη τα φτερα του,

ξεχυθη μεσα ενα υπεροχο κορακι

αξιο παλαιων αγιων καιρων, και διχως,

υποκλιση καμμια να κανει, να σταθει,

η ν' αργοπορησει διολου, με φερσιματα

αφεντη σκαρφαλωνει απανω απο τη θυρα

της καμαρας μου, και κουρνιαζει

απα σε καποια προτομη της Παλλαδας,

πανω ακριβως απ' της καμαρας την πορτα,

σκαρφαλωσε, θρονιαστηκε εκειδα και τιποτ' αλλο.

Κι ως μεσ' στη φαντασια μου τη θλιμενη

το εβενινο πουλι καποιο χαμογελο εμπαζε

με την αγελαστη αυστηρη του σταση :

"Μ' ολο το μαδημενο φαλακρο κεφαλι σου, ειπα,

για δειλο δε μοιαζεις,

εφιαλτικο και πενθιμο κορακι,

που ερχεσ' απο της νυχτας τ' ακρογιαλια,

πες μου μοναχα, ποιο τ' αρχοντικο

ονομα, που σου δινουν εκει κατου

στην πλουτωνια ακρογιαλια της νυχτας?"

Και το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Ξαφνιαστηκα σφοδρ'α, σαν ακουσα ετσι ξαστερα

το αχαρο αυτο πετουμενο να μ' απανταει,

- και μ' ολο που η αποκριση του δε φαινοτανε

να 'χει καμια μεγαλη σημασια -

γιατι κανενας ανθρωπος ως τωρα,

πρεπει να ομολογησουμε, δε θα 'λαχε

τετοιο να δει πουλι πανω απ' την πορτα

της καμαρας του, πουλι ειτε και αλλο ζωο

θρονιασμενο σε μια γλυπτη προτομη,

στης καμαρας του απανωθε τη θυρα

και να 'ναι τ' ονομα του : "ποτε πια".

Μα τ' απομ'οναχο κορακι, κουρνιασμενο

απανω στη γαληνια προτομη,

μοναχα εκεινα επροφερε τα λογια,

λες και σ' αυτα τα δυο λογια

κατασταλαζεν ακερια του η ψυχη.

Δεν εξεστομισε αλλο τι, μητε και φτεροσαλεψε

ωσπο'υ αρχισα να σιγομουρμουριζω :

"Κι αλλοι μου φιλοι εφ'υγαν και μ' αφ'ησαν

ως την αυγη κι αυτο δε θε να μ' αφησει,

καθως κι οι ελπιδες μου ολες φτερουγ'ισαν".

Μα το πουλι μου αποκριθη : "ποτε πια".

Ριγωντας απ' την απλετη ησυχια

που απλωθηκε ξωπισω απο την ξαστερην

εκεινη αποκριση του : "Α, διχως αλλο, εσκεφτηκα,

η φραση αυτη π' ολοενα μου τονιζει,

αυτη θε να 'ναι η γνωση του ολη κι ολη,

κληρονομια απο καποιο δυσμοιρον αφεντη

που η συφορα τον ειχε παρει κυνηγωντας,

ωσπο'υ ολα τα τραγουδια του πια εκλε'ιναν,

ολα μ' αυτη την επωδο,

ωσπο'υ τα πενθιμα τραγουδια της ελπιδας του

ετελει'ωναν με την ιδια μελ'αγχολη επωδο : "ποτε πια. Ποτε πια".

Μα καθως το κορακι στην ψυχη μου

εφερν' ακομα εκεινο το χαμ'ογελιο,

μια πολυθρονα τραβηξα βαθιαν,

αντικρυ στο πουλι, στην Παλλαδα και στην πορτα,

και μεσα στα βελουδινα βυθωντας μαξιλαρια,

τους στοχασμους μου αρχινησα να στρωνω εναν προς εναν,

ζητωντας να ξηγησω τ' ηθελε αυτο το παλαι'ι'κον

οιωνικο πουλι, τ' ηθελε αυτο το σκ'οτεινο,

αχαρον, ισχνο και οιωνικο πουλι,

το παλαι'ι'κο, τ' ηθελε να σημανει

με την κραυγη του : "ποτε πια".

Και καθησα εκειδα γυρευοντας να δωσω

μιαν εξηγηση σ' εκεινο, μα διχως ν' απευθυνω,

ουτε μια λεξη στο πουλι, που τα βαθια του ματια,

βυθωντας τωρα μεσα μου,

φλογιζανε τα βαθη της καρδιας μου,

καθησα να μαντεψω εκεινο κι αλλα μυρια,

βυθισμενος μεσ' στ' απαλα βελουδενια μαξιλαρια,

που τα φλογιζεν η λαμπα, στα μαβια,

βελουδενια μαξιλαρια, που η λαμπα μου τα φλογιζε,

στα μαξιλαρια, που αλλομονο εκεινη

δεν θα ξαπλωσει : Ποτε πια.

Κι αρχισ' ο αγερας γυρω να βαραινει,

μυρωμενος απ' ονα θυμιατηρι,

αορατο, που το σαλε'υαν Σεραφειμ

με αναλαφρη περπατησια, που εσβη'οτανε

βουβα 'πα στο χαλι. Κι εκραξα τοτε : "Δολιε,

ο θεος σου με τα Σεραφειμ του,

σου στελνει, σου χαριζει τη λησμοσυνη,

το νηπενθες για τη χαμενη σου Λεονορα,

πιες το, ω πιες το γλυκο νηπενθες και ξεχασε την".

Μα το κορακι μου κραζει : "ποτε πια".

"Προφητη, του ειπα, τοτε, μαυρο πνευμα -

πουλι ειτε δαιμονα, για μενα ομως Προφητη -

ο Πειρασμος κι αν σε στελνει,

ειτε η ανεμοζαλη αν σε ξεβρασεν εδω,

απελπισμενο μα αδαμαστον ακομα,

σ' αυτη τη μαγεμενη ερημι'α,

σ' αυτο το στοιχειωμενο απο τη φρικη σπιτι,

πες μου αληθεια, σε ικετευω,

υπαρχει κατω στη Γαλααδ,

κανενα βαλσαμον? Υπαρχει? Σε ικετευω, πες μου".

Μα το κορακι αποκριθη "ποτε πια".

"Προφητη του ειπα παλι, μαυρο πνευμα -

πουλι ειτε δαιμονα, για μενα ομως Προφητη -

στ' ονομα τ' ουρανου, που απλωνει απανωθε μας,

στ' ονομα του θεου, που πιστευουμε κι οι δυο μας,

πες στην ψυχην αυτη τη βαρυπικραμενη

αν εχει ελπιδα στην απομακρη Εδεμ

για ν' αγκαλιασει μια κορην αγιασμενη,

που οι αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα",

μια φωτεινην αταιριαστη κοπελλα,

που οι αγγελοι την κραζουνε "Λεονορα",

Μα το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Αυτα τα λογια ας ειναι τα στερνα σου,

πουλι ειτε δαιμονα, - φωναξα και σηκωθηκα -

παρε το δρομο σου ξανα για την ανεμοζαλη

και τα πλουτωνια ακρογιαλια της νυχτος,

κι ουτε φτερο μην αφηκεις για σημαδι

της ψευτιας, που ξεστομισε η ψυχη σου,

απαραβιαστην αφησε την απλετη ερημι'α μου

φυγε απ' την προτομη πανω απ' την πορτα,

και τραβηξε το ραμφος σου απ' τα σπλαχνα μου,

γλυτωσε τη ματια μου απ' τη μορφη σου".

Και το κορακι αποκριθη : "ποτε πια".

Και το κορακι στεκει,

και στεκει παντ' ασαλευτο

στην ωχρη της Παλλαδας προτομη θρονιασμενο,

στης καμαρας μας απανωθε την πορτα,

κι ειναι τα ματια του απαραλλαχτα με ματια

ενος Δαιμονα, που σ' ονειρο εχει γυρει'

κι ως παιχνιδιζει απανω του της λαμπας μου το φως,

τον ισκιο του στο πατωμα ξαπλωνει,

και η ψυχη μου απο τον ισκιο αυτον

που αργοσαλευει στο πατωμα,

δε θελει ανασκωθει. Ποτε της πια.

μτφ. ΝΙΚΟΣ ΠΡΟΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

σημ. του blogger :

Παραθετω το α' μερος της τελευταιας παραγραφου απο τον προλογο του ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ, στην εκδοση της μεταφρασεως των ποιηματων του Ποε απο τον θαυμασιο Ν. Προεστοπουλο, ο οποιος εχει στο ενεργητικο του και την εξαιρετικη μεταφραση των ποιηματων του Ουιτμαν :

Τα εργα του Ποε εχουν μεταφραστει σε ολες σχεδον τις γλωσσες και περιφημοτερη μεταφραση θεωρειται του Γαλλου ποιητη Μπωντλαιρ. Πολλοι βρισκουν πνευματικες συγγενειες αναμεσα στον Μπωντλαιρ και τον Ποε. Χωρις αμφιβολια, και οι δυο εχουν το παθος της ποιησης, το παθος της αυτοκαταστροφης, καθως και τα παθη που κατεστρεψαν τη ζωη τους. Αλλα ο Γαλλος ποιητης βλεπει τον ανθρωπο και πασχει για τον ανθρωπο, αντλει την εμπνευση του απο την υλη, ακομα και στην πιο απαισια εμφανιση της. Μπροστα σ' ενα ψοφημι θυμαται τους "αποσυνθεμενους ερωτες του", τους υλικους του ερωτες, τη γυναικα τη βλεπει με σαρκα και οστα, οχι σαν εναν οραματισμο τυλιγμενο μεσα σ' αιθερια πεπλα και σαβανα. Η φυση το'υ ειναι γνωριμη και οικεια, βλεπει τον εαυτο του σαν ενα δικο της κομματι. Ο Ποε λες και την ανακαλυπτει καθε τοσο και μενει εκπληκτος μπροστα της, οπως ανακαλυπτει με την ιδια εκπληξη τις επιστημονικες εφευρεσεις, την αρχαια τεχνη, τους παλιους συγγραφεις, ακομα και τις κοινοτερες καταστασεις.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΑΡΘΙΝΟΣ *

2012-01-16T10:33:00.001+02:00

ΑΠΟΤΕΛΜΑΤΩΣΗ

ΘΑ ζησουμε σαν μετριοι ανθρωποι

μεσα στα πετρινα σπιτια μας,

ταξιδευοντας με την ταχυτητα

της βολεμενης κοντα στο παραθυρο

πολυθρονας μας,

ουρια και σταθερα,

μεχρι τα εγχωρια υδατα της πληξης,

οπου η κανονικοτητα της υποθερμιας μας,

σοφια και προνοια λογαριαζεται

και οπου κανενας

δε θα μας κατηγορησει

που δεν μπορεσαμε,

ολοκληρη ζωη,

να σπασουμε

μια φλουδα τζαμι.

ΑΝΑΚΥΚΛΙΣΗ

Η ΛΟΓΙΚΗ με ανεβασε

πανω απο το ζωο

Η αρετη με ανεβασε

πανω απο τον ανθρωπο

Το παθος της γνωσης

με ξαναγκρεμιζει.

* Λογοτεχνικο ψευδωνυμο του καθηγητη της Εγκληματολογιας

του Παν/μιου Αθηνων και τεως Πρυτανη του Δ.Π.Θ. ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ.

( απο τη ποιητικη συλλογη "Τηλεθανατοι" αθηνα 1984, "Ανθολογια Ποιησης - Διηγηματος 2009", τομος στ' - σελις 182, αθηνα - 2009 )

FEDERICO GARCIA LORCA

2012-01-14T19:54:00.001+02:00

Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ *

(Σεβιγια)

Στο D. Agustin Vinuales

Ενα παληκαρι βεργολυγερο

ωμοι φαρδιοι δαχτυλιδενια μεση

οψη νυχτιατικη του μηλου

μεγαλα ματια στομα γλυκοπικρο

και νευρ' απο καφτο ασημι,

περναει στον ερημο δρομο.

Τα μαυρα γυαλισμενα μποτινια του

σπαζουν τις νταλιες του αερα

με το διπλο ρυθμο που τραγουδαει

ουρανια μικρο - σεκλετια.

Σ' ολους της θαλασσας τους οχτους

κανενας φοινικας που να του παραβγαινει

ουτ' αυτοκρατορας με την κορωνα

ουτε ταξιδιαρικο λαμπερο αστερι.

Σα γερνει το κεφαλι

στ' αχατινο στηθος του

η νυχτ' αναζηταει καμπους

μπροστα του για να γονατισει.

Οι κιθαρες παιζουνε μοναχα

για τον Αρχαγγελο Γαβριηλ

ασπονδο της ιτιας οχτρο

και δαμαστη των τρυγονιων.

Γαβριηλ Αρχαγγελε : κλαιει το παιδι

μες στην κοιλια της μαννας του.

Μην ξεχνας πως το κοστουμι που φορας

σου το προσφερανε οι τσιγγανοι

* σημ. blogger:

δημοσιευω μονο το α' απο τα 2 μερη

του ποιηματος.

( απο : ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ " ποιηματα",

ενοτητα : Απο τα Τσιγγανικα Τραγουδια,μτφ. ΚΟΣΜΑ ΠΟΛΙΤΗ,

εκδ. "Εκδοσεις Α. Καραβια", αθηνα- 1964 )

2012-01-14T00:16:00.000+02:00

ΕΙΡΗΝΗ Φ'ΑΝΙΑ - ΠΑΠΙΔ'Α

2012-01-13T10:31:00.003+02:00

...η αναρτηση αυτη αφιερωνεται στη ξαδελφη μου

καπετανισσα, την... < Ειρηνη ! > ...

Ο ΦΑΡΟΣ

- Παντα ο αναμμενος Φαρος

Για το ναυτικο δεν ειναι θαρρος... "

- Ν' αδειασω θαθελα τη θαλασσα απ' τ' αλμυρο νερο της

να βρω στον πατο τα σκαρια, κουφαρια σκουριασμενα,

με σκελετους αμιλητους, στα βαθη ποντισμενα.

- Σκληρη η ζωη του ναυτικου, νυχθημερον παλευει,

ψαχει ενα ΦΑΡΟ για να βρει τη σκεψη να 'μερευει.

Την ωρα αυτη τη ζοφερη ο ναυτης ξαγρυπναει,

κοιταζει με τα κυαλια του το Φαρο και μιλαει :

"Αχ Φαρε φεξε να χαρεις, σπιτι να μη γυρισω,

κηδειες μαυρες των γονιων να μην τις ξαναζησω".

- Οι αποντες της ζωης μου μνημες κι αναμνησεις φερνουν,

οι στιγμες μελαγχολιας μακρυα με παρασερνουν...

Την ιεροτητα που κρυβει την ελπιδα,

τη μυστικη ατμοσφαιρα που σπρωχνει την πυξιδα.

Πρυμα-πλωρα σεργιανιζω αγνοωντας την ακτιδα,

μηνυμα ο Φαρος στελνει, "μακρυα απ' την καταιγιδα".

Στον Παγωμενο Ανταρκτικο τη ροτα μου μετραω,

φευγω χωρις χαιρετισμο, χωρις φιλι'α κι αγκαλες,

σ' αγνωστα πορτα να βρεθω, να πινω, να μεθαω,

να βρω χαρ'ες και λυτρωμο παρεα με "τις αλλες".

- Το πλοιο πλευρισε στο ντοκο του γυαλου,

μυρισε χωμα βροχερο, μυρισε και θυμαρι,

σαλτα ναυτακι στο νησι ο νους σου ν' αλεγραρει.

- Τωρα το πλοιο σφυριξε και σαλπαρε γι' αλλου,

και το ναυτακι εστρεψε το βλεμμα στη μπουρο'υ.

Εριξε πετρα στο γυαλο. Φαρο να μην κοιταζει

και μονος του να τραγουδα τις νοτες τ' αποχωρισμου.

(απο τη νεα ναυτικη ποιητικη συλλογη

του ΚΥΚΛΟΥ ΤΩΝ ΑΝΔΡΙΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ)

MIKHAIL BARYSHNIKOV

2012-01-13T00:29:00.001+02:00

PHILIP GLASS

2012-01-12T00:24:00.001+02:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

2012-01-11T00:56:00.000+02:00

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

Ερωτιαρικα παιγνιδια

Φιλι'α και φιλι'α

Στηθια κοριτσιων γυναικων

Κρινα και ροδα

Η μνημη μου νιωθει ενα χαδι

Λουζω τα ματια

Αφηνω τα χερια

Στο πιο καθαρο νερο.

Ανεβαινω σ' ενα γαλαζιο βουνο

(Μια θαλασσα κοιταζω

Που με προσεχει)

Φτανω στην κορυφη

Ανελπιστον ουρανο -

Και αντικρυζω τα συννεφα

Κι αναμεσα στα συννεφα τα χρονια μου

Ακεραια

ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Η πιο γλυκεια παρθενα

Στολιζει το δωματιο

Ευφραινει την περισυλλογη

Ας πουμε πως ειμαστε ευτυχεις

Κι' ειναι η σειρα μας

Να βρεθουμε αθανατοι

Να φιλησουμε την ομορφια

Στα χειλη

Και στο λεπτο της φορεμα.

MICHAEL NYMAN

2012-01-10T17:28:00.000+02:00

SOUNDTRACK

2012-01-10T00:49:00.000+02:00

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

2012-01-09T17:19:00.000+02:00

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ...

Αυτες τις μερες κλειδωθειτε

οσο μπορειτε πιο βαθια στα δωματια

αυτες τις νυχτες το ιδιο

προφυλαχτειτε, κλειδωθειτε,

δεν υπαρχουν εχθροι,

κινδυνευομε απ' τους φιλους μας

απ' τον εαυτο μας τον ιδιο.

Αυτες τις νυχτες αυτες τις μερες στα σκοτεινοτερα

δεν παραμορφωνει η απογνωση, εκει μονο,

να μη φτανουν ψιθυροι

να μην ερχονται ματια

κλειδωθειτε,

υπαρχει φοβος να μας σβησουν με το βλεμμα τους

φιλοι ανυποφοροι, εχθροι λυπημενοι,

ευεργετες καλοκαγαθοι.

Πλησιαζουν αθορυβοι να επιδειξουν την ευτυχια τους

κρατουνε αναστασιμες λαμπαδες.

Κλειδωθειτε. Προφυλαχτειτε. Γινετε ελευθεροι

με μια ισχυρη ποσοτητα σιελου...

SOUNDTRACK

2012-01-08T19:53:00.001+02:00

PABLO NERUDA

2012-01-08T01:03:00.000+02:00

ΣΚΥΦΤΟΣ ΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ...

Σκυφτος στο δειλινο ριχνω τα διχτια μου τα θλιμμενα

στα ωκεανεια ματια σου.

Εκει αποσυρεται και φλεγεται μεσα στην πιο ψηλη φωτια

η μοναξια μου που τιναζει τα χερια της σα ναυαγος.

Κανω σινιαλα κοκκινα στα ματια σου που απουσιαζουν

και κυματιζουν σαν τη θαλασσα στα ποδια ενος φαρου.

Μονο σκοταδια κρυβεις μεσα σου, γυναικα μακρινη, δικη μου

κι απο το βλεμμα σου αναδυεται καμια φορα η ακτη του τρομου.

Σκυφτος στο δειλινο ριχνω τα διχτια μου τα θλιμενα

σ' αυτη τη θαλασσα που αναταραζει τα ωκεανεια ματια σου.

Τα νυχτοπουλια ραμφιζουνε τα πρωτα αστερια

που σπινθηριζουν οπως η ψυχη μου οταν σ' αγαπω.

Καλπαζει η νυχτα στη φοραδα της τη σκοτεινη

σκορπιζοντας γαλαζια σταχια πανω στους αγρους.

μτφ. ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

(απο : "Συγχρονη Ποιητικη Ανθολογια", καλλιτεχνικη επιμελεια

Αναστασιος Καρακουσης, εκδ. "εκδοσεις αναστασιος καρακουσης, αθηνα - 1995)

SOUNDTRACK

2012-01-07T23:24:00.001+02:00

ΧΕΝΡΥ ΜΙΛΛΕΡ (3)

2012-01-06T22:32:00.002+02:00

foto by eve arnold

[... ]

Το τριτο επεισοδιο ηταν ολοτελα διαφορετικο - μια τζαζ στο αυστηρα γεροντοπαλληκαριστικο δωματιο του Σεφεριαδη στην οδο Κυδαθηναιων, εναν απο τους δρομους που με τραβηξε απ' την πρωτη μερα. Ο Σεφεριαδης, πουναι μια διασταυρωση αναμεσα σε ταυρο και σε πανθηρα, εχει τα αδρα χαρακτηριστικα της Παρθενου, αστρολογικα μιλωντας. Δηλαδη εχει το παθος της συλλογης, οπως ο Γκαιτε, που ειναι ο καλυτερος τυπος του αστερισμου της Παρθενου, που γνωρισε ποτε ο κοσμος. Η πρωτη μου συγκινηση μολις μπηκα σπιτι του ηταν η γνωριμια μου με την τρισχαριτωμενη κι αξιαγαπητη αδελφη του, την Ιωαννα. Μου εκανε αμεσως την εντυπωση πως ηταν απο βασιλικη γενια, ισως απο την αιγυπτιακη γραμμη - παντως καθαρα υπερποντια. Οπως την κοιταζα εκστατικα, με ξαφνιασε η χοντρη φωνη του Καμπ Καλοου'ει*. Ο Σεφεριαδης μουρριξε ενα βλεμμα μ' αυτο το ζεστο του ασιατικο χαμογελο, που εχει κ' ερχεται παντα στο προσωπο του, σαν ενα κυμα απο νεκταρ κι αμβροσια. "Το ξερεις αυτο το κομματι?" ειπε ολος ευχαριστηση. "Εχω ακομα κι αλλα, αν εχεις ορεξη ν' ακουσης", και μουδειξε μια στοιβα απο αλμπουμ. "Σ' αρεσει ο Λουις Αρμστρονγκ?" εξακολουθησε. "Εδω εχω ενα δισκο του Βατ Ου'αλερ**. Στασου, εχεις ακουσει ποτε σου τον Καουντ Μπ'ειζυ*** - η τον Πιο'υη Ρασσελ?" Ηξερε καθε βιρτουοζο σε καθε περιπτωση, ηταν συνδρομητης της ΤΣΑΖ ΧΟΤ, οπως πιστοποιησα σε λιγο. Μετα πιασαμε κουβεντα για το καφε Μπουντ'ον στην Μονμαρτρη, οπου μαζευονται μετα απο την δουλεια τους ολοι οι νεγροι ντιζερ των καμπαρε. Ηθελε να μαθη για τον Αμερικ'ανο νεγρο, για τη ζωη του πισω απο τα παρασκηνια. Τι επιρροη ειχαν οι νεγροι στην αμερικ'ανικη ζωη, τι σκεπτονταν οι Αμερικ'ανοι για την νεγρικη φιλολογια? Ηταν αληθεια πως υπηρχε ν'εγρικη αριστοκρατια, μια μορφωμενη αριστοκρατια, που ηταν ανωτερη απ' ολα τα λευκα αμερικ'ανικα γκρουπ των καλλιεργημενων? Μπορουσε καποιος σαν τον Ντιουκ Ελλινγκτον να καθηση στο Σαβου - Πλαζα χωρις αμηχανια? Ο Κολντουελ κι ο Φωκνερ - διναν αληθινες εικονες του Νοτου. Κι ολο τετοιες ερωτησεις. Οπως ξαναειπα, ο Σεφεριαδης δε βαρυεται να ρωταη. Δεν υπαρχει λεπτομερεια που ναναι ασημαντη γι' αυτον. Η περιεργεια του ειναι αχορταγη, οι γνωσεις του τεραστιες και ποικιλες. Αφου μου εβαλε τους πιο μοντερνους δισκους της τζαζ, ηθελε να ξερη αν θα μου αρεσε ν' ακουσω λιγη εξωτικη μουσικη, που ειχε σε μεγαλη ποικιλια. Ενω εψαχνε για καποιο δισκο με φορτωνε ερωτησεις για μερικους ασημους ποιητες Εγγλεζους η για τις συνθηκες γυρω απο την εξαφανιση του Αμπροζ Μπηρς η τι ηξερα για τα χειρογραφα του Γκρηνμπεργκ που καταχρασθηκε ο Χαρτ Κρεην. Η αφου βρηκε την πλακα που ζητουσε, αρχιζε ενα ανεκδοτο για την ζωη του στην Αλβανια, που με καποιο απιθανα ασχετο τροπο, ειχε σχεση με ενα ποιημα του Ελιοτ η του Σαιν Τζων Περς. Αναφερω αυτα τα πνευματικα του περιδιαβασματα γιατι ηταν ενα δροσιστικο αντιδοτο στο ειδος της καταπιεστικης, μονοπλευρης και φρικτα μελαγχολικης κουβεντας των Αγγλων μορφωμενων της Αθηνας. Μια βραδυα μ' αυτους τους ανυποφορους ηλιθ'ιους ηταν για μενα λογος αυτοκτονιας. Ο Ελληνας ειναι ζωντανος ως τις ακρες των νυχιων του, ξεχειλιζει απο ζωντανια, ειναι μεσα σ'ολα, ειναι παντα ξυπνιος. [... ]

(απο : "Ο κολοσσος του Μαρουσιο'υ" του Χενρυ Μιλλερ, μερος β' σελ. 100-101,

μτφ. Ανδρεα Καραντωνη, εκδ. "πλειας", αθηνα - 1974)

***

STORMY WEATHER

2012-01-06T14:49:00.002+02:00

...πριν μια ωρα, περιπου...

EVE ARNOLD

2012-01-06T10:18:00.005+02:00

... καλο της ταξιδι!

ΚΛΙΚ

... στη φωτο

... < C L I C K > ...

DINAH WASHINGTON

2012-01-05T21:59:00.001+02:00

2012-01-05T00:55:00.002+02:00

... < CLICK > ...

MILES DAVIS

2012-01-04T23:16:00.000+02:00

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-04T11:04:00.000+02:00

Sandro Botticelli

(Η Γεννηση της Αφροδιτης)

Ελα ζωγραφε

πιασε, να ζησεις,

μ'ιαν ωραιαν

να ζωγραφισεις.

Ας μη την ειδες,

ας μη την ξευρεις,

εγω σε λεγω

πως να την ευρεις.

Παρ' την εικονα

της Αφροδιτης

και δι'ε τα καλλη

και το κορμι της.

Ωσαν εκεινην

σχεδιασε την,

και τετοιαν ολην

ζωγραφισε την.

Επειτα σταξε

με τρυφεραδα

τριανταφυλλων

ασπρη λευκαδα,

και χυσε τουτο

το λευκον χρωμα

απ' το κεφαλι

σ' ολον το σωμα.

Και τοτε πλεον,

σαν λαβει τελος

και παρει σχημα

το καθε μελος,

παρακαλω σε

φερ' την εικονα,

να την λατρευω

εις τον αιωνα,

και να την εχω

παρηγορ'ιαν

εις τα δεινα μου,

και συντροφ'ιαν.

[απο : Αθανασιου Χριστοπουλου (Καστορια 5/1772 - 29/1/1847) "ΛΥΡΙΚΑ" (α' εκδ.,

Βιεννη - 1811), επιμελεια Ελενη Τσαντσανογλου, εκδ., "ΕΡΜΗΣ", αθηνα - 1970]

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

2012-01-03T16:48:00.003+02:00

[ ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ]

Αφου προηγουμενως ευχαριστησω τον κ. Ρωτα για την καλοσυνη που ειχε ν' ασχοληθει με τα ποιηματα μου, θα 'θελα μονο να τον ρωτησω αν οσα εγραψε στα Ελληνικα Γραμματα νομιζει οτι αποτελουν κριτικη. Γιατι εγω τουλαχιστον εχω την εντυπωση οτι ο κ. Ρωτας, εξ αφορμης του βιβλιου μου, εζητησε απλως να κανει γνωστες τις ιδιαιτερες προτιμησεις του, τα ποιητικα μοτιβα που τον ενδιαφερουν περσοτερο. Και ειπε πανω-κατω οτι η μελαγχολια δεν ειναι καθολου καλο πραγμα, οτι πρεπει να κοιταξουμε λιγο και τον κοσμακη, που υποφερει οσο κι εμεις, και να μη βυθιζομεθα στον εαυτο μας, αν θελουμε να δημιουργησουμε κατι αξιο μεσα στη ζωη.

Φαντασθειτε τωρα εναν τεχνοκριτη ο οποιος θα προσπαθουσε να μας πεισει οτι ο Θεοτοκοπουλος - η οποιοσδηποτε ζωγραφος που εργαζεται σε θρησκευτικα η αλλα θεματα, και μαλιστα με ορισμενο τροπο, συμφωνο παντα προς την ιδιοσυγκρασια του - θα εκανε φρονιμοτερα αν αφηνε αυτο το συστημα κι ακολουθουσε εκεινο που προτιμα ο επικριτης του.

Οταν εξεταζει κανεις αντικειμενικα, βρισκει χιλια πραγματα να ειπει και για τη φτωχοτερη προσπαθεια *. Και ο κ. Ρωτας, σε δυο ολοκληρες σελιδες, δε μας ειπε ουτε το στοιχειωδεστερο : Ειναι, δηλαδη, η δεν ειναι ποιηματα τα Ελεγεια και Σατιρες? Αν, κατα τυχην, συμβαινει το πρωτο, εγω ειμαι ευχαριστημενος, γιατι η κοινωνιολογικη αποψις δεν με αφορα.

Αλλα θα ειχα κι αλλες ερωτησεις για τον κ. Ρωτα. Λ.χ. αν πιστευει σοβαρως οτι η δικη του αισιοδοξια* συμβιβαζεται με τη σημερινη πραγματικοτητα περσοτερο απο το δικο μου πεσιμισμο' και αν ενας συγχρονος ανθρωπος μπορει ν' αντικρυσει αλλιως παρα απο την αντιθετη αποψη, με νοσταλγια, το ιδανικο του Σολωμου (συμπαθεια και θαυμασμος) που, χωρις να το εκφραζει καθαρα ο ιδιος, μαντευουμε οτι εχει κατακυριευσει τον κ. Ρωτα. Με αυγχωρειτε, ομως. Εδω κινδυνευω να θιξω το προγραμμα, την κατευθυνση του περιοδικου, του οποιου τολμω να επικαλεσθω τη φιλοξενια για το σημειωμα αυτο.

* οι υπο του αστερισκου σημειουμενες υπογραμμισεις οφειλονται στον διαχειριστη του ιστολογιου.

( απο : Κ. Γ. Καρυωτακη "Ποιηματα και πεζα, επιμελεια Γ. Π. Σαββιδης,

εκδ. "ΕΡΜΗΣ", αθηνα - 1972 )

σημ. του blogger. :

α ) Καθως ο επιμελητης της εκδοσης αναφερει, σε υποσημειωση κατωθι του ανωτερω κειμενου, αυτο γραφηκε απο τον Καρυωτακη στην Πατρα, στις 22 Φεβρ. 1928, υπο μορφην σημειωματος, εξ αφορμης της βιβλιοκρισιας που ο Β. Ρωτας ειχε δημοσιευσει για το Ελεγεια και Σατιρες στις 15 Φεβρ. 1928, και εσταλη στο περιοδικο Ελληνικα Γραμματα οπου και δημοσιευτηκε καπως αλλοιωμενο και υπο μορφην επιστολης, οπως προκυπτει απο αλλη επιστολη του Καρυωτακη δημοσιευμενη στην Νεα Εστια.

β ) Η αναρτηση αυτη γινεται ολως εκτακτως, μετα απο μια συζητηση με φιλο ποιητη,

και μετα απο δικη του παροτρυνση.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

2012-01-03T10:22:00.000+02:00

JEHRO

2012-01-03T00:33:00.000+02:00

SOUNDTRACK

2012-01-02T22:23:00.000+02:00